ปลอบใจด้วยของเล่น

 เมื่อวันก่อนพบนักเรียนชั้นประถมต้นคนหนึ่งนั่งหน้าเศร้า ข้างๆ มีผู้ปกครองและครูประจำชั้นอยู่ข้างซ้ายและขวานักเรียน  ซักถามสักครู่ก็ทราบเรื่องว่า เด็กนักเรียนคนนี้คิดถึงแม่ซึ่งไปทำงานต่างจังหวัด

   สักครู่ต่อมาครูประจำชั้นมารายงานว่า ผู้ปกครองขออนุญาตพานักเรียนไปข้างนอก

   นักเรียนได้"รถบังคับ" เป็นของเล่นปลอบใจที่ห่างแม่ เพิ่มอีก 1 คันเป็นคันที่ 3  อาจมีคันที่ 4..5..ไปเรื่อยๆ ตราบใดที่ผู้ปกครองคิดว่า การให้วัตถุกับเด็กจะทดแทนความรักความคิดถึงได้

  ครูก็ต้องเป็นคุณพ่อ คุณแม่ ปลอมกันอีกต่อไป

[นางสาว เกศนี วัณณกุล]

• ตามมาอ่านและให้กำลังใจค่ะ
• 

[แอมแปร์]

•  เรื่องที่อาจารย์แขไขเล่าให้ฟัง  ทำให้ดิฉัน นึกถึงลูกศิษย์ตัวน้อยๆของดิฉัน  ที่ดิฉันมีโอกาสสอนเขาเพียงหนึ่งเดือน  ก็ต้องย้ายโรงเรียน  
• ดิฉันได้ข้อคิดจากที่นั่นว่า    "แม้จะไม่มีใครแทนที่ใครได้  แต่การมี "ใคร" อยู่บ้างในชีวิต  ก็น่าจะดีกว่าที่ทั้งชีวิต  ...ไม่มีใครเลย...."
• แม้จะไม่มีใคร แทนที่คุณพ่อและคุณแม่ของเด็กๆได้  แต่ครูก็เป็นใครบางคน  ที่จะช่วยทำให้เขาไม่รู้สึก "ขาด" ไปมากกว่าที่เป็นอยู่ 
• ดิฉันได้เห็นสิ่งน่ารักๆแบบนี้ในโรงเรียนของอาจารย์    จากที่อาจารย์เล่าในหลายๆบันทึกด้วยนะคะ : )