กราบครู พร้อมกับกรวยดอกไม้ขอเป็นศิษย์ ช่างบรรจงจัดสรรมาเพื่อไหว้ครู....ให้ครูรับเป็นศิษย์อย่างแท้จริง และแต่ละอย่างในกรวยก็ล้วนมีความหมายในตัวครบถ้วน

         ตอนเด็กๆ ผู้เขียนทำหน้าที่เป็นเพียงผู้ที่ไปไหว้คุณครู  จำได้ว่าเราช่วยกันปั้นดินเหนียวเป็นเนินๆ  ตกแต่งด้วยธูปและเทียน  ก้านไม้ขีดก็มี  ดอกไม้ก็เยอะแยะเพราะช่วยกันหากันมาจากที่บ้าน  เอามารวมกัน  ทำด้วยกัน  สนุกกันซะมากกว่า  เพราะยังไม่ถึงพิธีการ  พิธีการจะถึงวันพรุ่งนี้  วันนี้เล่นกันซะสนุกเชียวแต่ก็ต้องได้งานคือ  พานดอกไม้  และพานธูปเทียน ให้ตัวแทนห้องเรามีถือไปไหว้ครูบนเวทีแบบไม่อายห้องอื่นๆ  นั่นเป็นวัยเด็ก.... 

         พอมาเริ่มอาชีพคุณครูครั้งแรกที่โรงเรียนแห่งหนึ่งใน จ. นครศรีธรรมราช  ซึ่งนักเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ได้เปลี่ยนความรู้สึกของผู้เขียนให้รักการเป็นคุณครูจริงๆ   สำหรับนักเรียนที่โรงเรียนเกาะขันธ์ประชาภิบาล  อ.ชะอวด  (อำเภอที่มีชื่อเสียงแห่งกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่มากๆ...ที่ร้านเยี่ยมโอชา....อร่อยมากๆ เลยค่ะ  ผ่านไปทางเส้นทางสายเอเชียตรงแถวๆ ไม้เสียบ  ก่อนจะเข้าสู่ อ.ป่าพยอมของ จ. พัทลุง ก้อลองแวะไปลิ้มชิมรสนะคะ....อ้าว..ออกไปเรื่องชวนกินชวนเที่ยวซ๊ะเฉยเลย)

       การไปบรรจุครั้งแรก....อีก 3-4 วันถัดมาก็เป็นวันไหว้ครูของที่โรงเรียนนั้น  คุณครูคนใหม่ที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย  และยังใหม่กับสังคมและสิ่งแวดล้อมใหม่แต่น่าประทับใจเหลือเกิน

       ในพิธีไหว้ครูของที่นั่น  คุณครูนั่งพับเพียบกันบนพื้นเวทีของหอประชุมเล็กๆ  ตรงหน้าคือนักเรียนที่จะมามอบตัวเป็นลูก, เป็นศิษย์  ต่างมองคุณครูคนใหม่กันเป็นตาเดียว ..... ตื่นเต้น......และ......ดีใจ..... ที่จะมีโอกาสได้รับลูกศิษย์รุ่นแรกในชีวิต  เมื่อตัวแทนห้องแต่ละห้องถือพานดอกไม้-พานธูปเทียนที่ต่างประดับประดามาอย่างบรรจง  ทะยอยกันมาไหว้และส่งพานของห้องเหล่านั้นให้ครูใหญ่/ครูแล้ว  แถวเด็กๆ ราวๆ 9 - 10  คน ต่อแถวกันขึ้นมากราบครู  พร้อมกับส่งกรวยดอกไม้ให้ครูที่อยู่ตรงหน้า  ผู้เขียนไม่เคยเห็นหรือมีประสบการณ์เกี่ยวกับภาพกรวยดอกไม้ในวันไหว้ครูแบบนี้มาก่อน  เลยรับกรวยนักเรียนมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนกันว่าในกรวยดอกไม้นี้มีอะไรอยู่ข้างในนะ  ทำไมถึงหนักๆ แต่ครูท่านอื่นก็รับและส่งไปข้างหลังตนเอง  เพื่อกองรวมกัน  แต่ตรงหน้าเมื่อนักเรียนกราบครูแต่ละคนก็ก้มลงตบไหล่, ลูบหัว, ลูบหลัง ในขณะที่ปากก็พร่ำให้พรแก่ลูกศิษย์ที่กราบอยู่ตรงหน้า  ( เป็นพรที่ประเสริฐจริงๆ...ที่พรั่งพรูกันออกมาจากปากครูแต่ละท่าน )  แทบจะขนลุกซู่ทีเดียว  จนกระทั่งลูกศิษย์แถวสุดท้ายมากราบเสร็จเป็นอันเสร็จพิธี 

          อะไรอยู่ในกรวยคะลุงภารโรง.....

         ลุงภารโรงใจดีบอกเปิดดูเองสิลูก...... (ครู, ภารโรงที่นี่อยู่กันเป็นเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน) 

         ...โอ....ในนั้นมีถุงของขนมโคซึ่งเป็นขนมพื้นเมืองของชาวใต้ในงานพิธีกรรมต่างๆ ที่สำคัญๆ  แล้วก้อมีมะเขือพวง, หญ้าแพรก, ข้าวตอกด้วย  ข้างบนเป็นดอกเข็มและมีธูปเทียนใส่ลงมาในกรวยอย่างครบครัน  ช่างบรรจงจัดสรรมาเพื่อไหว้ครู....ให้ครูรับเป็นศิษย์อย่างแท้จริง  และแต่ละอย่างก็ล้วนมีความหมายในตัวครบถ้วน  แล้วขนมโคนี่พ่อแม่ก็ช่วยกันทำให้ลูก  เพื่อให้ลูกมาไหว้ครู  .....นี่แหละหนาความเป็นชนบทที่ศิวิไลย์ทางความคิดจริงๆ แถมยังรักษาแบบแผนของขนบธรรมเนียมที่ดีที่มีมาแต่โบราณกาลได้ด้วย   (อ๊ะ...อ้า....พอเสร็จพิธีหรือคะ....เราก็เอาขนมโคที่เด็กไหว้มารรวมกัน  กินด้วยกัน  แต่เด็กๆ ไม่ยอมกินด้วย  เพราะเขาบอกว่ากินมาจากบ้านจนไม่นึกอยากจะกินอีกแล้ว....เหมือนกับที่บอกว่า.....เอาสเต็กมาให้ก็ไม่กินอีกแล้ว....)  เป็นภาพประทับใจตลอดมา

          วันไหว้ครูทีไรผู้เขียนนึกถึงภาพของที่นี่....ทุ๊ก....ที

         ไม่ทราบว่าวันไหว้ครูของคุณเป็นแบบไหนกันบ้างคะ