ท่านไร้กรอบครับ

ผมคิดว่าความหมายของการเล่าที่ดีน่าจะใกล้เคียงกับการเล่านิทาน หรือ อาจจะทำให้สนุกสนานชวนติดตามเหมือนการเขียนนิยาย เรื่องสั้นหรือยาวก็แล้วแต่

แต่การกำหนดเป้าหมายการเล่าน่าจะมีความสำคัญที่สุดครับ

ผมจึงได้เสนอข้อเปรียบเทียบไว้ในบล็อกนี้เมื่อเดือนที่แล้ว เพื่อสะกิดให้นักเล่าทั้งหลายเริ่มกลับมาคิดว่า ที่เล่ามานั้นต้องการบอกอะไร ให้ใคร ระดับไหนเข้าใจ ไม่ใช่เล่าไปเรื่อยๆ

ผมจึงเห็นด้วยกับท่าน และพยายามจะทำตามนั้นครับ

แต่ก็ยังจำกัดด้วยภูมิปัญญาและความสามารถครับ ทำเท่าที่ทำได้ครับ

ขอบคุณครับที่ท่านมานำเสนอในมุมนี้