มองดูคนอื่นเขาทำงานกันอย่างสบาย   แต่หันมาดูตัวเอง  ทำไม เราบุญน้อยนิด  ต้องทำงานอย่าง...เมามัน  
แต่ก็เป็นความสุขอีกอย่างหนึ่ง....ที่มีงานให้ทำ  
ใครล่ะ...ที่ไม่มีงานจะทำ   อย่างน้อยก็..มีลมหายใจ  หนักกว่านั้น....ยังไม่อยากไม่มีลมหายใจ 
เอ้าบ่นอยู่นั่นล่ะ...ครูอ้อย  มามาทำงานกันต่อ  เมื่อวันก่อน  ครูอ้อยเก็บเอกสารและพบข้อมูลเกี่ยวกับครู  และมาตรฐานของครูผู้สอนภาษาอังกฤษ 
จึงรีบมาเปิดอ่านบันทึกของครูอ้อยในอดีต  จึงพบข้อมูลเก่าที่เขียนไว้   
แหม..ดีจังเลยที่ยังอยู่ครบที่  ขอบเขตและมาตรฐานครูผู้สอนภาษาอังกฤษ   ต้องพัฒนาตนเองไปตามข้อบ่งชี้เหล่านี้ล่ะค่ะ 
สงสารตัวเองและเพื่อนครูจังเลย  ต้องสอนกันคนละมากๆ  และยังต้องพัฒนาตนเองไปตามข้อบ่งชี้  บางคนต้องทำวิจัย  นวัตกรรม  และเขียนแผนการจัดการเรียนรู้อย่างพิศดารอีก  เฮ้อ!...