ต้องยอมรับว่าหลายครั้ง ใน 2 ปีผ่านมา นับตั้งแต่ปลายปี 48 ที่สภามหาวิทยาลัยอนุมัติ จัดตั้งศูนย์พัฒนาและประกันคุณภาพ ไม่ค่อยได้ดูถึงระเบียบ ว่าด้วยศูนย์ฯเท่าไหร่นัก ทั้งๆที่เขียน พิมพ์มากับมือตัวเอง (ดูชาวบ้านเขามาครับ แล้วมาปรับอีกที)

หลังจากที่สภาอนุมัติแล้ว แจ้งเวียนบุคลากรทราบ และก็เก็บเข้าแฟ้มไว้เป็นหลักฐานมาตั้งแต่นั้น ผมว่าหลายคนในที่ทำงานตอนนี้จำไม่ได้แล้วว่ามีรายละเอียดของระเบียบเขียนอะไรว้าบ้าง ที่จำเป็นๆ แม้แต่ผมก็ยังลืมบ้าง 

 เอาง่ายๆว่า ผมลองไปถามเล่นๆกับน้องในที่ทำงาน

  • ชื่อศูนย์ฯเราภาษาอังกฤษเขียนว่าอย่างไร?
  • ศูนย์ฯเราเป็นหน่วยงานประเภทใด เทียบเท่าอะไร?
  • ลองวาดโครงสร้างการบริหารงานศูนย์ฯดู?
  • คณะกรรมการอำนวยการศูนย์ฯมีกีคน? ประกอบด้วยใครบ้าง?
  • ผู้ที่จะมาเป็นผู้อำนวยการฯต้องมีอายุอย่างน้อยกี่ปี? และไม่เกินกี่ปี?

ปล.ทุกคำถามที่ผมยกตัวอย่างมานี้ ผมลองถามก่อนที่จะบันทึกนี้ และก็เป็นความจริง

ทำไมเหรอครับผมจึงมานั่งเปิดระเบียบของศูนย์ฯมาเทียบกับการทำงานที่ผ่านมา เพราะผมไม่อยากให้เกิดปัญหาในอนาคต เช่น การฟ้องร้อง การร้องเรียน การกล่าวหา...สำหรับหน่วยงานของผมไม่ค่อยมีปัญหามากนักเรื่องพวกนี้ เพราะไม่ค่อยมีผลกระทบกับคนอื่นเท่าไหร่นัก ไม่มีผลประโยชน์ใดๆที่เกี่ยวข้อง เป็นเพียงหน่วยงานกลาง ทำหน้าที่หลักในการประสาน พัฒนา สร้างระบบกลไก เท่านั้น แต่ถ้าเป็นหน่วยงานที่มี Impact สูง เช่น เรื่องของการบริการ การเงิน คงเผลอไม่ได้ครับ

จริงๆแล้วจากการพิจารณาดู ก็มีหลายๆส่วนที่ไม่เป็นตามระเบียบนัก (ไม่ได้หมายถึงผิดนะครับ แค่ยังไม่สมบูรณ์) ทั้งๆที่ผมรู้มาโดยตลอดในฐานะผู้ปฏิบัติการ (น้ำท่วมปาก หรือ รู้อยู่แก่ใจ) และที่สำคัญผมดูแล้วไม่เห็นมีใครที่จะมาใส่ใจเอาจริงเอาจังที่จะทำให้หน่วยงานทำตามระเบียบที่ได้ตกลงกันไว้

ก้าวต่อไปข้างหน้าคงทบทวนการทำงานกันใหม่ เอาแบบกลับขั้วของการทำงานเดิมๆ คือ ต้องกางระเบียบก่อนทุกครั้งจะทำอะไรทั้งปวง (กันไว้ดีกว่าแก้)

 ดังนั้นที่กล่าวมาข้างต้นผมเพียงจะสะท้อนความเป็นจริงว่า “ความศักดิ์ของระเบียบเกิดจากการทำตาม ไม่ใช่การลงโทษ” ซึ่งผมก็ไม่เคยบอกว่าหน่วยงานของผมเป็นองค์กรที่ดีที่สุด แต่จะพยายามจะเป็นให้ได้ จากเรียนรู้สิ่งที่ผิดพลาดในอดีต และกรณีตัวอย่างที่เคยเห็นจนน่าเบื่อในปัจจุบัน

ผมเชื่อว่าผู้ที่อนุมัติระเบียบไม่มีทางจำได้ว่าแต่ละหน่วยงานกำหนดไว้อย่างไรบ้าง ทำให้ผู้ปฏิบัติเกิดความชะล้าใจ หละหลามบ้าง หรือลดความเคร่งครัดลง พอจะรายงานประจำปีแต่ละครั้ง ก็ไม่ได้แนบระเบียบไปด้วย ทำให้ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ ดังนั้นควรมีหน่วยงานที่ทำหน้าที่จับภาพ จับตา มอนิเตอร์หน่วยงานภายใน เรื่องนี้อย่างจริงเพื่อเป็นหูเป็นตาให้สภาฯ

 KPN