ใจหาย

วันนี้มีกีฬา สาธารณสุขสัมพันธ์ ปาย-ปางมะผ้า  ปางมะผ้าได้เป็นเจ้าภาพจัดงานด้วยเจ้าลูกชายเลย ถูกขัง ในช่วงเช้า จากนั้นก็ปล่อย ในช่วงงานการที่เป็นทางการเสร็จไปทั้งวัน เจ้าโข่งก็ไม่ได้ทำอะไรให้แม่มันได้เดือดร้อนเลยค่ะ เดินไปเดินมา  ไปวิ่งเล่นคลุกหญ้า แอบไปไกลๆบ้าง แต่เรียกก็กลับมา

วันนี้ แม่หมา อย่างยายกาแฟออกจะปลาบปลื้ม ว่ามีลูกชายว่านอนสอนง่ายตกเย็น หอยโข่งคงเห็นหายไปไหนนาน ก็ออกตามหา เมื่อตามมาเจอ ก็นั่งเฝ้าเงียบ ๆสั่งให้นั่งตรงไหน ก็นั่ง ยายกาแฟ เองยังงง ๆ งัน ๆ ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายวันนี้ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า แต่ก็ดีใจค่ะ ที่เห็นลูกชายว่าง่าย ๆ โตเร็ว ๆแต่ก็ดีใจได้ไม่นานนัก 

เรื่องมันมาเกิดช่วงเย็น  ช่วง sport night น้อง ๆ บางคนก็เริ่มเมามาย .. เพราะดื่มเหล้า เหมือน ตายอดตายอยาก มาอย่างหนัก .. พวกเด็กเปรต ก็จุดประทัดยายกาแฟเองก็ออกปากไปแล้วว่าอย่ามาจุดใกล้ๆ เพราะไม่ชอบประทัด ค่ะ  เสียงดังหูดับนี่เกลียดมาก ๆ พาลเกลียด คนจุดเลยแหล่ะ  อารามเมามาย ที่เป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิต  ทุกชีวิตที่รอบตัว  มันก็จุดตรงนั้นเลย ตรงที่หอยโข่งยืนอยู่  ผู้เขียนเองกำลังติดพันอยู่ จะเข้าไปดึงหอยโข่ง หรือ ห้ามก็ไม่ทัน ปะทัดแตกรัวเป็นชุด เห็นกับตาว่าปะทัด 1-2 อัน แตกใกล้ ๆ หอยโข่งไม่ถึง คืบ  หอยโข่งร้องเสียงหลง โกยอ้าวไปจากตรงนั้น อย่างเร็วมาก วิ่งไปทางบ้านยายกาแฟใจหายวูบ และรู้สึกโกรธ  โกรธแบบที่ไม่เคยรู้สึก มานานแล้ว ไอ้คนเปรตทำหน้าเมามายหันมา ทำพูดเล่น "หมาเจ๊ กลัวประทัด ยิ่งกว่าเจ๊อีก"  เลือดขึ้นหน้าสั่งสอนไป 1 ชุด

ผู้เขียนไม่ได้ตามไปดูไอ้ลูกชายในทันทีเพราะ  มีงานที่ติดพันอยู่จน งานที่ทำตรงนั้นเสร็จ ก็แว๊บกลับบ้าน นึกห่วงไอ้ลูกชายนึกภาพว่าคงจะไปซุกตัวนอนอยู่ในบ้านเพราะเปิดประตูทิ้งไว้ให้แล้วพอไปถึงบ้านก็เรียกหา นึกว่าจะโผล่ออกมาตามเสียงเรียก ก็เปล่าก็เลยเปิดไฟบ้าน มองหา ที่ไหนก็แล้ว ยายกาแฟเริ่มเครียด  ออกไปตามหา  ตะโกนเรียก "หอยโข่ง   หอยโข่ง อยู่ไหน " ยิ่งเรียก ก็ยิ่งเงียบ ยิ่งหาก็ยิ่งเครียด

ยายกาแฟกลับมาเอาไฟฉายและออกตามหาไอ้ลูกชาย เดินไปเรียกไปเหมือนคนบ้า  ความโกรธที่เริ่มจะคลายตัวลง ก็ก่อตัวขึ้นมาอีก ใจนึกอยากกลับขึ้นไปเอากระทะตีหัวไอ้เด็กเปรตนั่นนึกไปถึง แบ๊คเทลของ พี่ Susu ที่ บอกว่าแบ๊คเทล เคยเจอเด็กเปรตจุดประทัดใส่จนกลัว ต่อเสียงของประทัด ให้นึกสงสารเจ้าลูกชายเข้าไปใหญ่ ไม่รู้จะไปนอนกลัวอยู่ที่ไหน นึกไปร้อยแปด หาที่ไหนก็ไม่เจอ ทุกที่ที่คิดว่า หอยโข่งจะไป ใจหาย และคิดไปถึงว่า ตอนนั้น ถ้าเพียงแต่เราวิ่งตามปลอดโยนให้เขาหายตกใจ น่าจะดีกว่านี้ นึกโกรธตัวเองเข้าไปอีก ใจนึกไปถึงคำพูดในบทความเก่า ๆที่เก็บมาบันทึกไว้ “ชีวิตของฉันอย่างมาก ก็จะสิ้นสุดเพียงแค่ 10-15 ปีเท่านั้น การต้องแยกจากเธอไม่ว่าด้วยเหตุใดๆ นับเป็นความปวดร้าวอย่างยิ่งของฉัน จึงโปรดสังวรให้จงหนัก..ก่อนจะรับฉันเข้ามาในชีวิต”

ที่สุดไปตามหาถึงอาคารหอผู้ป่วย ไปเจอ”ตัวเกลียดหอยโข่ง” เข้าให้ “กุ้งหาอะไร หมาเหรอ อยู่ห้องบัตรแน่ะ”  ยายกาแฟ โล่งอกวูบ อารามดีใจวิ่งไปดูลูกชาย  จนเสียมารยาท ลืมขอบคุณ  เจ้าตัวที่มาบอกข่าว ไปถึงห้องบัตร เจ้าลูกชายตกใจเห็นคนพรวดพราด จะวิ่งหนี พอเรียกชื่อเค้าก็จำได้ และวิ่งเข้าหาอย่างดีใจ  อารามดีใจ เรากอดกันกลมเลยค่ะ (ยายกาแฟ กอดอยู่คนเดียว อิอิ) ปากก็ขอโทษ และสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทิ้งให้เขากลัวอีก ลูกชายคงไม่รู้เรื่อง ว่าแม่มันพูด อะไร แต่กอดแน่น ๆ อันนี้คงรับรู้ได้

ดีใจค่ะ ที่ “ได้ใจ” กลับคืนมา

Note : ตอนนี้หายโกรธ เด็กเปรต แล้วล่ะ เพราะว่ามาขอโทษแต่เช้าเลยค่ะ