พื้นที่ของหญิงไทย ในแต่ละกรอบแห่งหนของความงดงาม คลาดเคลื่อนเปลี่ยนแปลงไปเพียงใด เมื่อพิจารณาจากกรอบวรรณกรรมแห่งอดีต

พื้นที่ความงามของหญิงไทย

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เปลี่ยนแปลงไปมากน้อยเพียงใด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จักรวาลวิทยาว่าด้วยความงาม ตามคติของสยามแต่ดั่งเดิม </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คลาดเคลื่อนไปจากปัจจุบันเพียงใด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อสะท้อนกับบทประพันธ์ และบทชื่นชมความงาม </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในวรรณกรรม เรื่อง มัทนะพาธา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว</p>  <p> </p>

Nut_pr

</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อ้างอิง รูปจาก <table border="0"><tbody><tr>

P
pinkyannie

</tr></tbody></table> </span></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไม่เพียงถ้อยความอันไพเราะ แต่เพราะความหมายในการมองความงาม ล้วนเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพของสังคม วัฒนธรรม อย่างมิอาจเหนี่ยวรั้ง ด้วยเพราะคนเป็นผู้กำหนด และใจคนเป็นผู้ชี้ทิศทาง แห่งการเพ่งพิศพินิจความงามที่ควรจะเป็น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไม่นับความงาม จากการถูกกระทำ จากการถูกมอง ด้วยเพราะมีคำถามกำกับความงาม ที่ว่างามด้วยสมอง งามด้วยปัญญานั้น มีอยู่จริงในโลกอิตถีเพศ หรือเป็นเพียงเหตุผลประกอบให้ ความงามของผู้หญิงดูดีขึ้น โดยยังอยู่ภายใต้กรอบกำหนด และมุมมองแบบชายเป็นใหญ่ คอยกำกับและควบคุมความงามตามที่ตนปรารถนา ไม่ใช่ความงามที่สตรีเลือกจะเป็น เลือกจะไป และดำรงอยู่ โดยไม่จำเป็นต้องให้ผู้ชายมาคอยสร้างมาตรฐานกำกับความงามไว้</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ลองพิจารณาบทชมความงาม ในความงดงามของถ้อยวรรณกรรม</p><p> บทชมความงามในอุปมาอุปมัย ชื่นชมความงามของอิสตรี ในเนื้อหา วรรณกรรม มัทนะพาธา  </p><p>“งามผิวประไพผ่อง                      กลทาบศุภาสุพรรณ
งามแก้มแฉล้มฉัน                       พระอรุณแอร่มละลาน
งามเกศะดำขำ                           กลน้ำ ณ ท้องละหาน
งามเนตรพินิศปาน                      สุมณีมะโนหะรา
งามทรวงสล้างสอง                     วรถันสุมนสุมา
ลีเลิศประเสริฐกว่า                      วรุบลสะโรชะมาศ
งามเอวอนงค์ราว                        สุระศิลปิชาญฉลาด
เกลากลึงประหนึ่งวาด                 วรรูปพิไลยพะวง
งามกรประหนึ่งงวง                      สุระคชสุเรนทะทรง
นวยนาฏวิลาสวง                        ดุจะรำระบำระเบง
ซ้ำไพเราะน้ำเสียง                       อรเพียงพิรมประเลง
ได้ฟังก็วังเวง                              บมิว่างมิวายถวิล” </p>