สวัสดีครับ
พี่บางทราย พี่ยอดดอย น้องหมอสุพัฒน์
อ่านอย่างปราณีต ด้วยใจปราณีต
- ผมเองมาจากชุมชน เรียกว่าชุมชนเล็กๆชายขอบประเทศไทย และทำงานคลุกคลีตีโมงอยู่ เลือดเนื้อแลหัวใจก็เป็นคนทำงานชุมชน ผมตระหนักดีว่า การก้าวไปสู่การเรียนรู้-ปัญญาที่ไพศาลนั้น อาศัยความพร้อมทุกด้าน เวลาด้วย ที่สำคัญที่สุดคือ "ใจ" ต้องเป็น "ใจที่ใหญ่" ด้วย
- ผมไม่เคยปฏิเสธเทคโนโลยี ต่อต้านทุนนิยมและในขณะเดียวกันก็น้อมรับศึกษา เรียนรู้ เปิดใจ และคิดโจทย์ที่ท้าทายว่า เราจะทำอย่างไรให้ ปรากฏการณ์เคลื่อนไปอย่างเร็วของโลก เกิดผลประโยชน์กับชุมชน เกิดความสมดุลของการพัฒนาปัญญาของชาวบ้าน
- "Blog" เป็นเครื่องมือ ทางเลือกเท่านั้นเอง ดังนั้น หากทางเลือกนั้น มันเหมาะสมกับการเรียนรู้ มันสอดคล้องกับการพัฒนาที่ในยุคปัจจุบัน เกิดสังคม เกิดกลุ่มที่รวมเอาผู้คนที่มีจิตสำนึกดีงามเข้ามารวมกัน ไม่ว่าจะใช้วิธีการไหนก็ตาม ผมไม่สนใจ แต่ผมอยากเรียนรู้ และเข้าไปร่วมด้วยช่วยกันอย่างสุดชีวิต
- ผมเชื่อในสิ่งที่ตนทำ และทำในสิ่งที่ตนเองเชื่อ อาจเป็นการใช้ "ศรัทธา" นำปัญญา แต่นั่น ก็เป็นวิถีของผม ที่ใช้กุศโลบายให้ตัวเองทำตามฝันอุดมการณ์
- มันไม่แปลกหากทำตามอุดมการณ์แล้วมันผิด ถือเป็นเรื่องธรรมดาว่าเราได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง ไม่ปิดกั้นตัวเอง เปิดใจ ให้ง่าย ให้งาม ขอสิ่งเดียวก็คือ "จิตกุศล" หากมีจิตที่เป็นกุศล กิจการงานที่ทำ ย่อมเป็นกุศลดังเจตนา
- ยอมรับการออกความเห็นที่ต่างเพื่อการสร้างสรรค์ครับ แต่ในขณะเดียวกันอยากให้เดินเข้ามาหาเราด้วย ผมไม่ใช่ "ระเบิด" และ ทุกท่านที่มาร่วมเจตนาก็ไม่ใช่ระเบิดที่เกิดการกางกั้นก็พร้อมจะระเบิดด้วยโทสะจริต ด้วยการที่เปิดใจ ฝึกใจให้ใหญ่ ฝึกฝนตัวเองทั้งข้างใน ข้างนอก ผมก็ผ่านมายาคตินี้ได้อย่างราบรื่น
- ขอขอบคุณพี่ชายบางทราย มา ณ โอกาส นี้ พี่เป็นต้นแบบในการคิด ในการเปิดใจ และเป็นคุณอำนวยในโลกเสมือนแห่งนี้เป็นอย่างดี
- ขอขอบคุณ หมอสุพัฒน์ที่รัก ที่เป็นผู้เชื่อมใจสู่ใจ ด้วยใจ - - -
- ขอขอบคุณพี่ยอดดอย ที่สะท้อนแง่มุมตรงไปตรงมา จริงๆอยากให้มาร่วมงานสัมมนาครับ เพราะบางอย่างผมไม่สามารถอธิบายได้ - - - และบางที ไม่อยากจะอธิบาย ในบางประเด็น
- "ไม่มีใบสั่งใดมามีอำนาจเหนือเรา เราอยากจะหลุดพ้นสังคมตอแหล สังคมทฤษฎี เบื่อพวกวิชามารและเสียงเห่าใบตองแห้ง เข้าไปอยู่ในโลกเฮฮาศาสตร์บ้านหลังใหม่ที่อบอุ่น พัฒนาความพึงพอใจ ไปสร้างเสริมความเข้าใจ ให้ไปเป็นความตั้งใจที่จะทำอะไรร่วมกัน" ข้อความในบันทึก พ่อ ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ในบันทึก http://gotoknow.org/blog/sutthinun/119935