เดินด้วยปัญญาแล้วจะไม่สะดุดบ้างเลยหรือ

สวัสดีครับ จั่วหัวของผู้เขียนอาจดูจะกระทบกระเทียบไปบ้างก็ขออภัย อาจอยู่ในช่วงรู้สึกแย่ กับระบบ

สำหรับผมการรับราชการเป็นวิถีทางสุดท้ายในแนวคิด เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว มันเป็นช่องทางที่ไม่คิดเลือกเพราะรู้สึกว่ามีความอัตคัตด้านรายได้อย่างยิ่ง ผมเลือกที่จะทำงานกับบริษัทเอกชนในปี 2533 ทั้งที่ครอบครัวก็รับราชการกันเกือบทั้งสิ้น การทำงานในบริษัทเอกชนมีการทำงานที่ต้องแข่งกับความสามารถของคน นำเอาความสามารถออกมาใช้อย่างเต็มที่ เพราะเป็นเหตุผลทางการบริหารที่ต้องใช้คนให้คุ้มค่า แต่ผลตอบแทนของรายได้ก็ดีเป็นเงาตามตัว พอถึงยุคเศรษฐกิจฝืดเคือง(ปี 2540) งานด้านความรับผิดชอบน้อยลง ผู้เป็นเจ้าของบริษัทก็ต้องรัดเข็มขัด เวรกรรมจึงตกสู่ผู้เป็นพนักงาน การจ้างออกก็เป็นทางหนึ่ง แต่ผมไม่ยอมให้เอาออกง่ายๆหรอก ออกเองซะเลยฮ่าๆๆ (ดูเหมือนดีแฮะ) ออกมามีเงินทุนก็เอาไปเลี้ยงตนเองด้วยกิจการส่วนตัวได้เกือบ 2 ปี ก็ต้องใช้ความคิดในสมองอีกแล้วว่าจะหาอะไรกินในภายภาคหน้าในสภาพเศรษฐกิจที่ไม่สามารถลงทุนอะไรได้มาก(กลัวเจ๊ง)มันเลยไม่ค่อยมีกินมีแต่ทรงกับทรุดทุนเริ่มหาย กำไรมันหดตั้งแต่ปีแรกแล้วล่ะ เห็นหนทางเมื่อเจอหนังสือพิมพ์เขารับสมัครเข้ารับราชการของกรมแห่งหนึ่ง คิดใจใจเลยว่ารอดแล้วมังเรา อันด้วยฝีมือที่มีอยู่น่าจะพอแข่งกับเขาได้ ก็เลยสอบกับเขา ฟลุ๊กแฮะ! ติดที่ 2 เลยต้องมาเข้ารับราชการเพราะเป็นหนทางแห่งความมั่นคง ตอนนี้อยู่มา 4 ปี ตอนแรกรับไม่ค่อยได้กับระบบที่ล่าช้าน่าเบื่อและคนที่เป็นหัวหน้าถูกเสมอ ความถูกใจเหนือเหตุผล เถียงก็ว่ากระด้างกระเดื่อง พาลจะไม่ผ่านทดลองงานเอา แต่ระบบคนหมู่มากก็ดีแฮะเราเลยรอดไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด การเดินทางในสายนี้พอจะเห็นอนาคตอยู่รำไร แต่ก็เหมือนมองไม่เห็นมีหมอกของระบบที่อิงกับความถูกใจของผู้มีอำราจมาคอยบดบัง การเอาใจนายสูงสุดให้มากก็จะได้รับขั้นพิเศษซึ่งอิงกับเงินที่จะเพิ่มในแต่ละปีของเงินเดือน ไอ้เรานิสัยมันก็แย่ ตรงที่พูดหวานคอยประจบไม่เป็น (สงสัยต้องโทษครูที่ไม่สอน) ขั้นปกติจึงเป็นเรื่องธรรมดาถึงจะขยั้นทำงานเห็นน้ำเห็นเนื้อ ก็ไม่เข้าตากรรมการพาลอยากจะลาออกวันละหลายรอบ พยายามใช้ปัญญาหาหนทางอยู่รอด แต่ก็ท้อพิลึก ผมเคยได้ยินภาษิตบทหนึ่งว่า ถึงเหนื่อยก็อย่าท้อ แต่ถ้ามันท้อก็อย่าถอย เลยเป็นแรงที่พอจะทำให้ทนเดินในสายหมอกนี้ได้บ้างอย่างทุรักทุเร ทุกวันนี้ได้แต่โทษเวรและกรรมว่า ไม่น่าเลยเราตอนนี้อายุมากแล้ว ไอ้จะไปเริ่มใหม่ในบริษัทเอกชนคงเป็นไปได้ยากเพราะดันยากจนแต่เด็ก เลยเรียนน้อย ก็หวังว่าสักวันหนึ่งจะเดินทะลุสายหมอกนี้ไปได้อย่างด้วยปัญญา แต่อาจสะดุดบ้างก็ต้องทนครับ.......