ชีวิตมิได้หวานตลอดเวลา บางครั้งโศก บางครั้งเศร้า บางครั้งโหยหา ความครั้งเหนื่อยอ่อน ฯลฯ วันนี้กรัชกายพยายามพิจารณาว่า เป็นอะไร ทำไมมันละเหี่ยหมดเรี่ยวหมดแรงเพียงนี้ ทั้งที่ร่างกายก็ใช่วัยชราเสียเมื่อไหร่ สิ่งรอบข้างดูมันอึมครึม นิ่งงัน ไร้ชีวิตชีวา หรือว่ายังไม่ได้เติมน้ำตาลให้กับร่างกาย ด้วยเหตุนี้เองต้องไปซื้อน้ำหวานดื่มให้กระชุ่มกระชวย เป็นน้ำมะพร้าว อยากจะแซวเจ้าของร้านขายน้ำว่า "น้ำมะพร้าวนี้เขาเอาไว้ล้างหน้าไม่ใช่หรือ" แต่ก็ต้องชะงัก เพราะความคิดอันหนึ่งโผล่พรวดเข้ามาซะก่อน นั้นคือ "เอาไว้ล้างหน้าคุณน่ะสิ" เมื่อกลัวถูกตอกกลับจึ่งนิ่งเฉย เดินเหม่อลอยถึงห้องทำงาน (เพิ่งกลับจากห้องบรรยาย) มองดูน้ำมะพร้าวในถุงราคา ๑๐ บาท นึกถึงมะพร้าวที่บ้านนอกที่ลูกๆของพ่อกำลังจะโค่นทิ้งกันหมด เพื่อทำถนนเข้าบ้าน ต่อไปจะหาน้ำมะพร้าวที่ไหนกินกันล่ะเนี่ย นึกถึงเรื่องราวในห้องบรรยาย ทำไมหนอ ผู้เรียนจึงทำอะไรไม่ได้เลย ผิดที่เราเอง ความรู้ความสามารถยังด้อยนัก ละเหี่ยหัวใจ…….