มีงานแต่ละครั้งจะเป็นการรวมพลคนญาติเยอะ และก็ไม่ใช่รวมกันธรรมดา มีกระบวนการเชื่อมโยงสายใยให้ฟั่นเกลียวเหนียวแน่นกลับคืนมา เป็นการทบทวนข้อมูลให้ตรงกับความเป็นจริง นับเป็นระบบสารสนเทศแบบไทยๆที่น่าสนใจยิ่ง

 Dsc09066+%28small%29

ข้อดีของการเป็นคนบ้านนอกของผม อยู่ที่มีเครือญาติที่น่ารักมากมาย ในการจัดงานคราวนี้ผมแทบไม่ได้มีหน้าที่อะไรเขาเลย กลับเป็นภาระให้คนอื่นมาตามให้ไปนั่งตรงโน้นไหว้ตรงนี้ ทำพิธีอะไรยังไงบ้าง สรุปแล้วเขาให้ทำตัวเป็นเจ้าภาพอย่างเดียว การจัดการทุกอย่างญาติๆลูกหลานสายไหนต่อสายไหนยกมือรับไหว้กันจ้าละหวั่น 

ญาติของผมมาจากชุมชนในตำบลต่างๆ ส่วนใหญ่เป็นคนยากคนจนแต่รวยน้ำใจเหลือเกิน ไม่มีชั้นมีเชิงอะไร มาด้วยหัวใจใสซื่อ แบ่งหน้าที่กันคนละไม้ละมือ ทำหน้าที่สนองคุณญาติอาวุโสที่เขาเคารพนับถือ ถึงเขาไม่มีเงินทองมาบริจาคช่วยงานมากมายเหมือนคนกรุง แต่คุณค่าทางใจนั้นประเมินราคาไม่ได้  ผมนั่งปลื้มใจที่มีเครือญาติบ้านนอกคอกนาแต่งตัวปอนๆอย่างที่สุด หาโอกาสนั่งคุยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบใครอยู่ที่ไหนทำการงานอะไร  หลายคนไม่เห็นหน้าค่าตาหลายปี ลูกหลานบางคนก็จำไม่ได้ถ้าพ่อแม่ไม่มาแนะนำ  

มีงานแต่ละครั้งจะเป็นการรวมพลคนญาติเยอะ และก็ไม่ใช่รวมกันธรรมดา มีกระบวนการเชื่อมโยงสายใยให้ฟั่นเกลียวเหนียวแน่นกลับคืนมา เป็นการทบทวนข้อมูลให้ตรงกับความเป็นจริง นับเป็นระบบสารสนเทศแบบไทยๆที่น่าสนใจยิ่ง ความเป็นญาติที่เหลืออยู่นี่เอง ที่เกาะเกี่ยวสังคมชนบทไทยให้เห็นภาพการพึ่งพากันเอง ข่าวคราวที่ถามถึงซึ่งกันและกัน เป็นกระบวนการเรียนรู้อีกรูปแบบหนึ่ง  ตรงนี้ยังเป็นเอกลักษณ์ของคนชนบทที่สังคมภายนอกยังล้วงลูกไม่สำเร็จ  

ในพิธีประชุมเพลิงผมและญาติไม่ได้ส่งข่าวไปถึงใครโดยตรง คนที่เคยนับถือที่อยู่ก็มากัน ปราชญ์ชาวบ้านมีพ่อเชียง ไทยดี พ่อคำเดื่อง ภาษี มาร่วมงานเพราะอยู่ใกล้ได้ข่าว ชาวเครือข่ายมีคุณหมออภิสิทธิ์  คุณหมอทานทิพย์ ธำรงวรางกูร แห่งโรงพยาบาลอุบลรัตน์ นำคณะหมุนเวียนมากันคนละวัน อาจารย์หนิง มากับคุณแม่ ดร.แสวง รวยสูงเนิน ควงหวานใจมาร่วมงาน เพื่อนรักคุณสมพิศ ไม้เรียง ขับรถมากับคุณยาย จะเห็นว่างานลักษณะนี้คณะเพื่อนๆญาติๆมีหลายกลุ่มหลายสาย ไม่สามารถจะต้อนรับแทนกันได้ สายใครก็คนนั้นต้อนรับขับสู้กันเอง เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจเหมือนนกกระจอกเจอกัน  นี่ขนาดเราไม่ได้ส่งข่าวถึงใครๆโดยตรง จบงานนี้คงถูกต่อว่าตริม!

ถ้าเรามองเห็นค่าในตัวคน คุณค่าของความเป็นญาติก็จะค่อยๆโผล่ออกมา คนเมืองกรุงเสียอีกหาญาติอย่างคนต่างจังหวัดไม่ค่อยได้ เพราะสังคมกรุงเทพมีข้อจำกัดมากมาย ต่างคนต่างทำงานลุกลี้ลุกลน สนใจแต่เรื่องตัวเองมากกว่าเรื่องของส่วนรวม กว่าจะไปมาหาสู่กันได้ หรือวิธีการพบปะกันก็จะเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง เรื่องนี้ไม่ว่ากัน เพราะเห็นใจในสภาพแวดล้อมที่รัดรึง จึงพบกันแบบทางการเสียมากกว่า การที่จะพบกันแบบทางใจ คงจะยากและมีน้อย เว้นที่แต่เขาจะเป็นเครือญาติแบบชาวบล็อก อาจจะมีวาสนาพอที่จะสัมผัสน้ำใจของญาติมิตรได้บ้าง   ขออนุโมทนาสำหรับความอาลัยร่วมของทุกเครือญาติและสมาชิกชาวเราทุกท่าน