ท่านผู้อ่านครับ...ชีวิตคนเราคือการมีอยู่เป็นอยู่ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่ ...
ชีวิตของคนเราก็ยังดำเนินต่อไปตามกฎแห่งกรรมที่ตนเองได้กระทำไว้แล้ว ซึ่งเป็นการสั่งสมตัวตนแห่งความโลภความโกรธและความหลงเอาไว้อยู่ในส่วนลึก ๆ ของจิตใจ...
และสิ่งเหล่านี้จะมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันไปจนกลายเป็นวังวนแห่งชีวิต...
ตราบใดที่สภาพจิตใจยังถูกแรงบีบคั้นจากความอยากทั้งหลายก็ย่อมมีแรงผลักดันให้เกิดความโลภอยากได้ หรือเกิดความโกรธทำให้จิตใจขุ่นมัว หรือเกิดความหลงลืม...
ส่งผลให้ดวงจิตไม่สะอาด ไม่สงบทำให้บุคคลนั้นได้รับความทุกข์จนตลอดชีวิตมันเป็นหอกข้างแค่ หรือเป็นเหมือนสนิมเหล็กที่กัดกินเหล็กไปทีละน้อยจนหมดได้...
ซึ่งไม่ต่างจากขุยไผ่ฆ่ากอไผ่เหมือนท่านผู้รู้กล่าวไว้ว่า…ความโลภ ความโกรธ ความหลง เกิดจากตัวเอง ย่อมเบียดเบียนผู้มีใจชั่ว ดุจขุยไผ่ฆ่ากอไผ่ฉะนั้น.
สวัสดีค่ะอาจารย์ยูมิ
วันนี้อาจารย์เขียนได้อย่างมีปรัชญาชีวิตจริง ๆค่ะ ชอบอ่านจัง
บ้านที่ จ.ระนอง มีสวนไผ่ครับ แต่เพิ่งทราบจากอาจารย์นี่เองว่า"ขุยไผ่ฆ่ากอไผ่"
ขุยไผ่ก็ยังมีประโยชน์นะครับ เป็นปุ๋ยดีนักแล
'(^--------^)'
ไผ่จีน มิแยกกอ
แยกรวมก่อ แสนงดงาม
ไผ่ไทย ขอใคร่ถาม
รวมแบบแยก แตกสัมมัคคี
หากถึงคราว ไผ่ออกดอก
สัญญาณบอก ตายหมดหนอ
คิดแยก รวมแต่กอ
คงสิ้นหน่อ ไผ่ตายขุย
เดินป่าไผ่ ใจสงบ
ขุยไผ่กลบ ชุ่มพรมถิ่น
ใบร่วง ลงสู่ดิน
วายชีวิน มิสิ้นค่า
สวัสดีครับ คุณ
สวัสดีครับ คุณ