<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; line-height: normal" class="MsoNormal">เมื่อหัวใจ…เจ็บเกินทนไหว</p> <p style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: normal; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ฉันคิดถึงใครบางคน . . . ที่มักจะโทรหาพร้อมเสียงพูดคุยเสมอ ๆ</p>
เขามักเล่าเรื่องราวต่างๆมากมายให้ฟัง
บางครั้งเราฟังเพลงกันทางโทรศัพท์
เขาจะให้ฉันเปิดเพลงให้เขาฟัง
บางครั้งฉันก็อ่านหนังสือให้เขาฟัง
บางคราวเราไม่รู้จะพูดคุยอะไรกัน..แค่ได้ยินเสียงหายใจของเขา
ฉันก็มีความสุข
บางที...เขาก็พาฉันทัวร์ตามสถานที่ที่เขาไป
...ผ่านคลื่นโทรศัพท์
เขาทำให้ช่วงเวลา...เหงาๆของฉันมีความสุข
...........
แต่ในตอนนี้ เขาหายเงียบไปแล้ว . . .
เขาไม่ติดต่อมาอีกเลย
ฉันเฝ้าคอยโทรศัพท์จากเขา
พร้อมรอยน้ำตา
รอคอยทั้งๆที่รู้ว่าเขา...ไม่โทรมาอีกแล้ว
<p style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: normal; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ฉันต้องหลับทั้งน้ำตาอีกนานเท่าไร</p>
จึงจะหายเจ็บปวด. . .
ทั้งหมดที่ฉันเป็น...เรียกว่าอะไร
</span>นี่เป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก <p style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: normal; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">“คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป”
ฉันมักได้ยินใคร ๆ พูด
ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่าง ๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต
อาจรู้สึกแปลบ ๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน </p>
ฉันคิดเช่นนั้น
แต่ทุกวันนี้...ฉันก้อยังคงปวดร้าว
เมื่อไหร่หนอ...ที่ฉันจะชิน
ที่ใจฉันจะยิ้มได้อีกครั้ง
มันอีกนานไหม <p style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: normal; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"> </p></span><p style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: normal; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"> </p>
มันก้อแค่ปวดร้าวแต่ไม่ตาย
แค่ได้รักก้อพอใจ
เกิดมารู้จักความรักแม้ไม่สมหวังยังดีกว่าไม่รู้จักความรัก
ความรักของฉันเป็นสิ่งสวยงาม
แม้มันจะปนด้วยความเหว่ว้า
แต่จะเป็นไรไป
แค่ได้รักเธอก็พอใจ
กำลังพยายามทำใจให้ได้อยู่กับความรักที่ไม่สมหวัง
แต่ไม่รู้ว่าอีกนานไหมกว่าหัวใจจะหายร้าวไหว
แต่ก็รู้สึกดีนะที่ได้รักใครสักคนทั้งใจแม้มันจะเจ็บแต่เราก็เลือกที่จะรัก ก็คงต้องรักต่อไปแม้เขาคนนั้นจะไม่สนใจแล้วก็ตาม
คงต้องใช้เวลารักษาเยียวยาใช่มั้ย
เหงานะเมื่อรู้ว่าจะไม่มีเขาอีกต่อไป
ปวดร้าวหัวใจเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้ยินเสียงเขาอีกแล้ว
ร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเขา
ทำยังงัยถึงจะชินชาซะที
คงต้องอยู่ให้ชิน
เคยฟังเพลงจ้องตากับความเหงาไหม
นั่นแหละ
เราต้องทำไห้ได้ ถึงอย่างเราเราก็ยังหายใจอยู่ใช่มั๊ย
จงยิ้มรับความเหงา
ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง
น้ำตาช่วยทำให้เราเข้มแข็ง
ร้องไห้ซะให้พอ แล้วความรู้สึกที่ปวดร้าวจะบรรเทา
แล้วเราจะรู้ว่าความรักทำให้เราเข้มแข็งแม้ความรักนี้จะไม่สมหวัง
แค่ได้รักเขาเราก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ
แม้เขาจะไม่รับรู้หรือแคร์มันก้อตาม
แค่เราทำให้เขามีความสุขก็พอ.....
มันก้อพูดได้แต่ทำยากนะ
เรื่องของหัวใจมันอ่อนไหวเกินกว่าจะหาเหตุผลใดใดมาอธิบาย
ความคุ้นเคยกับความผูกพันมันก้อใกล้เคียงกันนะ
แต่ที่แน่ๆไม่ใช่เพราะรักเหรอถึงต้องปวดร้าวอยู้อย่างนี้
อดทนไว้
ไม่มีเขาเราก้อยังไม่ตาย
คงมีสักคนที่เห็นในคุณค่าความรักของเธอ
อย่ายอมแพ้ต่อความรัก
มอบความรักและความรู้สึกดีๆให้เขาต่อไปถ้ายังรักเขาอยู่
ถามใจตัวเองว่ายังรักเขาอยู่หรือเปล่า
ถ้าใช่ก็จงรักเขาต่อไปและรักให้มากกว่าที่เป็นอยู่
แต่อย่าคาดหวังในความรัก
แล้วเธอจะมีความสุข
สู้ๆๆๆ
หัวใจเป็นของเรา
เวลาเจ็บเราเจ็บ
น้ำตาที่เสียของเรา
ต้องสู้ๆๆ อดทนไว้