ดีจังเลย.....ที่ ตอนเด็กๆ โดนรถชนหลายครั้ง ทำให้รู้ว่า คนที่วิ่งมาอุ้มเราไปหาหมอคนแรกนั้นรักเรามากแค่ไหน
ดีจังเลย.....ที่ โดนพี่ๆ แกล้งเป็นประจำตอนเป็นเด็ก ทำให้ โตมาเวลาอยากได้อะไร พี่ๆทำให้หมด (สงสัยจะรู้สึกผิดเมื่อครั้งนั้น.... 555....)
ดีจังเลย.....ที่ ตอนมัธยมเรียนคำนวณไม่เก่ง ทำให้มาเรียนสายการแพทย์ (ทันตะ)
ดีจังเลย.....ที่ ตอนเป็นนิสิตทันตแพทย์ คนไข้หนีกลับพม่า (555...), ที่ คุณลุงทำฟันปลอมหัก ก่อน Complete case 1 visit (แงๆๆๆ...), ที่ ต้องไปอ้อนวอนคุณลุง (อีกคนหนึ่ง) ที่อยู่ห่างจากมอประมาณ 20 กิโล ให้มาทำ Final Treatment, และอื่นๆ เพราะ ทำให้รู้ว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก เวลาที่หมดหนทางมักจะมีมือที่แสนอ่อนโยนหยิบยื่นทั้งโอกาส กำลังใจ และความช่วยเหลือให้เราอยู่เสมอ
ดีจังเลย.....ที่ หมอจัดฟันไม่สอนอะไรเวลาไปทำฟัน ทำให้อยากเป็น "ครู" และ รู้ว่าอะไรคือ "เป้าหมายในชีวิต"
ดีจังเลย.....ที่ มักโดนถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำอยู่บ่อยๆ ทำให้รู้ว่า เราคิดไปเองที่บอกว่าไม่ชอบสิ่งนั้น (ลองดูก็ดีแฮะ....)
ดีจังเลย.....ที่ คนข้างตัวชอบพูดตรงๆ ทำให้รู้ว่า มิตรแท้และมิตรภาพคืออะไร
ดีจังเลย.....ที่ ร้องไห้เป็น เพราะ อย่างน้อยที่สุดก็รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึก "เศร้า" หรือ "ดีใจ" และ ทำให้นอนหลับง่ายขึ้น....
ดีจังเลย......ที่ เพื่อนที่รักที่สุดอยู่ไกลแสนไกล เพราะ ทำให้รู้ว่าเค้าคนนั้นสำคัญแค่ไหน
ดีจังเลย......ที่ ได้เกิดมา...........โดยมีทั้งคนที่เรารักและรักเรา
ลองพูดคำว่า "ดีจังเลย....." กันบ่อยๆ ดูสิคะ แบบว่ามัน
มาเยี่ยม
ดีใจจังเลยที่ได้มาอ่าน
พี่ว่ามันย๊ากกกกกก ตอนที่เรายังไม่สามารถผ่านเหตุการณ์นั้นมาอะดิ กว่าจะผ่านมาได้ก็รู้สึกว่าแสนสาหัส แต่พอผ่านมาได้แล้วถึงได้เห็นว่า "ดีจังเลย"
ถ้าเราพยายามเห็นความงามนั้นได้ ตอนที่กำลังมีทุกข์ คงจะดีมากๆ เลย... เคยอ่าน fwd mail. อันนึงที่เขาบอกว่า "ดีหรือไม่ดียากที่จะบอก" เพราะความรู้สึกดีในขณะหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไปอาจจะเห็นว่าไม่ดี หรือในทางตรงข้ามก็เช่นกัน ดังนั้น "บทความนี้ดีหรือไม่ดีก็ยากที่จะบอกเช่นกัน" (ฮา)
สนุกดีจ๊ะ ชอบอ่าน แค่เข้ามาไม่กี่ครั้งก็ติดซะแล้ว เป็นกำลังใจนะน้อง เขียนต่อไป
ดีจังเลย......ที่ มี Comment จากทุกท่าน ทำให้รู้ว่ามีคนอ่าน มีคนมอบแนวคิดบางอย่างให้ และมีคนแนะนำสิ่งดีๆ ให้อยู่เสมอ ขอบคุณทุกท่านนะคะ
สำหรับ พี่หะ หนูว่ามันจริงอย่างพี่ว่าแหละคะ ขณะที่เรากำลังเผชิญกับความทุกข์อยู่มันยากที่จะมองหาสิ่งดีๆ ในสิ่งที่มันเกิด แต่หนูว่า เวลา ประสบการณ์ และ สติ คงจะเป็นตัวช่วยในเรื่องการเรียนรู้เรื่องพวกนี้มั้งคะ เราคงจะรีบในเรื่องบางเรื่องไม่ได้ เราคงจะคาดคั้นเรื่องบางเรื่องให้มันเกิดไม่ได้ ถ้าเมื่อ ถึงเวลาที่เหมาะสมและเราพร้อม การเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ หนูว่ามันคงจะเกิดขึ้นได้คะ คิดว่างั้นนะคะพี่
ขอบคุณ พี่หะ อีกครั้งคะ ยินดีและดีใจคะที่พี่ชอบและเป็นกำลังใจให้น้องคนนี้ ว่างๆ เข้ามาอ่านและให้ข้อคิดกับน้องคนนี้อีกนะคะ
โอ๊ะโอ
ตอนแรกนึกว่าเข้าบล็อกผิด แต่ดูรูปเจ้าของบล็อกแล้ว เฮ้ย ถูกแล้วนี่หว่า
หวานมักมาก แต่ก็น่ารักดีจ้า สดใส ดูแล้วนึกถึงขนมpocky ที่ชมพู (เราชอบกินอ่ะ)
ดีจังเลย.....ที่ มีบล็อกที่น่ารัก และ บทความดีๆให้อ่าน
ขอบคุณ The Kop นะคะ
มีแต่คนแซวคะ ว่า Blog สีหวานมาก (สงสัยจะขัดกับตัวเองอย่างแรงเลยมั้งคะเนี้ย.....ถึงมีแต่คนแซว) แต่ลองทำ ลองแต่งดูแล้วมันค่อนข้างยากอะคะ ชอบอยู่หรอกคะที่ลองทำ แต่ทำไปทำมาปาเข้าไปหลายชั่วโมงอยู่ ก็เลยว่าจะชื่นชมกับสีหวานๆ นี้ไปก่อน ถ้ามีแรงฮึดใหม่เมื่อไรจะลองพยายามดูอีกครั้งคะ.........
เพิ่งรู้นะเนี้ย ว่าแนนมีความจำเป็นเลิศ แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ การเป็นคนมองความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่เป็นแรงผลักดัน เป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิตต่อไป
สำหรับเรานะ การที่เราเจอปัญหาอะไร ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก เราก็จะคิดว่า"เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" เมื่อก่อนไม่เข้าใจหรอก แต่เดี๋ยวนี้ทราบซึ้งเลยแหละ
หวัดดีจ้า ann ขอบใจมากน่า ที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็น ไว้ว่างๆ เข้ามาอีกน่า จะรออยู่จ้า