สื่อลามก ตัวทำลายทุนทางสังคม ???

ปัญหาเรื่องสื่อลามกเป็นอีกหนึ่งปัญหาในบรรดาปัญหาสังคมทั้งหลายที่สังคมไทยกำลังเผชิญอยู่ตั้งแต่อดีตมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ในอดีตสื่อลามกอยู่ในรูปของสื่อสิ่งพิมพ์ เช่น หนังสือ หนังสือการ์ตูน ปฏิทิน นิตยสาร ซึ่งจะปรากฏตัวอยู่ในสถานที่เฉพาะที่ซื้อหาได้ยาก ในปัจจุบัน ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีแบบก้าวกระโดดทำให้ปัญหาเรื่องสื่อลามกทวีความรุนแรงมากขึ้น ทั้ง ปริมาณที่มากขึ้น เข้าถึงได้ง่ายขึ้น ที่สำคัญ มีเนื้อหาที่ท้าทายต่อการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมเชิงลบมากขึ้น พบว่า รูปแบบของการนำเสนอมีหลากหลายมากขึ้น เว็บไซต์ กระดานข่าว การสนทนาออนไลน์ หรือ “แช็ต” ทำให้ผู้รับสื่อสามารถกลายเป็นผผู้ผลิตสื่อลามกได้ เช่น การอัพโหลดภาพลามกในกระดานข่าวของเว็บไซต์ต่างๆ หรือ การนำเสนอการแสดงออกเรื่องเพศที่ไม่เหมาะสมของตนเองผ่านทางโปรแกรมการสนทนาออนไลน์ ซึ่งที่นิยมอยู่ในขณะนี้ก็คือ แคมฟรอก เช่น การโชว์ลามก การโชว์อนาจารผ่านทางเว็บแคมเหล่านี้ หรือแม้แต่ ปัญหาสื่อลามกที่ติดตามไปยังโทรศัพท์เคลื่อนที่ ซึ่งเป็นการดาวน์โหลดภาพสื่อทางเพศที่ไม่สร้างสรรค์ลงบนโทรศัพท์เคลื่อนที่ ที่นับวันจะมีจำนวนมากขึ้น ประกอบกับมีการโฆษณาผ่านทางช่องทางต่างๆ มากมาย ทำให้ปัญหานี้กำลังรุกหน้ามาอย่างรวดเร็ว รวมไปถึง การสนทนาเรื่องเพศผ่านทางโทรศัพท์แบบออดิโอเท็กซ์ หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า “เซ็กส์โฟน” ที่เป็นการประกอบการของบริษัทต่างๆกว่า ๑๐ บริษัท ที่มีสายเปิดให้บริการในเรื่องเพศกว่า ๑๐๐ สาย ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งเกมคอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะเกมออฟไลน์ ที่มีเนื้อหาเรื่องเพศที่ไม่เหมาะสม เช่น เกมลวนลาม ข่มขืน ลักหลับ ซึ่งเข้าถึงเด็ก เยาวชนได้ง่ายกว่าสื่อประเภทอื่น เพราะอยู่ในรูปของเกมที่ได้รับการพัฒนาให้สามารถตอบโต้กับผู้เล่นเกมได้เสมือนจริง ทั้งหมดเป็นสถานการณ์ที่สังคมไทยกำลังเผชิญอย่างหนักหน่วง สื่อเหล่านี้ นำมาซึ่งผลกระทบทั้งการเปลี่ยนแปลงไปซึ่งทางพฤติกรรม นำมาซึ่งปัญหาสังคมหลายประการ ทั้ง การข่มขืน ล่อลวง การเบี่ยงเบนทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะเรื่องการโชว์ อีกทั้งปัญหาด้านสาธารณสุขที่ติดตามมาภายหลังกิจกรรมทางเพศที่ได้รับการโน้มนำจากสื่อลามกเหล่านั้น ทั้งหมด กำลังบั่นทอนทรัพยากรมนุษย์ในสังคมไทย เท่ากับว่า เรากำลังถูกสื่อเหล่านี้บั่นทอนทุนของสังคมไปทีละน้อย ในขณะที่ เรามีกฎหมายหลักที่ใช้เป็นเครื่องมือในการจัดการปัญหาก็คือ มาตรา ๒๘๗ ประมวลกฎหมายอาญา ที่มีผลต่อการจัดการต่อผู้จำหน่าย เผยแพร่ รวมทั้ง มาตรา ๑๓ แห่งพระราชบัญญัติการกระทำความเปิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ซึ่งกำลังจะมีผลใช้บังคับไม่ช้านี้ ที่เป็นกฎหมายที่มีผลต่อการจัดการปัญหาเรื่องสื่อลามกในระบบคอมพิวเตอร์ ทั้งต่อผู้นำสื่อลามกเข้าระบบคอมพิวเตอร์ รวมทั้ง ผู้ให้บริการที่รู้ถึงการกระทำและไม่ลบข้อมูลออกจากระบบในทันที ทั้งหมดเป็นกฎหมายเพื่อการปราบปราม จำเป็นอย่างย่งที่จะต้องมีการเพิ่มเติมให้เกิดสื่อทางเพศในเชิงสร้างสรรค์ เพื่อให้มนุษย์ได้เรียนรู้เรื่องเพศอย่างถูกต้อง อันเป็นการเพิ่มทุนทางปัญญาให้กับสังคม กลับพบว่า เราแทบไม่มีกฎหมายหรือนโยบายเพื่อเอื้อต่อการสนับสนุนให้เกิดสื่อทางเพศในเชิงสร้างสรรค์ หรือแม้แต่ การสนับสนุนให้เกิดการร่วมทุนทางสังคม เพื่อให้เกิดความรับผิดชอบต่อสังคมของผู้ประกอบการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ประกอบการที่เกี่ยวข้องกับแหล่งของการเข้าถึงสื่อ เช่น ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ห้างสรรพสินค้าต่างๆ ดูเหมือนว่า จะเป็นมาตรการที่ยังไร้ร่องรอย ในวันนี้นอกจากมาตรการด้านการปราบปรามสื่อลามกแล้ว มาตรการในส่งเสริมให้เกิดสื่อทางเพศในเชิงสร้างสรรค์ ในรูปของกฎหมายหรือนโยบายที่ส่งเสริมสนับสนุนให้เกิดแรงจูงใจในการ ผลิตสื่อสร้างสรรค์ การส่งเสริมให้เกิดพื้นที่สร้างสรรค์ การสนับสนุนให้เกิดการรวมตัวและสร้างจริยธรรม ความรับผิดชอบต่อสังคมของผู้ประกอบการ ล้วนเป็นการลงทุนสร้างสังคมที่เข็มแข็งในระยะยาว ทั้งหมด คงต้องเร่งสร้างให้เกิดขึ้นโดยเร็ว ก่อนที่ทุนทางสังคม ทุนทางทรัพยากรมนุษย์ ทุนทางวัฒนธรรม ที่มีอยู่ จะเลือนหายไปจากสังคมไทย

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน