“วัน” เป็นหญิงสาววัย ๓๐ เศษ ผมยังจำเธอได้ดี
ย้อนหลังไปปลายปี ๒๕๔๘พี่สาวเธอซึ่งเป็นเพื่อนอาจารย์ด้วยกัน(เป็นรองคณบดีฝ่ายวิชาการของผมขณะนั้น)มาเล่าให้ฟังว่า น้องสาวเป็นมะเร็ง หมอบอกว่าคงอยู่ได้ไม่ถึงปี ปกติน้องสาวจะทำงานธนาคารที่แม่สอดซึ่งเป็นบ้านเกิด ถึงเวลาฉีดคีโมทีจะต้องลงมาฉีดที่มากรุงเทพ เสร็จแล้วก็กลับไปทำงานต่อ เธอเล่าแล้วทำตาแดงๆ ผมเลยอาสาว่าจะไปคุยธรรมะให้ฟัง แนะนำการปฏิบัติธรรมเจริญสติจะดีไหม? เธอตอบตกลง เป็นอันว่าทุกครั้งที่“วัน” ลงมากรุงเทพเพื่อฉีดคีโม ผมก็จะชวนอาจารย์กมลวัลย์(ซึ่งขณะนั้นทำงานเป็นรองคณบดีฝ่ายบริหารให้ผม)ไปคุยธรรมะและแนะนำการเจริญสติในชีวิตประจำวันให้ “วัน”
“วัน” เล่าประสบการณ์การปฏิบัติธรรมตามที่ได้เข้าอบรมหลักสูตรสั้นๆให้เราฟังในการพบกันครั้งแรก การอบรมนั้นมีแบบแผนค่อนข้างมาก ต้องกำหนด“หนอ...หนอ....” ในทุกอิริยาบถ ตอนที่อบรมอยู่ที่วัดจะได้ผลดีมาก แต่พอกลับมาอยู่ที่บ้าน ทำไม่ได้เพราะรู้สึกว่ามันลำบากเกินไป ผมจึงยกคำสอนของหลวงปู่ชามาอธิบายว่า การปฏิบัติธรรมก็เหมือนการเขียนหนังสือนั่นแหละ เริ่มหัดเขียนใหม่ๆอาจจะต้องมีคนช่วยจับมือเขียน หรือไม่ก็เขียนลากตามจุดที่เขาทำไว้ให้ ทั้งนี้ก็เพื่อให้รู้ว่า “ก ไก่ ข ไข่” ที่มาตรฐานนั้นเขียนอย่างไร แต่พอเขียนจนชำนาญแล้ว แค่ตวัดๆก็รู้ว่าเป็น “ก ไก่ ข ไข่” การเจริญสติก็เช่นเดียวกัน ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอก ร่างกายส่วนไหนขยับเคลื่อนไหวก็ตามรู้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องกำหนดอะไร อย่าอยู่ที่ความคิดเป็นใช้ได้(ความคิดแบบที่ไม่ตั้งใจ หลวงพ่อเทียนท่านว่าเป็นการลักคิด) ถ้าต้องการใช้ความคิดจริงๆค่อยเอาสติมาจับ และเมื่อนั่งนิ่งๆ ไม่มีร่างกายส่วนไหนขยับ ก็เอาสติไปรู้ลมหายใจเข้าออกแทน หรือถ้าเบื่อก็ให้เพ่งจิตไปรู้สึกส่วนต่างๆของร่างกาย เปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ นอกจากนี้เรายังสอนให้เธอรับรู้ถึง“สนามพลังชีวิต” ที่อยู่รอบๆตัวเราด้วย(คนส่วนใหญ่จะเรียกว่าพลังจักรวาล ความจริงเราไม่เคยฝึกหรือเข้ารับการอบรมเกี่ยวกับพลังจักรวาลเลย แต่หลังจากที่เราผ่านการเจริญสติมากๆก็จะสามารถสัมผัสถึงสนามพลังนี้ได้เอง สนามพลังนี้คล้ายๆสนามแม่เหล็ก สามารถรับรู้ได้ถึงการผลักและดูด ) ซึ่งเธอก็ทำได้ แต่สัมผัสได้อย่างอ่อนๆ (ยังมีต่อ......โปรดติดตามภาค ๒)
รอ ฟังตอน 2 อยู่ครับอาจารย์
เพื่อนที่ทำงาน ก็นอนอยู่ที่ รพ ด้วยมะเร็งเหมือนกัน
:-)
สวัสดีครับคุณ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>ขอบคุณที่แวะข้ามาเยี่ยมเยียนกัน ขณะภาค ๒ ก็ได้นำลงบล็อกแล้วครับ
สวัสดีค่ะอ.ศิริศักดิ์
ครั้งแรกที่อาจารย์ไปพบคุณ "วัน" นี้ ดิฉันไม่ได้ไปด้วย แต่ได้มาอ่านก็ทำให้ได้นึกย้อนไปถึงครั้งที่เคยได้พบ ทำให้นึกถึงประสบการณ์สนามพลังที่อาจารย์ได้เคยแนะนำไว้ด้วยค่ะ ช่วงนั้นเป็นช่วงแรกๆ ที่ดิฉันเริ่มจับสนามพลังได้เหมือนกัน เป็นความรู้สึกที่แปลกดีค่ะ เพราะกำลังของพลังเยอะจริงๆ รู้สึกได้เป็นก้อนๆ เลยในบางครั้ง..
เดี๋ยวจะไปอ่านตอน ๒ นะคะ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับอ.กมลวัลย์
ขอบคุณครับที่ช่วยแก้ไขส่วนที่เล่าผิด เวลาผ่านไปนานปีกว่าแล้ว เราไปหาคุณ "วัน" หลายครั้ง ส่วนใหญ่มีอาจารย์ร่วมขบวนไปด้วย เลยจำครั้งแรกไม่ได้