คือความตั้งใจ


อิ่มท้องอิ่มใจ
           

            ในเส้นทางของการก้าวสู่วิชาชีพครูนั้น ครูทุกคนต้องได้รับประสบการณ์ในบทบาทนักศึกษาฝึกงาน ซึ่งประสบการณ์ที่ได้รับเป็นไปได้ทั้งแบบประทับใจ ควรค่าแก่การจดจำของใครหลายคน และขณะเดียวกันก็เป็นเรื่องทุกข์ใจ อยากลืมเลือนของอีกหลายคนเช่นกัน หากแต่เรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้เขียนมีรอยยิ้มที่มุมปากทุกครั้งเมื่อคำนึงถึง ในคราวที่ผู้เขียนได้ฝึกสอนที่โรงเรียนไร้พิกัดที่ตั้งแห่งเดิม ผู้เขียนได้เขียนแผนการสอน เตรียมสื่อ ทดลองใช้สื่อ  และซ้อมสอนกับเพื่อน ๆ ก่อนนำแผนการสอนไปใช้ ดังที่เราปฏิบัติกันตามขั้นตอนของกระบวนการที่อาจารย์ได้พร่ำสอนมา โดยหัวข้อที่จะใช้สอนในวันนั้น เกี่ยวกับคำศัพท์ ผู้สอนเลือกกลุ่มสัตว์ ผลไม้ ดอกไม้ ฯลฯ เมื่อผู้เรียนนำสิ่งที่เตรียมมาเข้าใช้สอนกับนักเรียน สิ่งที่ทำให้ผู้เรียนสะท้อนใจยังคงเป็นไปดังเดิม  ใช้รูปภาพ นักเรียนดู สะกด ออกเสียง เขียน วาดรูป เมื่อมองหน้านักเรียนแล้วปรากฏว่าเกือบจะทุกคนเตรียมตัวนับจำนวนนาทีที่เหลืออยู่อย่างละเอียด เฝ้าคอยรอให้หมดชั่วโมง เมื่อเห็นสายตาและบรรยากาศนั้น ทำให้ผู้เขียนเบือนหน้ามองออกนอกหน้าต่างโดยไม่ตั้งใจ  แวบหนึ่งของความคิดก็ปรากฏขึ้นมาเมื่อเห็นชาวบ้านกำลังต้อนฝูงวัว ควาย ไปเลี้ยงที่ทุ่งนาข้าง ๆโรงเรียน ผู้เขียนอยากสารภาพกับอาจารย์สอนวิชาการสอน ว่าผู้เขียนได้ทำกิจกรรมที่แตกต่างจากแผนการสอนที่ได้เขียนไว้ก่อนโดยสิ้นเชิง ผู้เขียนบอกให้นักเรียนทุกคนวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่ และให้หยิบสมุด และปากกา วันนี้เราจะย้ายห้องเรียนของเราไปที่ทุ่งนา ข้าง ๆโรงเรียน สายตานักเรียนบางส่วนเริ่มมีประกาย ในขณะที่บางส่วนก็กำลังงงอยู่กับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงแบบไม่คาดคิด ผู้สอนได้ทิ้งรูปภาพผลไม้ซึ่งมีที่มาห่างไกลที่นักเรียนไม่เคยได้เห็นหรือได้ ลิ้มลองรสชาติ อย่าง  Avocado, Pears , Apple, หรือรูปภาพสัตว์ต่าง ๆ หรือแม้แต่ชื่อ Richard, Michael, และอื่นๆ เพื่อพานักเรียนก้าวเข้าสู่ความเป็นตัวตนของชุมชน ท้องทุ่ง  และความเป็นอยู่ที่แท้จริงของพวกเรา(รวมทั้งผู้เขียนด้วย) โดยในวันนั้นให้นักเรียนสำรวจสิ่งที่ตนเองสนใจและสามารถสอบถามความหมายของคำศัพท์กับผู้เขียน เพื่อน หรือสามารถหาความหมายได้จากพจนานุกรม คำศัพท์ที่แทบจะไม่เคยเห็นนักเรียนได้ท่องเพื่อมาสอบ ผุดบังเกิดคำแล้วคำเล่า นับตั้งแต่ Buffalos , ditch , crab, shrimp , ผู้เขียนก็สนุกกับการตอบคำถามคำศัพท์ผู้เรียน พร้อมทั้งบอกสะกดให้ผู้ที่มาถามเขียนตาม อยู่เนือง ๆ  และที่ทำให้ผู้เขียนประทับใจมากคือ คำศัพท์ที่นักเรียนไปค้นหามาหลังจากที่เราได้สำรวจท้องทุ่งนาข้างโรงเรียนวันนั้น โดยนักเรียนนำเสนอเป็นรูปประโยคว่า  My mom and  I always net the tadpoles after school. We always have steamed tadpoles for our dinner. เมื่อรวบรวมสติหลังจากได้ยินคำนำเสนอในชั้นในวันนั้น จึงบอกให้นักเรียนคนนำเสนอนั้นได้บอกกับเพื่อนร่วมชั้นว่าคือ อะไร เป็นคำพูดที่เป็นภาษาท้องถิ่น (ที่ผู้เขียนก็ไม่ต้องแปล) และแอบภูมิใจอยู่ลึก เมื่อเขาบอกว่า ฉันและแม่มักจะไปซ่อนฮวกหลังโรงเรียนเลิก และพวกเฮาก็มักสิได้กินหมกฮวกเป็นอาหารแลงเสมอ ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยภาคกลาง ว่า ฉันและแม่มักจะได้ไปช้อนลูกอ๊อดหลังโรงเรียนเลิก และเรามักจะได้ทานหมกลูกอ๊อดเป็นอาหารเย็น และที่ยิ่งตอกย้ำความภาคภูมิใจของความเป็น คนท้องถิ่นอินเตอร์มากขึ้นคือ อาหารเที่ยงวันนั้นผู้เขียนอาจารย์พี่เลี้ยง เพื่อน และผู้เขียนได้อิ่มหนำกับหมกฮวกที่ผู้ปกครองนักเรียนคนดังกล่าวฝากมาให้ ทั้งอิ่มท้องและอิ่มใจ ความอิ่มในวันนั้นเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้เขียนพยามศึกษาภาษาอังกฤษมากยิ่งขึ้น เพื่อจะได้นำความรู้มาถ่ายทอดความเป็นคนท้องถิ่นให้คนทั่วโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษได้รับรู้ และต้องการพัฒนาให้นักเรียนได้เกิดการเรียนรู้ในลักษณะดังกล่าวเช่นกัน

หมายเลขบันทึก: 97363เขียนเมื่อ 20 พฤษภาคม 2007 15:03 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2012 18:40 น. ()สัญญาอนุญาต: จำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (2)

ขอขอบคุณท่านผู้รู้ทั้งสองท่านอย่างยิ่งนะครับ ที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึก รู้สึกดีในมิตรภาพของการร่วมเรียนรู้ ครับผมจะตามไปอ่านครับ ขอบคุณครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท