เมื่อต้องเป็นพี่เลี้ยง...(จำเป็น)

ความรู้มากมายที่ม่สามารถถ่ายทอดได้ด้วยคำพูด...แต่เราจะดูได้จากการกระทำ หัดเป็นคนสังเกตสักนิด แล้วเราจะเรียนรู้งานได้มากกว่าการเพียรถาม....

หายไปนานหลายวันอันที่จริงก็คิดเรื่องที่จะเขียนไม่ค่อยออก เพราะว่าตอนนี้ ที่ทำงานกำลังทำ SAR กันอยู่ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก็เลยช่วยพี่ๆเขาทำ (แต่ไม่มาก) เพราะว่ายังไม่ค่อยรู้เรื่อง เท่าไร แต่ก็ได้ช่วยบ้าง</p> และเมื่อ 2 – 3 วันก่อน มีน้องใหม่เข้ามาทำงาน ในส่วนสำนักงาน  3 คน ในตำแหน่ง เจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไป <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">รู้สึกแปลกๆนิดหน่อยเพราะว่า จากที่อยู่กัน 4 คน ก็มีน้องๆมานั่ง หน้าตาจิ้มลิ้ม ตั้ง 3 คน แล้วก็ต้องเรียกแทนตัวเองว่าพี่ (รู้สึกแปลกมากๆ) เพราะว่า ทุกที เราจะแทนต้องเองว่า “หนู” กับพี่ๆเขาเสมอ แต่ต้องมาเรียกแทนตัวเองว่า พี่ ก็เลย เขินๆ</p> แล้ววันนี้ พี่เขาก็ให้เรา สอนน้องๆเรื่องการใช้พิมพ์ดีด เราเองก็ใช้ได้เท่าที่จะได้ หมายความว่าไม่เก่งมาก แต่น้องเขาบางคนไม่เป็นเลย คือ ไม่รู้วิธีการใส่กระดาษเลยนะ ก็เลย งง ว่า นี่เราแก่มากขนาดที่ว่า เด็กรุ่นหลัง เขาไม่ได้เห็นเครื่องพิมพ์ดีดใน โรงเรียนมัธยมเลยเหรอ (แย่จังแก่ซะแล้ว) เพราะว่าในความเป็นจริงก็ไม่ค่อยได้ใช้กันก็เข้าใจนะ แต่ช่วงที่เรียนระดับมัธยมมันก็ตอนมีบ้างแหละ เพราะว่าตอนนั้น คอมพิวเตอร์แพงมากๆ และยังไม่เป็นที่แพร่หลาย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ก็นะ สอนน้องเขา แบบพื้นๆ เพราะว่าสอนมากกว่านั้นไม่ได้ ฮ่าๆๆ ไม่ใช่หรอก มันก็ไม่ได้มีอะไรยาก ใช่ไหมล่ะ </p> ช่วงนี้เลย ต้องค่อยเป็นพี่เลี้ยงสอนน้องๆเขา ทั้งที่เรา เอง ก็ยังไม่แม่นเท่าไร แต่ก็จะบอกเท่าที่รู้ และทำได้ เผื่อว่าบางทีน้องเขาอาจจะมีความคิดอะไรใหม่ๆดีๆมาแลกเปลี่ยนก็ได้ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่แหละที่เขาพูดกันว่า บางคนมีความรู้มากมาย (ไม่ได้หมายถึงผู้เขียนนะ) แต่ก็ไม่สามารถที่จะถ่ายทอดความรู้ออกมาได้ เพราะพูดหรือสอนไม่เป็น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>มันเลย เกิด สุภาษิตว่า “ครูพัก….ลักจำ” เพราะว่าเราเองทำบ่อย ก็ได้ผลอยู่ นอกซะจากไม่เข้าใจจริงๆๆ ก็ว่าไปอย่างเน้อ ขอต้อนรับน้องใหม่ นะจ๊ะ