ช่วงนี้ผู้เขียนอยู่เพียงลำพังกับเด็ก ๆ เพราะคุณพ่อบ้านต้องไปเรียนต่อ พบว่า..ช่วงที่พ่อบ้านไม่อยู่จะถือว่าเป็นช่วงวิกฤตการณ์มากพอสมควรของผู้เขียนก็ว่าได้...โชคดีที่ตัวเองเป็นคนมองโลกในเชิงบวกมากกว่าลบ (เกี่ยวกันมั๊ย?? ล่ะเนี่ย!!) แต่เลยถือโอกาสพลิกวิกฤตการณ์ ให้เป็นโอกาสและการเรียนรู้ ว่าเข้าไปนั่น ที่จริงจะเรียกว่าปลอบใจตัวเองก็ได้น๊ะจากเดิมที่...
- ไม่เคยได้ใช้บริการการจ่ายค่าไฟ ค่าน้ำ เพราะคุณพ่อบ้านจัดการโดยตลอด พบว่าไม่ยากเลย ขอให้มีเงินจ่ายเป็นพอ เพราะลองใช้บริการที่ 7-11 ก็ง่ายดีนี่นา
- ผู้เขียนขี่มอเตอร์ไซด์ไม่ค่อยชำนาญ เดี๋ยวนี้ช่ำชองเสียเหลือเกิน จนลูก ๆ บ่นอุบ แม่ขับช้าหน่อย (ก็มันลืมตัวอ่ะ)
- เริ่มจะสังเกตุอาการรถยนต์ของตัวเองบ้างแล้ว แล้วก็พบว่ามีปัญหาจริง ๆ ซะด้วย เนี่ยถ้าไม่รู้จักสังเกตุก็ดีหรอก อย่างวันก่อนพบว่ามีรอยน้ำมันหยดบริเวณข้างหน้า ต่อมาพบว่าปะเก็นมีปัญหา ได้รู้จักปะเก็น (เขียนถูกรึเปล่า ??) ก็อีคราวนี้แหละ แถมน้ำมันคลัทช์ยังรั่วอีกต่างหาก (นั่นน๊ะสิว่าทำไมเราเข้าเกียร์ยากสส์ เป็นบางครั้ง)
- แต่ก่อนคุณพ่อบ้านทำกับข้าวตลอด พอจะทำเป็นบ้างก็พวกทอด ๆ ผัด ๆ (อาศัยใช้น้ำมันหอยมียี่ห้อแล้วก็ใส่มากหน่อย) แต่ปัจจุบัน แกง ๆ ยำ ๆ ต้ม ๆ ทำได้พอไปวัดไปวา บางครั้งก็ฟลุ๊คอร่อยมาก จนลูก ๆ เอ่ยปากชม (ไม่ค่อยเข้าข้างตัวเองเลยเรา) แต่อาศัยวิชาครูพักลักจำ ตอนเป็นลูกมือพบว่าก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ
ฯลฯ แต่บันทึกนี้เป็นบันทึกแรก เพียงแค่ทดลองเขียนว่า OK รึเปล่า ???
