เจ็ดโมงเช้าของวันพุธที่ 4 พค. ดิฉันพาพ่อมาเจาะเลือดเพื่อตรวจระดับน้ำตาลตามที่หมอนัดไว้ทุกสองเดือน เหมือนเช่นเคย ดิฉันมักจะได้คิวที่หนึ่ง เพราะแอบไปจ่ายค่าเจาะเลือดมาก่อนล่วงหน้าเป็นอาทิตย์

สาเหตุที่ดิฉันอยากให้พ่อได้รับการเจาะเลือดไปคิวแรกๆ เพราะว่า พ่อมักจะเพลียจากการอดน้ำและอาหารนานประมาณเกือบสิบสองชั่วโมง เพราะพ่อมักจะนอนเร็วประมาณสองทุ่ม

และที่สำคัญ พ่อเป็นคนเส้นเลือดเล็ก พ่อเล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่หนุ่มๆ แล้ว เวลาเจาะเลือดทีไร พยาบาลมักจะหาเส้นเลือดไม่เจอ ดังนั้นจึงต้องเจาะสองสามครั้งทุกทีไป

วันนี้เป็นครั้งแรกที่พ่อโดนเจาะเลือดถึงหกครั้งรวมถึงต้องเจาะเข้าเส้นเลือดแดงบนมือด้วย จากมือสู่มือพยาบาลคนที่สาม คนที่รู้จักและจำดิฉันจาก Gotoknow.org

พี่ตาที่พี่เม่ยเล่าให้ฟังในบล็อก เป็นผู้พิชิตเส้นเลือดของพ่อในวันนี้คะ

พี่ตา ใช้เข็มที่เล็กที่สุด และ ตบเบาๆ ที่บริเวณที่พ่อแนะให้ว่า มักจะเจาะเจอเส้นเลือดเป็นประจำ บริเวณด้านนอกของแขนข้างที่ไม่เป็นอัมพฤต พยาบาลท่านอื่นไม่ได้ตบ แต่ใช้การกดด้วยนิ้วกลางแทน

ขนาดของเข็มและการตบเบาๆ น่าจะเป็นเทคนิคที่ช่วยให้หาเส้นเจอกระมังคะ แต่ที่สำคัญ พี่ตาจะคอยบอกให้พ่อทำใจสบาย สูดหายใจลึกๆ และไม่ต้องหันมาคอยลุ้นว่า เจอเส้นเลือดหรือไม่

ต้องขอบคุณพี่ตามากๆ เจอกันครั้งหน้า ถ้าได้เจอพี่ตาอีกก็คงจะดี

ครั้งหน้า พ่อจะต้องไปหาหมอเร็วกว่ากำหนด เพราะผลเลือดแสดงระดับน้ำตาลถึง 213 แย่ลงกว่าเดิมอีก เพราะพ่อคุมอาหารได้ไม่ดีเสียเลย หมอบอกว่าให้ยาเต็มที่แล้ว คราวหน้ามา หากน้ำตาลยังสูงอยู่ คงต้องถึงเวลาของการฉีดอินซูลิน

พ่อส่ายหน้า ไม่เอา เพราะกลัวเข็ม ...