อะไรที่ไม่ออกจากใจ ล้วนไร้ค่าไม่น่าอ่าน ไม่น่าติดตาม อย่าลืม..ความในใจ ของหวานใจ น่าอ่านที่ซู๊ด!! ใครก็ตามที่ผมรู้จัก ท่านล้วนเป็นหวานใจของผมโดยอัตโนมัติ หวานแค่ไหนรึใจครูคนนี้..ก็หวานเจียบจนมดเข้าไปอยู่ในคอมพิวเตอร์

 

การเรียนรู้ถูกรู้ผิด เรียนได้จากทุกสถานที่เพราะเป็นขาวกับดำชัดเจน และมีกฎเกณฑ์ตายตัว ส่วนการจะรู้อะไรควรไม่ควรนั้นยาก ต้องใช้ใจต่อใจใช้จิตสำนึกแทนตัวอักษร ซึ่งคุณพ่อคุณแม่เท่านั้นจะให้เราได้ดีกว่าใครในข้อนี้ 

บางครั้งสิ่งที่ว่าถูกต้องนั่นเองกลับเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ ไม่ควรพูด ไม่ควรคิด เรื่องละเอียดอ่อนเช่นนี้ คนที่จะกล้าบอกเรา ก็มีแต่คนที่รักเราจริงๆเท่านั้น แล้วใครเล่าจะรักเราบริสุทธิ์ มีความเมตตาอาทร และอ่อนโยนเท่าพ่อแม่  

โตมาหน่อยเราได้เรียนรู้โลกกว้าง  มีการศึกษา มีงานทำ มีครอบครัว แล้วชีวิตใหม่ตัวน้อยก็ถือกำเนิดมาดูโลกกับเราอีก เจ้าหนูน้อยก็เป็นอย่างที่เราเคยเป็น  เขาเริ่มต้นอย่างที่เราเคยเริ่มต้น วันผ่านไป วัยก็ตามมา แต่สิ่งที่ผ่านมาไม่ใช่เพียงกาลเวลาที่ผ่านไป ทุกอย่างได้บันทึกปรัชญาชีวิตเอาไว้ให้เราได้รำลึกถึงทุกเหตุการณ์เสมอ แม้ความจำจะลืมบางอย่างไปแต่ใจยังบันทึกไว้ 

ผมอาจจะแปลกกว่าคนอื่นหรืออย่างไรไม่รู้นะ มีความรู้สึกกับคนที่ล่วงลับไปแล้วว่าเขาไปดี เขาไม่ต้องดิ้นรนอะไรอีก แล้วใครๆก็ต้องไปในเส้นทางเดียวกันนี้ จึงมองว่าเป็นความปกติ ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย สิ่งที่คิดถึงจึงไม่ใช่ความเศร้าโศก อาลัยอาวรณ์มากมาย กลับย้อนคิดไปเฉพาะส่วนที่เป็นความดีงาม ว่าเคยไปที่ไหนด้วยกัน เคยกินข้าว พูดคุยกัน จำคำที่เป็นวรรคทองของเขาได้ รอยยิ้มหน้าตาจะผุดพรายขึ้นมาจากตู้ATM.ความจำ 

เป็นจริงได้แค่ไหนที่เราจะเลือกเก็บเอาแต่สิ่งดีๆ ก็มีคำถามอีกว่า การเลือกเก็บสิ่งดีกับสิ่งด้อย เราจะเลือกเก็บอะไร ระหว่างไข่ทองคำ กับไข่เน่า จะเอาไข่ไหนหยิบใส่ตะกร้า หรือว่าจะเอาทุกอย่างขอแต่ให้เป็นไข่อย่างนั้นรึ ผมมีไข่ทองคำเยอะมาก ถ้าไข่เปรียบเป็นความรู้สึกดีๆ ทุกครั้งที่ได้รู้จักใครได้คุยกับใคร ยิ่งคนที่จริตตรงกันด้วยแล้ว ต้องเทไข่ออกจากตะกร้าหลายครั้ง แม้แต่การคุยโทรศัพท์เพียงไม่กี่นาที ทุกๆวินาทีก็มีไข่เพิ่มขึ้น 

คุยกับใครมีไข่ทองคำมากที่สุด? รู้สึกได้ว่าถ้าเป็นชาวเฮฮาศาสตร์นี้แหละ ไข่จะล้นตะกร้าทุกที ความรู้สึกดีๆไม่มีขาย “ถ้าอยากได้ต้องเขียนบล็อก” ช่วงนี้หลายมหาวิทยาลัย สนใจที่นำบล็อกไปเป็นเครื่องมือในการทดสอบหรือประเมินทักษะและมาตรฐานความรู้ ผมเข้าใจผิดหรือเปล่าไม่รู้นะแต่มองว่าบล็อกสามารถเก็บเกี่ยวรายละเอียดของผู้เขียนที่เราจะประเมินได้ทุกแง่ทุกมุม เพราะส่วนมากจะเป็นข้อคิดที่เขียนจากใจ รึมีใครเขียนบล็อกแบบดัดจริตคิดมิชอบบ้าง ยกมือขึ้น

อะไรที่ไม่ออกจากใจ ล้วนไร้ค่าไม่น่าอ่าน ไม่น่าติดตาม อย่าลืม..ความในใจ ของหวานใจ น่าอ่านที่ซู๊ด!! ใครก็ตามที่ผมรู้จัก ท่านล้วนเป็นหวานใจของผมโดยอัตโนมัติ หวานแค่ไหนรึใจครูคนนี้..ก็หวานเจียบจนมดเข้าไปอยู่ในคอมพิวเตอร์ เพราะนึกว่าจะมีน้ำหวานออกมาจากน้ำใจแล้วแปรเป็นน้ำคำ เออสินะ คำหวานนี่เอง ที่ผลิตออกมาจากใจหวาน แล้วมาผลิกกลับเป็นหวานใจ

ขอฝากความห่วงใยไปถึงหวานใจทั้งหลาย กรุณาดูแลความหวานให้เป็นปกติ ถ้าหนักไปทางหวานไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นเบาหวาน อันนี้ต้องประคับประคองความหวานให้ดี พยายามอย่าให้เบาหวาน หนักหวานเข้าไว้ พูดหวานๆ คิดหวานๆ ทำหวานๆ  ยิ้มหวานๆ และทำตาหวานเมื่อคราวจำเป็น อิอิ..!!.