เผาหอย

ชื่อเรื่องฟังดูน่ากลัวไปหน่อยนะคะ…ให้เดานะคะว่าคืออะไร…..บอกเลยดีกว่าเน๊าะ จริงๆ แล้วโรงเรียนได้รับผิดชอบทำโครงการวิจัยเรื่องการทำปูนกินหมากจากเปลือกหอยขมนั่นเอง….คิดอะไรรึป่าวเนี่ย….รู้นะคิดอะไรอยู่…ปิดเทอมของพวกเราก็คือการต้องนั่งอยู่หน้าเตา..เผาหอยนั่นแหละ ก็ยังพากันบ่นๆ อยู่ว่า จะคุ้มกับค่าเครื่องสำอางค์รึป่าวเนี่ย..แต่ละคนก็สวยแบบไม่ปรึกษาใครทั้งนั้นด้วย… แต่วันนี้ก็สำเร็จไปในระดับหนึ่งแล้ว..พรุ่งนี้ก็ออกไปเก็บข้อมูลในหมู่บ้านแล้วก็จะนำผลที่ได้มาสรุปเพื่อรายงานเป็นรูปเล่มเพื่อส่งต่อไป..ก็เอาใจช่วยพวกเราหน่อยนะคะไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังงัย…แต่อย่างน้อยก็ดีใจว่างานของพวกเราสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว เชื่อนะคะว่า…งานทุกอย่างจะสำเร็จลุล่วงลงได้ถ้าทุกคนร่วมแรงร่วมใจ มีความสามัคคี รับฟังความคิดเห็นซึ่งกันและกัน  สิ่งไหนผิดสิ่งไหนถูกก็ปรับปรุงแก้ไข พัฒนางานของเราออกมาให้ดีที่สุด แล้ววันหนึ่งงานก็สำเร็จลุล่วงจนได้….ดีใจกับพวกเราด้วยนะคะ…หลายคน ผ่านไปผ่านมา มองมาเห็นพวกเราสาละวนอยู่แต่หน้าเตาไฟ เดี๋ยวคนนั้นทำอันนี้ เดี๋ยวคนนี้ทำอันนั้น ดูแล้ววุ่นวายไปหมด แต่ในความวุ่นวาย ความเหน็ดเหนื่อยนั้น ก็ทำให้พวกเราได้รู้ว่า ไม่ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะยากเย็นซักแค่ไหน ถ้าทุกคนพร้อมใจ สามัคคีกันร่วมแรงร่วมใจกันงานทุกอย่างก็จะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีแน่นอนค่ะ การวิจัยในครั้งนี้ยอมรับว่าตัวเองนั้นไม่ค่อยได้รู้อะไรกับเค้าซักเท่าไหร่ เป็นแค่เพียงส่วนเล็กๆ(แต่ตัวใหญ่นะค้า..จะบอกให้)ของการทำการวิจัยในครั้งนี้ แต่ก็ดีใจที่ได้ร่วมงานกับทีมคณะวิจัยในครั้งนี้ ทำให้เราได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกมากๆๆๆๆ  ประสบการณ์ที่ได้มันคงมากกว่าคำพูดใดๆ ดีใจนะคะ..ที่งานวิจัยของเราได้เป็นส่วนหนึ่งที่ยังคงไว้ซึ่งภูมิปัญญาชาวบ้านที่สืบทอดกันมานานแสนนาน เพียงแค่เราปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบางอย่างเพื่อให้เข้ากับสมัยปัจจุบันเท่านั้นเอง…..จากวันนี้ก็จะดำเนินงานตามโครงการขั้นต่อไปจนกว่าจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี…ผลจะเป็นอย่างไรต่อไป ....เอาใจช่วยพวกเรา  5 สาว....เผาหอย...ด้วยนะคะ..(โปรดติดตามตอนต่อไป)