ช่วงนี้เป็นช่วงที่ทีมเรางดการจัดกิจกรรม "สานสัมพันธ์นิสิตโครงการเรียนล่วงหน้า ครั้งที่ 3" โดยนัดหมายพบเจอกันอีกครั้งก็วันที่ 14 พฤษภาคม 2550
แต่ก่อนหน้านี้, ในบันทึก "ตกใจ .. พวกเขาทำมากกว่าที่ผมคิด" ผมได้เกริ่นบ้างแล้วว่านิสิตใหม่ได้ร่วมคิดและร่วมทำกิจกรรมสื่อสารต่อสาธารณชนบนเวทีแห่งความคิดและเสรีภาพที่ไร้ขอบเขต ซึ่งผมเองก็กล่าวในทำนองที่ว่า "พวกเขาสร้างสรรค์กิจกรรมที่ใหญ่โตเกินคำสั่งและเกินกว่าที่ผมคิดอย่างมากมาย" ...

กิจกรรมของกลุ่มที่ 4 ... เป็นอีกกลุ่มหนึ่งที่สร้างความประหลาดใจแก่ผมเป็นอย่างมาก
ผมไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะจัด "ขบวนแห่บั้งไฟ" อันเป็นวิถีวัฒนธรรมอีสานมาแสดงได้อย่างไม่น่าเชื่อ และกิจกรรมของกลุ่มนี้ก็สะท้อนถึงความร่วมมือระหว่างนิสิตด้วยกันเอง หรือแม้แต่ระหว่างนิสิตกับพี่สต๊าฟ รวมถึงระหว่างนิสิตกับอาจารย์ที่ปรึกษาก็ล้วนเป็นมิติที่ผมพอใจเป็นอย่างมาก
การลงแรงทางความคิดช่วยกันเช่นนั้น ถือเป็นผลพวงความสำเร็จที่เกิดจากการสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ร่วมกันโดยอาศัยกิจกรรมที่จัดต่อเนื่องมาหลายวันเป็นกลไกขับเคลื่อน
ขบวนแห่ที่มีนางรำร่วมรำฟ้อนอย่างสวยงามนั้น, ผมถือว่าเป็นการจัดการที่มีคุณภาพ และการที่นิสิตกลุ่มนี้สามารถคัดเลือกนิสิตที่มีทักษะทางการร่ายรำมาฝึกซ้อมรวมกันได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้, ผมยิ่งอดที่จะปรบมือให้ดัง ๆ ไม่ได้
บอกตามตรง, การได้เห็น "ลูกหลานอีสาน" ในสถานะของนิสิตใหม่ได้แสดงศักยภาพของตนเองในวิถีวัฒนธรรมอีสานเช่นนี้ ผมชื่นชมและซึ้งในน้ำจิตน้ำใจพวกเขาเป็นอย่างมาก ! ... การฝึกซ้อมให้นิสิตที่มาจากคนละที่ได้ร่วมฝึกซ้อมการฟ้อนรำภายใต้เวลาอันจำกัดแต่กลับสามารถแสดงได้อย่างพร้อมเพรียง, งดงาม และงามตาเพียงนี้ ..ก็ยิ่งชวนให้ผมประทับใจเป็นเท่าตัว






นี่คือ... ส่วนหนึ่งของ "ผญา" ที่ผมอยากให้ท่านได้อ่าน ซึ่งถูกแต่งขึ้นเพื่อใช้อ่านประกอบการแสดงขบวนแห่งบุญบั้งไฟ และ (หัด) แต่งขึ้นโดยพี่กลุ่มที่มีชื่อว่า อภิชาติ คำวิเลิศ...
ผู้ฟังเอ๊ย...
ฟังเสียงคื่น ๆ ก้องฟ้าเง่าระงมฝน ลมพายพัดฮอดยามบุญแล้ว
แนวอีสานแต่เค้าพากันตกแต่ง เขากะตกแต่งเอ้บุนห้างแห่บั้งไฟ
กลุ่มสี่ได้สืบฮีตคองอีสาน จัดเอาบุญสงกรานต์ฮ่วมกันมวลพร้อม
พอให้ยินสนุกล้นขบวนงามฟ้อนแอ่น บ่าวสาวแอะแอ่นฟ้อนลำย้อนใส่กัน
มีทังผาแดงท้าวนางไอ่ใจเมือง มีแต่คนงาม ๆ ให้ล่ำแลแน่เด้อท่าน
อวสานสุดข้อขอเซาไว้ก่อน ตอนหน้ามีหากสิพ้อ อภัยบ้างท่านผู้ชม
,,,
เรียนท่านแผ่นดิน
ชื่นชมกับ "นิสิต คิดสร้างสรรค์" ครับไม่เอาแต่เล่นเกมส์
สวัสดีครับ อ. JJ
ถ้าผู้ใหญ่มีเวทีทางความคิดให้นิสิตได้แสดงออกในสิ่งสร้างสรรค์อย่างต่อเนื่อง เราจะเห็นพัฒนาการที่ดีของคนรุ่นใหม่อย่างน่าประทับใจ ..(ผมเชื่อเช่นนั้นนะครับ..อาจารย์)
โอ..เห็นน้องๆ แล้วย้อนถึงอดีตเมื่อครั้งยังอยู่ในวัยเรียนนี้..มีความสุขมาก..ไม่ต้องคิดและกังวลกับชีวิต..ใช้ชีวิตเต็มที่..
มาตามอ่านค่ะ..
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>นึกย้อนหลังยาวไกลขนาดนั้น แสดงว่าตอนนี้อายุมากขึ้นแล้วสิ…ยิ้ม ๆ …</p><p>ช่วงนี้เป็นช่วงแห่งอิสระและเสรีภาพของการใช้ชีวิต, อยากรู้อยากเห็น และเต็มไปด้วยพลังชีวิตอยากทำโน่นทำนี่ เราจึงควรมีเวทีให้กับพวกเขาบ้าง, ว่ามั๊ย…</p>
ต้องชื่นชมครับ ทำให้ประหลาดใจในทางที่ดีคงไม่ว่ากันนะครับ
แสดงได้สมจริงมากเลยครับ จากภาพ ถ้าเล่นโคลนด้วย คงสนุกน่าดูครับ
อีกอย่างหนึ่งก่อนที่จะถึงน่าฝน มีการแห่นางแบบ (พิมพ์ผิดครบ แห่นางแมว)ด้วย ก็จะสมบูรณ์แบบเลยนะครับ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>ขอบพระคุณมากครับที่ตามกับกิจกรรมนี้…และกิจกรรมนี้จะดำเนินการอีกครั้งวันที่ 14 - 17 พ.ค. ซึ่งจะได้รายงานความคืบหน้าต่อไปเป็นระยะ ๆ นะครับ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>อันที่จริงการแสดงชุดนี้ เป็นการแสดงกลุ่มสุดท้ายที่รอและรออย่างน่าเห็นใจ…แต่พวกเขาก็มีรอยยิ้มกับกิจกรรมที่ได้แสดง วันนั้น, เลิกตอนเกือบ 3 ทุ่ม..เหนื่อยแต่ก็เชื่อว่าหลายคนสนุกเป็นอย่างมาก </p><p>ขอบพระคุณครับ</p>
น่าชื่นชมค่ะ ตอนนี้ ดอกดาวกระจายยอมกระจายที่ http://gotoknow.org/blog/dt10/95453 แล้วนะคะ เชิญกลับไปชมได้ค่ะ
เขียนให้อ่านสนุกๆนะครับคุณ แผ่นดิน อย่าซีเรียด
คิดใหม่เขียนใหม่สไตล์ของผม
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
มาชื่นชมและนึกถึงว่าเข้าเทศกาลบุญบั้งไฟแล้วหรือนี่..เร็วจัง..
ขอบคุณมากค่ะที่เอาประเพณีและการส่งต่อระหว่างรุ่นต่อรุ่นมาให้ได้ชื่นชม
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>น้องแจ๊คครับ, วันนั้นประหลาดใจและประทับใจมาก ..ขนาดยังไม่มีโคลนก็เฮฮาครึกครื้นกันแทบแย่ ขืนมีเล่นโคลนด้วยคงระห่ำเกินบรรยาย…</p><p>กรณีแห่งนางแมว เห็นว่าตอนแรกจะเอาแมว (โดเรมอน) แต่กลัวว่าจะเป็นเรื่องสนุกเกินควรเลยระงับไป เพราะขืนเอาแมวจริง ๆ มาแห่ ก็ดูจะทรมานสัตว์อยู่มากโข…</p><p>แต่ทุกอย่างก็สนุกสนาน ได้สาระไม่น้อยเหมือนกันครับ</p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ขอบคุณมากครับที่กรุณาแวะมาส่งข่าวเรื่องดอกกระจายยอมกระจายเสียที, </p><p>เมื่อครู่แวะไปชื่นชมแล้ว..</p><p>สดชื่นมากครับ</p>
สวัสดีครับ น้องสาวช่างฝัน ซึ่งบอบบางต่อความเปลี่ยวเศร้า <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>วัยนี้…เป็นวัยที่ง่ายต่อการถูกมอมเมา ชักลากไปสู่เรื่องไม่ดีได้ง่ายอย่างที่หนูนิดบอกกล่าว แต่เราก็ต้องไม่สิ้นหวังที่จะสร้างภูมิต้านทานที่ดีให้กับเขา ทั้งในระดับครอบครัว, สถานศึกษา หรือแม้แต่ผู้ใหญ่ใจดีในสังคมของบ้านเมืองเรา…</p><p>เป็นไงครับ…ชีวิตช่วงนี้เห็นข่าวจะได้พบ อ.วิทยากร เชียงกูล..(แล้วอิจฉา จริง ๆ )….</p><p>ฉันจึงมาหาความหมาย…</p>
นึกถึงวัฒนธรรมอีสาน
นึกถึงโปงลาง
นึกถึงดนตรีที่แฝงด้วยความสนุก ครึกครื้น
ได้ฟังทีไร มือไม้ไม่เป็นสุขสักที
เร้าใจค่ะ
น้อง ๆ ทำกิจกรรมได้อย่างสวยงามเพื่อสานต่อประเพณี วัฒนธรรมอันดีงามของท้องถิ่น
ชื่นชมทั้งนิสิต ทั้งผู้อยู่เบื้องหลังที่เป็นกำลังใจอันสำคัญค่ะ
สวัสดีครับ พี่สมนึก
ขอบคุณมากครับที่แวะมาให้กำลังใจกับชาวคณะที่ปรึกษาที่อยู่เบื้องหลังกิจกรรมของนิสิตเหล่านี้
ตอนนี้ผมยังวุ่นอยู่กับงานบนโต๊ะในสำนักงานอยู่เลยนะครับ
พักใหญ่ ๆ ถึงจะกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านอีกครั้ง
สวัสดีครับ คุณเบิร์ด
ตอนนี้ล่วงเข้าเดือนหก..ฝนตก กบร้อง..แล้วนะครับ
แต่จะว่าไปแล้วก็ดูช่างรวดเร็วยิ่งนัก เพราะอันที่จริงเพิ่งเหมือนกับว่าฤดูร้อนยังคงโฉบเฉี่ยวอยู่ข้าง ๆ กายเรานี่เอง
ผมไม่ได้ร่วมสัมผัสบุญบั้งไฟมานานนักหนาแล้ว...ปีนี้ มมส จะร่วมแห่บั้งไฟกับชาวบ้าน ผมและทีมงานจะร่วมเป็นส่วนหนึ่งในนั้นด้วย ซึ่งคงได้มีโอกาสนำภาพมาให้ชมในโอกาสต่อไป
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
นึกถึงวัฒนธรรมอีสาน
นึกถึงโปงลาง
นึกถึงดนตรีที่แฝงด้วยความสนุก ครึกครื้น
ได้ฟังทีไร มือไม้ไม่เป็นสุขสักที
...
ผมเห็นพี่อึ่งอ๊อบ พูดในทำนองนี้บ่อยครั้ง แสดงว่าเป็นแฟนตัวจริงของดนตรีอีสานเป็นแน่...
สำหรับผมแล้วก็ไม่คาดคิดหรอกนะครับว่านิสิตใหม่จะนำเสนอการแสดงในแนวอีสาน ๆ เช่นนี้... คิดแต่เพียงว่าคงหนีกิจกรรมร้องเพลง หรือไม่ก็เต้น ๆ เหมือนที่พบเห็นโดยทั่วไป ...แต่ครั้นเอาเข้าจริง กลับผิดคาดและเกินที่คาดหมายไว้อย่างยิ่ง
...มีความสุขกับกิจกรรมครั้งนั้นมาก, ครับ