วันนึ้ผมมีความรู้สึกว่า การกินข้าวไป ๑ จานตอนสายเมื่อ ๑๐ โมงเช้า กับกินลูกชิ้นไป ๒ ไม้เมื่อ บ่าย ๒ โมง มันคุ้มกับการได้แสวงหาความรู้ โดยผมได้ศึกษาข้อมูลบางอย่างที่อยากศึกษาเรียนรู้เพิ่มเติม เมื่อศึกษาเรียบร้อยพบว่า

๑. ผมอยากที่จะทำอะไรบางอย่าง อย่างที่เคยทำมาก่อน แต่การทำครั้งนี้น่าจะเปลี่ยนกลุ่มเป้าหมายและกระบวนการ

๒. ผมมีความรู้สึกว่า ผมเป็นในสิ่งที่ผมยังไม่ได้ช่วยเหลืออะไรมากเลย ดังนั้น การตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน ข้าวน้ำ ที่อยู่อาศัย และอื่นๆ ต้องเริ่มโดยเร็วที่สุด ไม่ใช่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องและมองว่าเราไม่ได้เป็นทุกข์แล้วก็พอ

๓. ผมเชื่อว่า ผู้มีความรุ้และผู้ปฏิบัติดี มีอยู่มาก เพียงแต่ไม่ปรากฏให้เราเห็นเท่านั้น คงต้องขอความร่วมมือจากท่านเหล่านั้น และบอกอย่างตรงไปตรงมาว่า ไม่มีเงินค่าตอบแทน อนึ่ง การช่วยเหลือจากคนที่ยังปากกัดเท้าถีบ คงเป็นไปค่อนข้างลำบากสักหน่อย และอาจเป็นทุกข์ทางใจแก่ผมได้

หลับตาเถิดคนดี.....................................