ไม่ได้สังเกตคนอื่นหรอกค่ะ ไม่กล้า....สังเกตตัวเองนี่ละค่ะ...ไม่ว่ากัน
ไม่กล้าจะเขียนหรือไปสังเกตคนอื่น    เฝ้ามองดูตนเอง   สังเกตพฤติกรรมของตนเอง    และประเมินตนเองอยู่เสมอ.....ไม่รู้ว่าท่านอื่นๆ    จะรู้สึกเหมือน   หรือคล้ายคลึงครูอ้อยหรือเปล่า   เมื่อเวลาผ่านไป   หรือพูดง่ายๆก็คือ   เมื่อแก่ขึ้น   อะไรก็เปลี่ยนแปลงไปหมด   เหลือแต่....จะเปลี่ยนแปลงในทางที่เลวร้าย   หรือพัฒนาดีขึ้น....จนเห็นได้ชัดเจน  
ในวันนี้   จะขอพูดในส่วนของเรื่อง....ความถ่อมตน   หรือความอ่อนน้อมถ่อมตน  ซึ่งพัฒนาได้ดีขึ้น   จนสังเกตตัวเองได้ว่า   เมื่อตอนเป็นเด็ก   จะมีอุปนิสัย   ดื้อรั้น   มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง   และไม่ยอมใคร   
แต่เมื่อ  เวลาผ่านไป  หรือแก่ขึ้นนั้น   ความเฉื่อยช้าของต่อมความดื้อรั้นได้แตกสลายไปแล้ว   จึงเกิดต่อมขึ้นมาใหม่.....คือความอ่อนน้อมถ่อมตน   หรือ  ความถ่อมตัว
ความถ่อมตัว หมายถึง   การที่ทำตัวเองให้อยู่ในความพอดี เหมาะสม และถูกกาลเทศะ   จะต้องเป็นคนอ่อนน้อมแต่.....ไม่อ่อนแอ     ซึ่งจะเกิดขึ้นได้นั้น จิตต้องมีความเคารพ    และให้เกียรติผู้อื่นก่อน     กิริยาจึงจะออกมางดงาม

มนุษย์มักแสวงหาความสุข    ความรุ่งเรือง ความมั่งคั่ง และต้องการสิริมงคลให้บังเกิดแก่ตนเอง แต่  มักจะลืมไปว่าตนนั้นได้ปรับเปลี่ยนและชะล้างจิตใจของตัวเองให้ใ สสะอาด และกว้างขวางเพียงพอ.....ที่จะรับสิ่งดีงามเหล่านั้นแล้วหรือยัง   
เปรียบได้กลับการหว่านเมล็ดพืชลงในดิน    หากไม่รดน้ำ ไม่พรวนดิน ไม่ใส่ปุ๋ย    ไม่ถากถางวัชพืชออกเสียก่อน    พืชย่อมไม่ออกดอกออกผล ฉันใด
หากเราพยายามทำความดี   ละเว้นความชั่ว ทำจิตใจให้ผ่องใส และ   หมั่นปรับปรุงแก้ไขข้อผิดพลาดของตนเองอยู่เสมอ    กุศลผลบุญย่อมบังเกิดแก่......ผู้ปฏิบัติอย่างแน่นอน