กาลครั้งหนึ่ง...
เรื่องราวของคน คนหนึ่ง...

ไม่แนะนำตัวหรอกนะ นิสัยไม่ดีน่ะ
เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เกิดละ จะให้แก้คงไม่ทันแล้ว

เราหรอ! ก็เป็นน๊อตตัวเล็กๆตัวหนึ่งในองค์กร ที่บางทีก็ทำเหมือนกับว่า "ไม่มีแกชั้นก็อยู่ได้"
แต่ก็บางทีอีกเหมือนกัน ก็ทำให้รู้สึกได้ว่า "ถ้าไม่มีแก แล้วชั้นคงไปไม่รอด"
ตกลงก็เลยไม่รู้เลยว่า (ตู๊ด-เสียงsenser)สำคัญกับ(ตู๊ด-เสียงsenserอีกที)หรือป่าว?

เราก็คงเหมือนกับที่หลายๆคนเป็นอยู่นั่นแหละ ก้ำกึ่ง คลับคล้ายคลับครา จนบางทีเริ่มสับสนกับชีวิต แต่ก็นะ...คิดเอาเองว่ามันทำให้ชีวิตเรามีสีสันดี ก็ทำใจให้สนุกไปกันมัน ใช่มั้ยๆๆ

เมื่ออาทิตย์ก่อนไปประชุมที่เชียงใหม่มา TMI2005
ไปทุกปีแหละ อ่อยกเว้นปีที่แล้ว ไม่ได้ไปติดตามเทคโนโลยีอะไรหรอก แต่สนใจด้านการให้รหัสโรคที่เรียนมานั่นแหละ -- ก็รู้สึกว่าเรียนยังไงมันก็ไม่เต็มสักที

เหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางเหลือเกิน ไปตั้งแต่วันที่6โน่นละ (หยุดยาววววว) กว่าจะก้าวขาออกบ้านได้ก็ปาเข้าไปเกือบ4โมงเย็น ถึงเชียงใหม่เกือบ3ทุ่ม กินข้าวแล้วก็นอนเลย

วันแรกของการอบรมก็ปูพื้นฐานการให้รหัสโรค ก็ที่เรียนๆมานั่นแหละ ได้หนังสือมาเล่นนึง
อ่านเองก็รู้สึกว่าไม่ยาก เป็นคู่มือในการสอนมือใหม่ได้เป็นอย่างดีเลย สิ่งที่ได้หรอ...ก็คงเป้นการเติมเต็มมากกว่า เหมือนบางอย่างที่เราลืมไปน่ะ ได้ฟังที่อาจารย์พูด ก็..เออใช่ อันนี้ไม่ค่อยได้เจอ ลืมไปละ ประมาณนั้นแหละ อย่างว่าแหละเนอะ อะไรที่ไม่ค่อยได้ใช้มันก็มักจะลืม เหมือนคำโบราณทั่นว่า "มีดพร้าหมะหมั่นฝน  มันจ้างเป๋นขี้เมี่ยง" แต่ส่วนมากที่อาจารย์พูดเราก็รู้หมดแล้วล่ะ เรื่องเก่าเอามาเล่าใหม่น่ะ (เป็นการทบทวนล้วนๆเหมาะสำหรับมือใหม่จิงๆแต่ต้องมีความรู้เกี่ยวกับศัพท์ทางการแพทย์ด้วย...ไม่ใช่เอา นวก.คอมฯเข้าอบรม -- ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ เป็นไก่ตาแตกแน่ๆ)