เรื่องเล่าจากตึก ม. 6ก
เป็นอีกวันที่ฉันได้ลงพื้นที่โรงพยาบาลเด็ก วันนี้มีเด็กไม่ค่อยมากเท่าไหร่ 6-7 เตียงเท่านั้น ซึ่งน้องก็เป็นเด็กหน้าเดิม เด็กพวกนี้หน้าสงสารมาก ต้องนอนรักษาที่โรงพยาบาล และอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมเป็นระยะเวลานาน
น้องนุ เป็นเด็กที่ฉันได้เจอและร่วมกิจกรรมด้วย น่าจะประมาณเดือนเศษเห็นจะได้แล้ว วันนี้น้องไม่ต้องนั่งบนรถเข็ญแล้ว สามารถเดินเองได้ แต่ก็ยังไม่สามารถเดินได้เหมือนคนปกติ ขาด้านซ้ายหลังจากผ่าตัด มีขนาดเล็กลงหน่อยหนึ่ง ซึ่งก็ต้องรอการผ่าตัดซ้ำอีก และก็อีกนั่นแหล่ะไม่รู้ ว่าต้องผ่าตัดอีกกี่ครั้งถึงจะหายเป็นปกติ วันนี้น้องกระตือรือร้นมาก กิจกรรมที่เรานำไปวันนี้คือการต่อจิ๊กซอร์ น้องร่วมกิจกรรมกับเราได้สักพักหนึ่ง ก็รีบไปเล่นเกมคอมพิวเตอร์ นอกบอกว่าชอบเล่นเกมมาก เพราะที่บ้านของเขาไม่มีคอมพิวเตอร์ เด็กมักจะชอบอะไรๆที่แปลกใหม่อยู่เสมอ
น้องอีฟ เป็นเด็กช่างพูด คุยสนุก ชอบภาพระบายสีน้ำเป็นพิเศษ วันนี้น้องคุยด้วยน้ำเสียงที่รื่นเริงมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะอีก 2 วันน้องสามารถกลับบ้านได้แล้ว ดีใจกับน้องด้วยเหมือนกันที่จะได้กลับบ้าน เห็นรอยยิ้ม ที่แสดงถึงความดีใจของน้องแล้วรู้สึกเป็นสุขใจ นี่แหล่ะหนาเด็ก ถ้ำไม่เจ็บป่วยคงร่าเริงแจ่มใสมากกว่านี้
น้องแป้ง น้องกลับบ้านได้ประมาณ 5 วันเห็นจะได้ แล้วต้องกลับมาใหม่อีก เพื่อที่จะมาให้ยา ฉันไปถึงน้องกำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ ฉันจึงไม่เข้าไปกวนน้อง น้องแป้งต้องมาให้เคมีบำบัดเพื่อรักษาโรค หลังการทำเคมีบำบัดทุกครั้ง น้องจะมีอาการ เวียนหัว และอาเจียน ก่อนฉันจะเดินทางกลับสักประมาณ 10 นาที น้องก็ตื่น น้องเดินยิ้มมาหาฉัน เป็นรอยยิ้มที่ทุกคนมองเห็นแล้ว อยากเข้าไปกอดและหอมแก้มสัก 1 ที ฉันคุยกับน้องสักพักเห็นจะได้ จึงเอาภาพที่พวกเราได้เตรียมไป ใหน้องเพื่อเก็บไว้ระบายสีเวลาว่างๆ เด็กอายุขนาดนี้ ควรได้วิ่งเล่นบนสนามหญ้า ในโรงเรียน หรือใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียน ร่วมกิจกรรมต่างๆนานากับเพื่อนอย่างสนุกสนาน มากกว่าที่จะนอนป่วยอย่างนี้
น้องใบตอง เป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุด ในวันนี้แล้วหล่ะ 1 ขวบเศษ น้องมีปัญหาที่ขา เข้าเฝือกครึ่งตัว นอนได้ สองท่า คว่ำ และหงาย ฉันลงพื้นที่โรงพยาบาล อาทิตย์ ละ 3 ครั้ง ฉันไม่เคยเจอผู้ปกครองของน้องในเตยเลย ฉันไม่เข้าใจว่าเพราะสาเหตุใด ซึ่งก็ได้แต่เก็บข้อกังขานี้ไว้กับตัวเอง เด็กอายุขนาดนี้บางที ไม่หรอก เด็กต้องการการเอาใจใส่จากผู้เป็นพ่อ แม่ มากๆ แต่ไฉนฉันไม่เคยเห็น พ่อ แม่ ของน้องใบเตยเลย ถ้าน้องไม่ป่วยคงได้ไปวิ่งเล่น เหมือนเด็กทั่วๆไป ฉันนั่งคุยและเล่นกับน้อง เปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนผลไม้ให้น้อง น้องดูดีใจมากที่มีคนเข้าไปคุยด้วย วันนี้โชคดีหน่อย ที่ฉันกล่อมน้องจนนอนหลับได้ไม่อย่างนั้น น้องคงต้องร้องไห้ตามฉันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเป็นแน่
แต่ฉันก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการผ่อนคลายความตรึงเครียด สร้างรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ให้กับน้องๆเหล่านี้ได้ แม่จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม
ส่วนลึกในใจฉันอยากให้มีอาสาสมัครเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการผ่อนคลาย ทุกข์ สร้างสุข ให้กับเด็กเหล่านี้มาก เด็กบางคนต้องนอนอยู่บนเตียงนานๆ อยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ มีข้อจำกัดในการเคลื่อนไหว ไม่ได้เป็นอย่างที่เด็กควรจะเป็น ถ้ามีอาสาสมัครเข้าไปเล่นด้วย พูดคุย ร่วมทำกิจกรรมต่างๆด้วย คงเป็นการเติมสีสรรให้ชีวิตของเด็กๆเหล่านี้ มาร่วมสร้างสีสรรให้เด็กๆกันนะคะ
