พ่อ

 พ่อเมื่อพูดถึงคำว่า “ พ่อ ” เชื่อว่าคงไม่มีใครที่จะไม่รู้จัก นับตั้งแต่เราลืมตาขึ้นมาดูโลก ไม่ใช่มีเพียงแม่เท่านั้นที่เอาใจใส่เรา แต่ยังมีอีกบุคคลหนึ่งที่คอยประคบประหงมเรามาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เป็นผู้ที่รักและเอาใจใส่เรามาตั้งแต่เล็กจนโตไม่แพ้กัน นั่นก็คือ ” พ่อ ” แม้ว่าในความรู้สึกของลูกมักจะผูกพันกับแม่มากกว่าก็ตาม หลายคนคิดว่าการเลี้ยงลูกนั้น คงเป็นหน้าที่ของแม่ ซึ่งเป็นผู้ให้กำเนิด แต่พ่อก็มีบทบาทที่จะอบรม เลี้ยงดูสั่งสอน และช่วยฝึกฝนลูกให้เติบใหญ่เป็นพลเมืองที่มีคุณภาพไม่น้อยไปกว่าแม่เช่นกัน         สถาบันครอบครัวของไทย นับตั้งแต่อดีต ผู้ชายจะเป็นหัวหน้าครอบครัวและเป็นผู้ปกครองคนในบ้าน ซึ่งการจะทำหน้าที่ดังกล่าวได้ จำเป็นจะต้องมีคุณสมบัติหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความขยัน อดทน ความเด็ดเดี่ยว และความเป็นผู้นำที่จะจัดการเรื่องราวทุกอย่าง รวมไปถึงการหาเลี้ยงสมาชิกในครอบครัว ดังนั้น ผู้ที่จะทำหน้าที่เป็นหลักได้ ก็คือ “ พ่อ ” นั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นชนชาติใด ส่วนใหญ่จะถือว่า “ พ่อ ” เป็นผู้ดูแลรับภาระในการเป็นผู้นำของครอบครัว ความสำคัญของพ่อนั้น จึงมีความหมายและยิ่งใหญ่ต่อความรู้สึกของลูกๆทุกคน         ความรักความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างพ่อกับลูกที่สื่อออกมาจากใจ สามารถถ่ายทอดให้เห็นได้ทั้งจากการกระทำและการแสดงออก อันก่อให้เกิดความรู้สึกอบอุ่น โดยเฉพาะเสียงที่ลูกเปล่งคำว่า “ พ่อ ” ให้ได้ยินเป็นครั้งแรก ย่อมจะทำให้ “ พ่อ ” เกิดความปลื้มใจและภาคภูมิใจเป็นยิ่งนัก อย่างไรก็ดี แม้คำว่า “ พ่อ ” จะหมายถึง ผู้ให้กำเนิด เหมือนๆกันในทุกชาติทุกภาษา แต่คำเรียกว่า “ พ่อ ” ในแต่ละชนชาติก็มีสำเนียงเสียงเรียกที่หลากหลายแตกต่างกัน ดังที่กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม จะขอยกตัวอย่างบางส่วนมา ดังนี้         คำว่า “ พ่อ ” ในแต่ละภูมิภาคของประเทศไทย จะเรียกผู้ให้กำเนิดคล้ายและต่างกัน คือ         ภาคกลาง เรียกว่า พ่อ         ภาคอีสาน เรียกว่า อีพอ         ภาคเหนือ เรียกว่า ป้อ         ภาคใต้ เรียกว่า พ่อ        ส่วนการเรียก “ พ่อ ” ในชนชาติอื่นๆก็มีการเรียกที่ต่างกันแต่ยังคงความหมายที่เหมือนกัน เช่น         เกาหลี เรียกว่า อะปะ         ญี่ปุ่น เรียกว่า โอโต๊ะซัง         จีน เรียกว่า ป้าปา /ปะป๊า         เขมร เรียกว่า โอวปุ๊ก         เยอรมัน เรียกว่า แดร์ ฟาเท่อะ         อิตาเลียน เรียกว่า ปาเดระ         อเมริกัน /อังกฤษ เรียกว่า แด๊ด /แด๊ดดี้          เสียงที่เรียก “ พ่อ ” ตามท้องถิ่นต่างๆแม้จะผิดแผกกันไปบ้าง แต่ทุกคำก็ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงความรักที่ทรงคุณค่าและมีความหมายระหว่างพ่อกับลูกเสมอ         กาลเวลาที่ผ่านไป กับยุคสมัยที่แปรเปลี่ยน อาจจะทำให้บทบาทของผู้เป็น “ พ่อ ” ต้องปรับเปลี่ยนไปบ้าง แต่สำหรับ “ ลูก ” แล้ว พ่อ คือ ส่วนสำคัญในย่างก้าวของลูกที่จะเดินต่อไปในอนาคต         เพราะคำว่า “ พ่อ ” มิได้มีความหมายเพียงแค่ผู้ให้กำเนิดลูกเท่านั้น แต่ยังมีนิยามอีกหลากหลายทัศนะที่แฝงด้วยความรักอันบริสุทธิ์ ซึ่งแสดงถึงความคิด ความผูกพันที่ผู้เป็นลูกมีให้แก่ “ พ่อ ” เช่น        พ่อ คือ ซุปเปอร์แมนที่ปกป้องโลกของลูกให้มีแต่ความสุข         พ่อ คือ ถุงลมนิรภัยที่คอยปกป้องเรา เมื่อประมาทหรือพลาดพลั้ง         พ่อ คือ เครื่องบินที่พาเราไปสำรวจโลกกว้างด้วยกัน         พ่อ คือ ท้องฟ้า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน มองขึ้นไปก็ยังเห็นพ่ออยู่กับเราเสมอ         พ่อ คือ มหา ‘ ลัยเหมืองแร่ ที่สอนการดำเนินชีวิตให้เรา         พ่อ คือ ธนาคารที่มีสาขาเดียว แต่เราเบิกได้จากทั่วโลก         พ่อ คือ หมอที่ไม่ต้องเสีย ๓๐ บาท ก็รักษาได้ทุกโรค (อกหัก ทรัพย์จาง ฯลฯ)         พ่อ คือ เพื่อนซี้ ตลอดกาลของเรา         พ่อ คือ กำลังใจในยามที่เราท้อแท้         พ่อ คือ ผู้ที่ภูมิใจในตัวเรา แม้เราจะไม่เป็น “ ที่หนึ่ง ” ที่ใด แต่เป็น “ หนึ่ง ” ในใจพ่อเสมอ         พ่อ คือ คนที่รักเรามากที่สุดในโลก ...............ฯลฯ …………..นี่คือตัวอย่างนิยามคำว่า “ พ่อ ” ในนานาทัศนะของลูกๆ แล้วคุณล่ะเรียกและให้นิยาม “ พ่อ ”
 ผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตอย่างไร?