ยามใดที่เกิดปัญหาให้เปลี่ยนเป็นโอกาส หรือปัญญา

       มีน้องเล่าให้ฟังว่า  ไปปฏิบัติธรรมที่สระบุรี  สวดมนต์ นั่งสมาธิเสร็จลงจากศาลาปรากฏว่า รองเท้าแตะที่ใส่หายไปไหนไม่รู้  บอกหาโดยทั่วก็ไม่เห็น  ใจก็กังวล  ว่าใครเอาไป คงมีคนยืมไปใส่เดียวคงมาคืน  แต่ก็ไม่มีวีแววจะเจอ ก็กังวลพอสมควร ไม่มีสมาธิจะกลับบ้านยังไง จะไปยืมใคร  หรือต้องเดินเท้าเปล่านุ่งห่มผ้าขาวกลับบ้าน  จึงได้นั่งสมาธิสงบจิตใจที่คิดฟุ้งซาน และจำคำสั่งสอนของหลวงพ่อว่า ยามใดที่เกิดปัญหาให้เปลี่ยนเป็นโอกาส หรือปัญญา   จึงคิดได้ว่าแม้แต่รองเท้าแตะ ยังจากเราไป  ไม่จากตอนนี้ อีกหน่อยมันก็เก่า พุพัง  เราก็ต้องเปลียนคู่ใหม่ มันไม่อยู่กับเราตลอดกาล      มันมีความเสือมเป็นธรรมดา  ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเช่นนี้  เกิดขึ้นแล้ว  ตั้งอยู่ และก็เสื่อมสลายไปดับไป  เช่นเดียวกับอารมย์  ตอนแรกก็กังวลโกรธ พอสักพักก็ไม่โกรธ  และมองเป็นเรื่องธรรมดา   พอเวลากลับบ้านก่อนขึ้นรถบัส  จึงได้ไปเข้าห้องน้ำ  จึงได้เห็นรองแตะคู่นั้น  อยู่ในสภาพที่เปลื้อนดินมาก  จึงนำมาเช็ดถูให้สอาด