จากครูผู้สอนธรรมดา....ใช้ชีวิตสอนเด็กอยู่บนเขาค้อ......มองเห็นความแตกต่าง...โอกาส....ความต้องการมากมาย.........อยากรู้ว่าทำไม..เด็กไทยจึงแตกต่าง.....ความยากจน...ความหนาวเหน็บก่อให้เกิดการต่อสู้..เส้นทางถนนลูกรัง ..เท้าเปล่า..เจ็บปวด...แต่ปัญหามากมาย...แก้ไขได้จากไหน..พยายามค้นหา.....การศึกษาอาจช่วยให้สิ่งต่างๆบางเบาลงได้...ความยากจนของเด็กบนเขาเป็นภาพที่อยู่ในความทรงจำตลอดมา.รองเท้าไม่มีใส่..ข้าวกับถั่วฝักยาวต้มใส่เกลือคืออาหารที่เลิศรส..พวกเขาจะแอบกินร่วมกันกลางป่าที่จุดนัดพบตอนเที่ยง....ไม่รู้สึกรู้สาอะไร.....แต่สิ่งที่เห็นช่างหดหู่...นี่หรือชีวิต....ทำไมแตกต่างเช่นนี้...กว่าที่เขาจะโตเส้นทางเดินคงยาวไกล...อะไรคือจุดหมายปลายทาง....ดังนั้นการเป็นครูเส้นทางนี้จึงไม่ง่ายเลย .....ผนวกกับคำพูดที่แม่เคยบอกว่า" แม่ขอให้เป็นครูและสอนเด็กในแต่ละวันให้คุ้มค่ากับเงินบาทที่พ่อแม่ของเด็กใส่มือลูกเขามาให้คุ้มแม่ก็ภูมิใจแล้ว" ใช่แล้ว...เส้นทางสายนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆที่จะเดินถ้าเราไม่รักที่จะเป็นครู....