กำลังนั่งเขียน   WI (work instruction) อยู่ค่ะ   เป็น WI เรื่องเดิม   แต่ต้องมาเขียนกันใหม่เพราะว่า   เราเปลี่ยนวิธีทำ  คือเปลี่ยนเครื่องอัตโนมัติที่ใช้ทำแล็บในกลุ่มที่ขอรับรองคุณภาพ ISO 15189  จากเครื่อง Axsym และ BEP III เป็นเครื่อง Architect 
เลยต้องมาเขียนกันใหม่   บางหัวข้อลอกมาจากของเดิมได้  บางหัวข้อก็ต้องเขียนใหม่หมด
งานนี้เลยต้องช่วยกันเขียนคนละเรื่องสองเรื่อง  โดยมีแม่งาน "คุณจินตนา"   เป็นผู้แจกจ่ายงาน  คุณจินตนามีวิธีแจกจ่ายงานที่ดีทีเดียวค่ะ  เรียกว่าช่างรู้ใจ (และรู้จุดอ่อน) ของคนรับงาน (แบบดิฉัน)
คุณจินตนาเธอบอกว่า "รับไปเขียนซักเรื่องมั๊ย  เขียนแล้วได้คะแนนด้วยนะ"   คะแนนที่ว่านั้นหมายถึง  คะแนนประเมินที่จะต้องเติมลงไปในแบบประเมินประจำปี (สองครั้งต่อปี)  ซึ่งเราจะต้องมีคะแนนในส่วนของงานพัฒนาประมาณ 30%
พอทราบว่าจะได้คะแนน  ปากที่กำลังจะบอกว่า "ไม่เอ๊า...ไม่เอา"  ก็เปลี่ยนเป็น "ก็ได้ค่ะ"  ว่าแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่าน  และตั้งหน้าตั้งตาเขียน  เพราะว่าจะต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว   ถ้าส่งช้าคุณจินตนาเธอขู่ว่าจะ take over  เอาไปให้คนอื่นเขียนแทน  อันนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด  เพราะว่าเสียดายคะแนน
รู้สึกเหมือนกันว่าตัวเองมีนิสัยเหมือนเด็กนักเรียน   ที่ครูต้องเอาคะแนนมาล่อ  แต่ก็...เถอนะ  มันเป็นแรงจูงใจอย่างหนึ่งที่ใช้ได้ดีและก็เร้าใจพอสมควร  เป็นแรงผลักและดันให้งานคลอดงานออกมาได้
ใครๆ จะว่าเราเห็นแก่ได้และชอบของแถม  ก็ยอม  เพราะมันเป็นเรื่องจริง ...^___^