รายได้กับความสุขไม่ได้สัมพันธ์กันแบบเส้นตรง ไม่ใช่ว่ารายได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แล้วความสุขของคนจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตามไปด้วย

      ความสุขของคนอยู่ตรงไหน?  เป็นคำถามที่ยังหาคำตอบแน่ชัดไม่ได้  ซึ่งมีนักวิจัยพยายามสำรวจดัชนีความสุขในพื้นที่ของแต่ละแห่งก็พบว่าแตกต่างกัน ซึ่งมีข้อมูลที่น่าสนใจมาแลกเปลี่ยนกัน เช่น
      H.Cantrill ได้สำรวจทัศนคติของคนอเมริกัน ว่าความสุขความสุขของคนอเมริกันได้แก่อะไร ก็พบว่า เศรษฐกิจ (ร้อยละ 65)  สุขภาพ(ร้อยละ 48) ครอบครัว(ร้อยละ47) ค่านิยมส่วนบุคคล(ร้อยละ 20)  สถานะทางสังคม(ร้อยละ 11)  การมีงานทำ(ร้อยละ 10)  
     นี่คือโลกของทุนนิยม ซึ่งจะเห็นว่า เรื่องเศรษฐกิจมาเป็นอันดับหนึ่ง  แต่ที่น่าสนใจคือ เรื่องสุขภาพและครอบครัว คนอเมริกันให้ความสำคัญเป็นอันดับสองใกล้เคียงกัน  ที่น่าสังเกตคือเรื่องสถานะทางสังคม คนอเมริกันให้ความสนใจน้อยมาก  ผมเลยไม่แน่ใจว่าถ้ามาสำรวจในประเทศไทยเรื่องนี้จะแซงหน้าเรื่องเศรษฐกิจหรือเปล่า เพราะคนไทยเราสนใจเรื่องเปลือกนอก เรื่องฟอร์ม เป็นเรื่องใหญ่
      หันมาดูประเทศภูฏาน ที่กษัตริย์ของเขาเคยให้สัมภาษณ์นโยบายพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ ก็ได้รับคำตอบว่า ประเทศภูฏานไม่สนใจที่จะตั้งเป้าหมาย GDP แต่สนใจที่จะทำให้ประชาชนของภูฏานมีความสุข และมีความใส่ใจเป้าหมาย GDH (Gross Domestic Happiness)มากกว่า
      ช่วง 30 ปีเศษที่ผ่านมาวงการเศรษฐศาสตร์ได้ค้นพบว่า  รายได้กับความสุขไม่ได้สัมพันธ์กันแบบเส้นตรง  ไม่ใช่ว่ารายได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า  แล้วความสุขของคนจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตามไปด้วย
      แล้วความสุขของชาวพุทธเป็นอย่างไรครับ...