หัวใจผมเต้นแรงและถี่ครั้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ผมอยู่ที่บ้านคนเดียวมาตั้งแต่วันพฤหัสบดี , คุณแม่บ้านเดินทางไปราชการที่จังหวัดชลบุรี

 

อิสระเสรี  โถมทับหัวจิตหัวใจจนแทบทะลักล้น ...  กระนั้นก็ไม่ปฏิเสธว่า  บ้าน,  เงียบเหงาและวังเวงอย่างบอกไม่ถูก (บอกถูกอย่างเดียว คือ เงียบเหงาและวังเวง)

 

เมื่อครู่,  ลมพัดอื้ออึง  ฝนเริ่มโรยตัวสาดเม็ดมาถี่ครั้ง  ผมรีบเดินออกไปด้านหลังของห้องซึ่งเป็น "ห้องครัว" ...  เพียงเพื่อจะจัดเก็บถ้วยชามเข้าตู้  เพราะเกรงว่าจะโดนฝนโดนลมพัดหล่น - เสียงดังรบกวนเพื่อนข้างห้อง 

 

ผมใช้เวลาไม่นานภารกิจพ่อบ้านจำเป็นก็แล้วเสร็จ ..  พร้อมกลับหลังหันเตรียมผลักประตูเข้าสู่ด้านใน  ...  แต่แล้วผมกลับต้องชะงักงัน .. สั่นเทิ้ม  หวาดหวั่นอย่างที่สุด

มัน....มัน....มัน.....มัน.....มันกำลังเกาะอยู่ที่ประตู ....

 

ตุ๊กแกขนาดตัวเท่าสองนิ้ว (ผู้ใหญ่)  เกาะแนบนิ่งอยู่ที่ประตู ...มันมาทำอะไร,  ผมไม่รู้    และผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี  ถึงจะเข้าไปยังห้องนอนได้

ช่วยผมด้วย...!  ช่วยผมด้วย...!    เสียงนั้นร้องระงมอยู่ข้างในตัวผม

หัวใจผมเต้นแรงและถี่ครั้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ... แผ่นหลังผมเปียกชื้นด้วยเหงื่อ...  ขาเริ่มสั่นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ...  แล้วผมก็เริ่มรู้สึกอยากจะร้องไห้ .. 

 

สายตาผมจับจ้องไปยัง "ตุ๊กแก"  ตัวนั้น ..มันยังคงแน่นิ่ง  ราวกับนักพรตกำลังทำสมาธิ ... 

(ผมอยากเข้าไปในห้อง)  ..ช่วยผมด้วย ...ช่วยผมด้วย .. เสียงนั้นเริ่มก้องกระหึ่มดังขึ้นในตัวผม

 

ผมคิดถึงแม่บ้านของผมเป็นที่สุด... เธอไม่กลัวตุ๊กแก  เธอไม่กลัวจิ้งจก   และถ้าเธออยู่ตรงนี้   เธอจะต้องสวมบทบาทภรรยาผู้ปกป้องสามีได้อย่างดีเยี่ยม    (ผมคิดถึงเธอ....)

 

ผมถอยห่างมาจนชิดระเบียง ... ตั้งสติ...   สูดลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะยาวลึก ...และช้า ๆ   พร้อมคว้าเอาไม้กวาดที่คิดว่ายาวและยาวที่สุดติดมือมาได้หนึ่งไม้   ..ผมพยายามเหยียดยื่นมันออกไปให้ถึงประตูห้อง  จากนั้นก็เคาะให้เกิดเสียงดังเบา ๆ  อย่างสุภาพ  ด้วยหวังว่าเจ้าตุ๊กแกจะรับรู้และให้ความกรุณาเปิดทางให้กับผมเสียที ...

 

เกมส์พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ  แทนที่เจ้าตุ๊กแกตัวน้อยนั้นจะวิ่ง หรือคลานขึ้นไปด้านบน  มันกลับทะลึ่งวิ่งกลับลงมาด้านล่าง   และตรงดิ่งมายังจุดที่ผมยืน

 

ผมทิ้งไม้กวาดอย่างเร็วรี่  ... ร้องเสียงหลงออกมา  กระโดดขึ้นอ่างล้างจาน  มือและเท้าพลาดไปโดนถ้วยชามดังสนั่นหวั่นไหว   จากนั้นก็กระโจนออกมาจากอ่าง  พุ่งตรงเข้าผลักประตูแล้ววิ่งมานอนแผ่หลาอย่างหมดสภาพ...

 

นั่นคือสงครามชีวิตของผม...

ผมรู้สึกราวกับถูกขังไว้ในห้องที่มีศัตรูขู่คำรามอยู่อย่างต่อเนื่องราว ๆ  5 นาที ....

 

มันทรมานเหลือเกิน.....  (ผมคิดถึงเธอขึ้นมาอย่างเท่าตัว)  ..มาเด้อ ขวัญ เด้อ