พ่อห้ามผมไว้หนักหนาว่า

พึงระวังที่จะสนทนากับผู้อื่น ในสองหัวข้อที่เถียงกันยังไงก็ไม่จบ

และทำให้คนขัดแย้งกันได้ง่ายๆ

สองหัวข้อดังกล่าวคือ การเมือง กับศาสนา

เพราะเป็นเรื่องที่ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับหลักเหตุผลอย่างเดียว ยังมีเรื่องของศรัทธาและความเชื่อเข้ามาเกี่ยวข้องอยู่อย่างมาก

และสำหรับปรากฎการณ์เรื่องนี้ผมมองว่าเรื่องจบยากครับ เพราะแต่ละฝ่ายถกเถียงกันบนฐานคิดคนละฐานกัน มีหลายฝ่าย หลายฐาน ต่างฝ่ายต่างยืนบนฐานคิดของตัวเองอย่างเหนียวแน่น

บ้างอยู่บนฐานที่บอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องของอำนาจรัฐ กับพระศาสนา เป็นเรื่องของการกำหนดบทบาทของรัฐต่อศาสนา

บ้างอยู่บนฐานที่ว่า เป็นโอกาสที่จะทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาให้เจริญบริบูรณ์ยิ่งขึ้น โดยกลไกทางกฎหมาย

มีอยู่มากที่คิดว่า พุทธธรรมบริสุทธิ์โดยตัวเอง ไม่เกี่ยวข้องกับอำนาจหรือการเมือง จะเจริญงอกงามหรือจะเสื่อมโทรมก็เป็นไปตามกฎอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

ต่างฝ่ายต่างสู้อยู่บนฐานของตัวเองครับ เพราะเหตุนี้ผมเห็นว่ามันจะคลี่คลายไปได้ยาก

ที่อยากเห็นมากๆ ก็คือทั้งฝ่ายสนับสนุน และฝ่ายคัดค้านค่อยค่อยตกลงกันบนฐานคิดที่ละฐานแล้วหาข้อสรุปด้วยกันโดยสันติ

ได้แต่ภาวนาครับ