นิทานชีวิต

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากนิทานบูรณาการสู่ชีวิตจริง...</p><p>            กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนกแสนสวยตัวหนึ่ง มีขนสวยงามมาก มีคนอยากได้ไว้ครอบครองเป็นจำนวนมาก แต่ไม่เคยมีชาวบ้านคนไหนจับนกตัวนั้นได้เลย มีอยู่มาวันหนึ่งมี อาบัง ขายถั่ว มานั่งใต้ต้นไม้ที่มีนกแสนสวยอยู่ พอนกแสนสวยเห็นถั่วของอาบังก็เกิดอยากกินขึ้นมา จึงร้องบอกอาบังว่า             </p><p>นก :  “อาบัง อาบัง ขอถั่วให้ชั้นกินหน่อยสิ .. </p><p>อาบังได้ยินดังนั้น ก็ตอบกลับไปว่า...             </p><p>อาบัง  :  “ได้เลย ได้เลย แต่ขอขนให้ชั้นเส้นนึงนะ”.. </p><p>พอนกได้ยินดังนั้น ก็ก้มลงมองที่ขนขงตนเอง แล้วคิดว่า ขนของตนเองนี่มีเยอะมาก เสียไปสักเส้นคงไม่เป็นไรหรอก นกแสนสวยก็เลยให้ขนอาบังไปหนึ่งเส้น แล้วก็ลงไปกินถั่วของอาบัง..             </p><p>..วันต่อมา.. นกแสนสวยก็บอกกับอาบังอีกว่า..            </p><p>นกแสนสวย  :  ”ขอถั่วให้ชั้นกินหน่อยสิ”                 </p><p>อาบังก็ตอบเหมือนเดิมว่า...             </p><p>อาบัง  :“ ขอขนให้ชั้นเส้นหนึ่งก่อน”                        </p><p>..นกแสนสวยก็คิดเหมือนเดิมว่าขนมันยังมีอยู่เยอะก็เลยให้ขนอาบังไปอีก </p><p>เป็นอย่างนี้ต่อไปอีกหลายวัน จนวันหนึ่ง... </p><p>นกแสนสวยก็ขอถั่วอาบังกินอีก   อาบังก็ตอบเหมือนเดิมว่า ขอขนให้ชั้นเส้นหนึ่งก่อน นกก็ไม่รีรอ รีบให้ขนอาบังไปทันที แล้วลงมากินถั่วของอาบัง อาบังก็เลยจับนกตัวนั้นไว้ได้ เพราะว่าขนของมันเหลือน้อยแล้วไม่สามารถที่จะบินหนีอาบังได้..” </p><p>ข้อคิด            เรื่องนี้ถ้าอ่านผ่านไปอาจจะไม่ได้อะไรเลยนะครับ  แต่ถ้าเราลองคิดให้ดี เปลี่ยนจากนกแสนสวยเป็นตัวเรา...             “ ขนของนกแต่ละเส้น   ก็คือเวลาของเราที่ต้องเสียไป             แล้วอาบัง   ก็เป็นนายจ้างของเราไง              ส่วนถั่วที่อาบังให้    ก็เหมือนกับเงินเดือนที่นายจ้างให้เรา น่ะครับ.. </p><p>แล้ว  ณ  ขณะนี้คุณเหลือขนอีกกี่เส้น..???</p>