ขอบคุณความขาดแคลนในอดีต  ที่ทำให้รู้จักผลไม้ตามธรรมชาติ 

ลูกหวาย ลูกโท่ ลูกหนมนก ลูกข่อย ลูกเหม่ ดังที่ ลมหัวด้วนได้เขียนเอาไว้(สำนวนภาษาใต้)

..เดินเข้าป่าประหัวนอนตอนหัวเช้า........รูดลูกม่าวเข้าปากเคี้ยวเสียวถึงหัว

ลูกเขียวๆกินไม่ดีเพราะขี้รั่ว......................ลูกเหมรฺมัวกินมากปากสีคราม

พร้าวนกคุ่มเดินขุ่มๆก้มมองหา..................ลูกขล็อบนากินแล้วแค้นอย่าแข้นถาม
ขึ้นลูกวาป่านมแมวลูกแววาม....................ยับหยิ่วหนามข้องห่วงลูกม่วงคัน
ลูกเหม็ดชุนสุกคราวแลขาวเผิน.................เหมือนหงส์เหินลงมาพนาสันต์
ย่านนมควายขึ้นเคล้าย่านเขาคัน................เดินทั้งวันกินลูกโทะลูกโผะค่าง
ถ้าได้กินลูกข่อย.....เขาว่าดก...................ลูกลุ่มนกกินแล้วจะห่างๆ
ลูกหลุมพีที่ขบเคี้ยวเสียวแก้มคาง..............ถ้าเป็นซางกินลูกหว้าลูกกำชำ
ทั้งลูกกอลูกโกของบ้านนอก....................อยู่บางกอกอย่าเห็นเป็นเรื่องขำ
ลูกพร้าวเลลูกพลับพลาลูกระกำ................ผมแนะนำจำนะสาวบ่าวจงฟัง
จิ้มแล้วดูดแดนเดิมอยู่ระโนด...................ชื่อลูกโหนดคนเรียกติดพร้อมหมิดถัง
ลูกหัวครกเล็ดล่อนั้นก็ยัง........................หัวครกชื่อโด่งดังทั้งเมืองไทย
สัญลักษณ์ผลไม้ขอประกาศ....................ชื่อลูกหาดนามกระเดื่องเมืองหาดใหญ่
เปรี้ยวเข็ดฟันนั้นต้องกินลูกไฟ.................แต่อย่าไปกินโชว์หน้าโรงโนราห์
ลูกชมพู่ย่าหวันสุกแดงทุกผล..................ลูกขี้แรดต่างหนคนเรียกหา
ลูกตาเป็ดตาไก่ลูกเนียนนา.....................ลูกพรวนป่ากินได้หวานไม่มี
ลมหัวด้วนแนะนำจงจำไว้.......................ของเมืองใต้จงรักษ์เป็นสักขี
ราคนใต้รักษ์ของใต้จำให้ดี....................อย่าย่ำยีดูถูกลูก....สะตอ.

กลอนโดย ลมหัวด้วน
ขอขอบพระคุณ ลมหัวด้วน

http://www.gotoknow.org/posts/567672

ผมนับได้และรู้จัก ต้นไม้ในบทกลอนนี้ 35 ต้น และผมเขียนบันทึกไว้ตามลิงค์ข้างบน

ขอบคุณที่ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้