

ก้าวแรกที่ผมได้สัมผัสกับอนาเขตของโรงเรียนคือความสงบร่มเย็นของร่มไม้สองข้างทางบรรยากาศของโรงเรียนเหมือนกับบรรยากาศของวัดป่าเหมือนกับหลุดจากนรกคอนกรีตมาสู่ป่าสวรรค์ใจกลางเมือง อาคารที่ผมเห็นเป็นอาคารสองชั้นลักษณะเหมือนร้านอาหารที่ตกแต่งเป็นแนวคันทรีผสมไทยโบราณมองเห็นเด็กนักเรียนกลุ่มแรกเดินผ่านไปก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นชุดยูนิฟอร์มเป็นแบบที่เราเห็นกันชินตาเด็กบางคนก็ใส่ชุดเหมือนกับชุดปกติที่ใส่อยู่บ้านบางคนก็ใส่เสื้อเชิตสีขาวกางเกงขายาวดูทันสมัยเหมือนโรงเรียนอินเตอร์ไฮสคูลไม่มีผิด<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"> หญิงวัยกลางคนยืนอยู่บริเวณใต้อาคาร ท่านใส่ชุดไทยแบบเรียบง่าย ผ้าถุงเสื้อม่อฮ่อมดูใจดีและน่าเคารพ หลังจากท่านทักทายมา ผมจึงค่อยแน่ใจว่าเป็นคุณครูจึงได้คุยธุระที่ทำให้ผมต้องเดินทางมาที่นี่</p> <p style="text-align: center" align="center">
</p>หลังคุยธุระเสร็จจึงได้ลาท่านกลับระหว่างเดินกลับออกมาด้วยใจที่สับสนกับสิ่งที่ตนครุ่นคิดนั้น สายตาก็มองไปเห็นต้นไผ่ริมทางเดินซึ่งมีทางเท้าเล็กๆแยกออกไปต่างหากเหมือนกับทางเดินจงกรมของวัดป่าไม่มีผิด ทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่จะเดินตามเส้นทางนั้นใบไผ่และขุยไผ่ที่หลุดร่วงลงสู้พื้น ถูกกวาดไว้บริเวณโคนต้นอย่างสวยงามริมทางเดินมีแปลงเพาะกล้าไม้ ที่เตรียมไว้สำหรับปลูกรอบบริเวณใจผมที่กำลังสับสนก็ค่อยๆสงบลง <p style="text-align: center" align="center">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">บรรยากาศบริเวณโรงเรียนและภาพของเด็กนักเรียนที่ผ่านสายตามาทำให้คิดย้อนไปถึงวัยเด็กของตนบ้างรู้สึกเสียดายระคนกับความชื่นใจที่ได้เห็นว่าเด็กๆสมัยนี้โชคดีมากที่มีโรงเรียนวิถีพุทธอย่างโรงเรียนรุ่งอรุณ</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> หลังจากเดินไปสักระยะหนึ่งก็เห็นเพิงพักริมทางข้างสระน้ำ รู้ทันทีเลยว่าเป็นผีมือของเด็กนักเรียนช่วยกันสร้างเพราะหลังคาที่ใช้มุงเพิงพักนั้นถูกทำขึ้นด้วยใบไม้ใบโตๆที่นำมาเย็บต่อๆกันสมัยเด็กๆหากบ้านใครเป็นบ้านสวนและอยู่ต่างจังหวัด คงจะซนเหมือนผมแน่ๆที่ชอบสร้างเพิงพัก(:บ้าน:)หลังเล็กๆไว้นั่งเล่นกันกับเพื่อนในสวนแม้จะสร้างออกมาแล้วคล้ายกับเพิงหมาพักก็เถอะแต่ก็รู้สึกภูมิใจและสนุกที่ได้ร่วมกันสร้างกับเพื่อนรักสมัยนั้น</p>
เดินมาถึงบริเวณสระน้ำหยุดมองออกไปสักครู่ก็รู้สึกเย็นกายเย็นใจในใจอยากจะเดินชมต่อให้ทั่วบริเวณโรงเรียน แต่เนื่องจากเวลาและภาระที่รออยู่ทำให้ต้องตัดใจเดินทางกลับที่พัก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
สักวันหนึ่งฉันจะกลับมาที่นี่อีก.........สักวันหนึ่ง.. <p>โรงเรียนรุ่งอรุณ </p></font></font><p>
</p><p>
</p><p>
</p><p>
</p><p>
</p><p>
</p>ขอบคุณผู้ให้กำเนิดโรงเรียนวิถีพุทธที่การเกิดขึ้นตรั้งแรกต้องฟันฝ่าอุปสรรคมากมาย และมีผู้ใหญ่หลายท่านไม่เห็นด้วยและคิดว่าเป็นความคิดเพี้ยนๆ..ขอบคุณสำหรับผู้ที่ช่วยผลักดันกงล้อแห่งธรรมจักรให้หมุนไปอย่างยั่งยืน…และหวังว่าอนาคตต่อไปข้างหน้าโรงเรียนวิถีพุทธ จะขยายไปทั่วประเทศและสิ่งดีงามนี้จะเกิดขึ้นและดำรงอยู่อย่างยั่งยืนด้วยกำลังของพวกเราทุกๆคน <p style="text-align: center" align="center"> </p>
สวัสดีค่ะคุณMan In Flame
โรงเรียนเป็นบ้านทรงไทยหรือค่ะเนี่ยชอบมาก สวยจังเลยค่ะ โรงเรียนนี้อยู่จังหวัดไหนเหรอค่ะเนี่ย ธรรมชาติมาก ๆ เผื่อจะได้ไปบ้างในวันข้างหน้า ขอบคุณที่มาเปิดโลกทัศน์ให้ราณี
รู้จักกับศิษย์เก่ารุ่นแรกๆของรร.นี้ 2 คน ใช้ได้เลยค่ะ : )
เราว่ารร.เราสมัยประถมสร้่างสรรค์ดีมากแล้ว มาฟังการเรียนการสอนรร.รุ่งอรุณแล้วชื่นชมมากๆ โดยเฉพาะการเรียนนอกห้องเรียนและส่งเสริมศิลปะ
แต่จากที่ทราบมากจากน้องศิษย์เก่าทั้ง 2 คน น้อยมากที่เด็กรร.นี้ entrance เข้ามหาวิทยาลัยไทย เพราะมันไม่ตรงแนว (มหาวิทยาลัยไทยเรายังไม่สร้างสรรค์พอ?) น้องๆต้องมาต่อต่างประเทศ ทั้งๆที่ถูกสอนมาอย่างดี
ไม่ทราบว่าตอนนี้เป็นอย่างไร