เคล็ดลับ การพัฒนาคนของหน่วยพันธุศาสตร์

อ. สินิจธร /คุณสมแข /น้องเอ็ม จากหน่วยพันธุศาสตร์ มาเล่าเคล็ดลับ การพัฒนาบุคลากรอย่างต่อเนื่อง ของห้องพันธุศาสตร์  โอ…. น่าเสียดายอย่างยิ่ง สำหรับท่านที่ไม่ได้เข้าฟัง โดยเฉพาะผู้ที่จะมีส่วนผลักดันการพัฒนา  อาจารย์เล่าว่า อาจารย์พรพรต (รศ. ดร. นพ.พรพรต ลิ้มประเสริฐ)  เป็นคนริเริ่มการพัฒนาศักยภาพของคนในหน่วยก่อนที่  ISOจะบูมเสียอีก  กลยุทธ์อันหนึ่งคือ การประเมินความรู้ความสามารถในเนื้องาน โดยประเมินปีละ 2ครั้ง ทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ ดิฉันเก็บตกจากวงเสวนามาเล่า  และคงมีอีกหลายคน ที่จะเล่าต่อ….  ทำอย่างไรไม่ให้เกิดแรงต้าน ทำอย่างไรให้ต่อเนื่อง คือประเด็นสำคัญ  เขามีเคล็ดลับดังนี้ค่ะ 

ขั้นที่1    ชี้แจงให้เห็นประโยชน์ของการทำสิ่งนั้น ว่าเขาจะได้รับอะไร เช่น มีผลงานวิจัยไปเลื่อนซี (ได้เงิน)  ได้เสนอผลงานที่ประชุม (ได้ออกงาน)  ได้เจอเพื่อนใหม่ (ได้เพื่อน  อิอิ!!! อาจจะอย่างอื่นด้วย)  ได้รางวัล (ได้หน้า) ฯลฯ เห็นมั๊ยคะ มีแต่ “ได้กับได้”   

ขั้นที่ 2   กำหนดภาระงานตามอายุการทำงาน หรือประสบการณ์ เช่น อายุงาน 1-2 ปี ทำอะไรได้บ้าง  2-3 ปี ต้องเก่งอย่างไร 

ขั้นที่ 3    หัวหน้าต้องตามดู ว่าเป็นไปตามแผนหรือไม่ อย่างไร มีปัญหาอะไร ช่วยแก้ปัญหาให้  ให้กำลังใจ   ชมเชย ยกย่อง ตามแต่โอกาส 

ขั้นที่ 4     จัดกิจกรรมส่งเสริม  แต่ต้องไม่เป็นทางการนะ เพราะจะเครียด มอบหมายความยากง่ายตามแต่ละบุคคล  เช่น ถ้าอ่านภาษาอังกฤษได้ดี จะให้อ่าน  journal club  ในคนที่ภาษาอังกฤษยังเตาะแตะ รอไต่เต้า จะให้เล่าเรื่องจากการเข้าร่วมประชุม  หรือแม้แต่เล่าเนื้อหาใบแทรกของผลิตภัณฑ์   (leaflet) เป็นต้น ที่สำคัญคือเปิดโอกาสให้ถามพี่เลี้ยงถ้าไม่แน่ใจ หรือไม่เข้าใจ  ตกลงว่าพี่เลี้ยงต้องอ่านแทบทุกเรื่อง อ้อ!! อย่าลืมเลี้ยงข้าวเที่ยงหลังจากพูดเสร็จด้วย  เวอร์กมากๆ 

ขั้นที่ 5     ประชุม สื่อสาร ต้องทำเป็นประจำ ขาดไม่ได้  มีวาระชัดเจน  เพราะเป็นช่องทางสื่อความเข้าใจซึ่งกันและกันที่ดีมากๆ  ได้กำหนดกติกาต่างๆ ร่วมกัน  และสามารถติดตามงานได้ด้วยเป็นอย่างดี ห้องนี้เขามีกติกาการปรับเงินถ้าใครทำไม่เข้าเป้า  ดังนั้นเวลาประชุมเขาจะมีกระปุกเหรียญเป็นเฟอร์นิเจอร์ด้วยเสมอ   แล้วก็เอาเงินนี่แหล่ะมาเลี้ยงข้าวเที่ยง ฉลาดไม๊? สรุปเคล็ดลับมาได้แค่นี้  ทีมงานจะเสริมก็เชิญเลยนะคะ  อยากเขียนอีกแต่มึนแล้ว เสียเวลากับจิ้มดีดมากๆๆๆๆๆ  มือใหม่หัดขับ   (สำนวนอาจารย์ประพนธ์ ผาสุขยืด ใช่ไหมคะ) ก็อย่างนี้แหล่ะ แต่เป็นความรับผิดชอบ อย่างไรก็ต้องทำ