ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่แต่ก่อนนี้สติไม่อยู่กับตัวเลย ไม่ว่าจะทำอะไร..ความคิดมันไปที่อื่นๆ นอกจากตัวเราตลอด.. เรียกได้ว่ามองเห็นแต่ภายนอก ไม่เคยมองย้อนมาภายใน..

เคยสังเกตไหมว่า สติไม่ค่อยอยู่กับตัวสักเท่าไหร่...

ลองสังเกตดูเวลาท่านกำลังขับรถอยู่...เดินอยู่...กวาดบ้านอยู่...ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่...

ความคิดของท่านอาจกำลังอยู่กับสิ่งที่ท่านจะต้องทำเมื่อถึงที่หมาย... อาจกำลังนึกถึงอดีต... อาจกำลังนึกถึงเรื่องของพรุ่งนี้ อาจกำลังโมโหรถที่เพิ่งปาดหน้าไปเมื่อสักครู่ หรือกำลังสงสารเด็กข้างถนนที่สี่แยกเมื่อกี้นี้...

ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่แต่ก่อนนี้สติไม่อยู่กับตัวเลย ไม่ว่าจะทำอะไร..ความคิดมันไปที่อื่นๆ นอกจากตัวเราตลอด.. เรียกได้ว่ามองเห็นแต่ภายนอก ไม่เคยมองย้อนมาภายใน..

เรียกได้ว่าการขับรถที่ทำอยู่นั้น ทำโดยปฏิกิริยาอัตโนมัติ ทำตามความเคยชิน...เพราะฉะนั้นถ้ากำลังจะขับรถไปส่งเพื่อนที่บ้านเพื่อน ก็ไม่เลี้ยวไปบ้านเพื่อน แต่เลี้ยวไปบ้านตัวเองแทน...เพราะสติไม่ได้อยู่กับการขับรถ... ไม่ได้อยู่กับปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย

อาการแบบนี้ดิฉันเรียกว่า "ส่งจิตออกนอก" ตามที่หลวงปู่ดูลย์ได้เคยว่าไว้...

หลังๆ พอเจริญสติมากขึ้น ก็มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวมากขึ้น...เรียกตัวเองให้กลับมาเข้าประจำที่อยู่กับปัจจุบัน..

ลองดูนะคะ วันนี้...ถ้าขับรถไปไหน...หรือกำลังทำอะไรเพลินๆ อยู่..ลองถามตัวเองว่า..กำลังคิดอะไรอยู่นะ...

กำลังคิดถึงบันทึกนี้อยู่หรือปล่าว...5555