บันทึกนี้คิดเอาไว้เล่น ๆ มาเนิ่นนานก แต่ก็ไม่รู้จะเขียนดีรึเปล่า ??? เพียงแค่คิดซะว่า ทุกอย่างไม่มีผิด ไม่มีถูก แต่เอาเป็นว่าอยาก...แล้วก็อยาก...เขียน สุดท้ายก็ตัดสินใจขอบันทึก "เก็บ+ระบาย" ความคิด เอาไว้...
ตอนแรกที่ได้ข่าวว่าจะมีการขอรับรองระบบคุณภาพห้องปฏิบัติการหรือ "ISO 15189" (จริง ๆ แล้วชื่อจริงคงจะอ่านว่า "ไอ เอส โอ" 15189 แต่พวกเรามักเรียกติดปากกันว่า "ไอ โซ")
ก็คิดว่ามันเป็นเรื่องของระดับ "ไฮโซ" (HISO) เพราะเริ่มจากระดับหัวหน้าหน่วย หัวหน้างาน และเมื่อมีการเรียกประชุมหน่วย แล้วก็แบ่งงานกันลงมาทำกันทุกระดับ ก็ได้ตระหนักว่าเป็นเรื่องที่ตัวเอง "โลโซ" (LOSO) ก็หนีไม่พัน
จากบันทึกของพี่นิดหน่อยว่า ISO ไม่ใช่เรื่องของคนสองสามคน แต่เป็นเรื่องของพวกเราทุกคน งั้นก็ "วี โซ" (We SO หรือ VSO) ต่างหาก สรุปสมการได้ดังนี้
ISO = HISO + LOSO = VSO
และคราวนี้ก็ถึงตา "ยูโซ"(You so หรือ "USO") แล้วล่ะว่า "You" หรือ "คุณ" จะให้ผ่านการรับรองรึเปล่า ????
ช่างคิดดีจริงๆคุณลิขิตคนนี้
เลยได้โอกาสตามมาโฆษณาบันทึก เรื่องราวจาก ISO cafe' ทั้งต้นฉบับและบทแปล (4) ความหมายของชื่อ ISO ที่บอกไว้ว่า ISO อ่านว่า "ไอโซ่" ค่ะ ไม่ใช่ ไอ เอส โอ
คุณเคยรู้สึกไหมว่าการที่เราทำความดีนั้นทำให้เรากลายเป็นตัวตลกของคนบางกลุ่ม
เเละคนบางกลุ่มหรือคนพวกนั่นเขาไม่รู้หรอกว่าเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีความฝันเเละตามหาความฝันบนเส้นทางเเห่งความจริงนั้นมันทรมาน กับ การที่ต้องถูกหัวเราะเยาะว่าเป็นอย่าง
โน้นอย่างนี้ที่พวกเขาคิดกันเอาเอง มันผิดด้วยหรือที่เป็นสิ่งที่แตกต่าง มันผิดด้วยหรือที่เราอยากมีอนาคตดีๆกับเขาบาง มันผิดด้วยหรือที่อยากจะทำดีเพื่อคนอื่นบ้างแต่กลับกลายเป็นว่าเสเเสรงเป็นงั้นไป ไครมันจะรู้ดีเท่ากับตัวเราเองรู้ตัวเราเองหมายถึงรู้อยู่คนเดียวนั่นแหละ ผมพยายามที่จะปรับตัวเข้ากับคนอื่นกับเพื่อนร่วมงานกับทุกๆคนที่ผมเจอ
บางคั่งก็รู้สึกท้อเหมือนกันนะที่พยายามปรับตัวเข้ากับพวกเค้าหมายถึงเพื่อนรวมงาน
ความเลวมีเยอะครับแต่ไม่อยากจะใช้กับคนที่เขาทำมาหากินกับคนที่เขามีอนคตที่ดีดีกว่าผมเพราะว่าผมเคยเลวมาก่อน
ผมไม่รู้จะเล่าให้ไครฟังดีเลยเล่าให้คุณฟังนี่แหละครับศิริเพราะเรื่องราวของผมนั้นมันไร้สาระแต่มันก็มีสาระของผมคนเดียวนี่เเหละ
ผมเคยตามหาความฝันครับโดยการไปทำงานในที่ต่างๆสถานที่ต่างๆเจอคนเเปลกหน้าที่ผมไม่เคยรู้จักเจอสถานที่ที่ผมไม่เคยรู้จักเจอกับธรรมชาติที่แปลกตาและแตกต่าง
เจอกับสัตว์เเปลกๆเเละสิ่งเเปลกๆที่ผมไม่เคยเห็นเเละได้เจอมุมมองใหม่ๆเเละเส้นทางการดำเนินชีวิตไหม่ๆความคิดใหม่ๆเเละปลงกับความคิดเดิมๆเเต่ก่อนผมเคยติดยาติดเหล้า
ฟุ้งซ่านเพ้อเจ้อเเต่ผมก็ไม่เคยทำร้ายไครไม่เคยพูดใครเจ็บซ้ำน้ำใจผมเป็นคนรักเพื่อนบางครั้งรักยิ่งกว่ารักตัวเองซะอีกบางครั่งรักยิ่งกว่ารักพ่อแม่ของตัวเองซะอีกเพราะเเต่
ก่อนผมจะไม่ถูกกับพ่อผมเลยส่วนเเม่ผมนั้นเลิกกับพ่อผมไปตั่งนานเเล้วผมไม่ใช่เด็กมีปัญหาหรอกครับผมไม่เคยโทษพ่อหรือแม่ผมโทษตัวเองผมทำตัวผมเองผมกำหนด
ชีวิตของผมเอง และนี่เหละคือความผิดของผมที่ทำให้พ่อแม่เสียใจ มันก็เลยเป็นเวรกรรมที่ทำให้ผมเรียนไม่จบทำอะไรไม่สำเร็จซักอย่าง ผมอยากให้เเม่กับพ่อเห็นความสำเร็จของของผมโดยการที่ผมจะทำงานเเละเรียนต่อให้จบสักครั้งในชีวิต และจะทำให้โลกเห็นว่าอุดมการณ์ความคิดเเละจิตวินญานของผมนั่นมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง มีคนเคยบอกผมว่าอุดมการณ์มันกินไม่ได้ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องมันก็จริง แต่ผมก็ดีใจที่ได้
ทำในสิ่งที่ผมคิดและได้ก้าวออกจากกอบที่มันจำเจซ้ำซากจากป่าปูนเเห่งนี้ที่ผู้คนเเก่งเเย่งชิงดีชิงเด่นกัน ว่าตัวเองต้องเหนือกว่าคนโน้น ว่าตัวเองต้องดีกว่าคนนี้ ต้องเป็นเหมือนคนโน้น
คนโน้นคนนี้ว่าคนนั้นเป็นอย่างนี้อย่างนั้นและจะให้ผมเป็นอย่างไหนดีล่ะ นี่เหละสิ่งผมกำลังหนีอยุ่เเต่ไปอยู่ที่ไหนไปทำงานที่ไหนก็ยังหนีไม่พ้นเหมืนกลับมาจุดๆเดิมอีกครั้ง