บันทึกการเดินทาง

หลังจากที่อยู่เมืองสามหมอก ท่ามกลางขุนเขาและลมหนาวตามแนวตะเข็บชายแดนแม่ฮ่องสอนมาแล้ว 5 ปี พัฒนาเด็กดอยที่แม้แต่สัญชาติไทยก็ยังไม่มีเพราะอยู่ติดพม่าภาษาพูดก็ไม่เข้าใจ ตอนนี้ได้ย้ายมาอยู่ภูเวียงถิ่นไดโนเสาร์ ตั้งแต่ ธันวาคม 2549 จนปัจจุบัน แม้จะเป็นการมาแบบไม่ได้กำหนดเองและเป็นการเดินทางที่มีหลากหลายความรู้สึกแต่สุดท้ายแล้วก็เป็นการเดินทางครั้งนี้ก็นำมาซึ่งความสุข.. สบายใจ ที่ได้เริ่มสิ่งใหม่แม้ตอนแรกจะไม่แน่ใจสังคมใหม่ ผู้คนใหม่ที่ไม่เคยรู้จักแต่ก็พร้อมที่จะเรียนรู้และปรับตัวเพื่อเรียนรู้ที่จะอยู่และทำงานอย่างมีความสุขเพื่อพัฒนาเด็กบ้านเรา ตั้งใจใช้ความรู้ความสามารถให้เต็มที่เพื่อเด็กไทยจริงๆ และที่สำคัญที่ปลายทางแห่งนี้มีคนดีที่น่ารักรออยู่…ไม่ว่าจะไปไกลแค่ไหนสุดท้ายก็ได้กลับมาและหากันจนเจอ..อาจเป็นเพราะพรหมลิขิต  ที่ทำให้ได้รู้จักอีกคนที่อยู่อีกฝั่งของท้องฟ้ามาแสนนาน..วันนี้ฝั่งฟ้านั้นพาเรามาพบและได้อยู่ใกล้กัน