ทุกวันนี้ท่านจะเดินทางไปไหน จะเห็นมีแต่ป้าย ลาบยโส
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2505 มีชาวบ้านกลางใหญ่ บ้านไผ่ อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลฯ ซึ่งเขตแดนติดกับจังหวัดยโสธร ในปัจจุบัน เป็นหมู่บ้านที่ประชาชนนิยมเข้าไปขับตุ๊กๆ แทกซี่ ส่วนผู้หญิงก็ไปเป็นแม่บ้าน ที่กรุงเทพ พอจบชั้นประถมก็จะไปเสี่ยงโชคกรุงเทพ บ้างก็ได้ดี บ้างก็ไม่ได้
การไปอยู่ก็รวมกันเป็นชุมชนเล็กๆ ตอนเช้าต่างคนต่างออกไปทำงาน ตอนเย็นก็เข้าบ้าน ตอนนั้นรู้สึกว่าจะอยู่แถวหลังสวน ต่อมาก็มีคนเอาแม่บ้านมาทำงานด้วย ตอนเย็นก็ให้ทำอาหารกินกันเป็นกลุ่มใหญ่ โดยออกเงินกัน
อยู่มาก็คิดได้ว่าทำขายเลยน่าจะดี เลยทดลองดู ปรากฏว่าไปได้ดี
ท่านจะเห็นว่าร้านลาบอิสานรุ่งเรืองมาตลอด ขยายสาขาออกไปทั่ว
ต่อมาก็ขายหน้าปั๊ม หาบขาย ใส่รถเข็นขาย แล้วแต่ถนัด
แล้วทำไมจึงเป็น ลาบยโส
เดี๋ยวนี้คนยโสธรขายลาบ ส้มตำ รวยกันเป็นหมู่บ้าน
คนที่เคยขายดั้งเดิมที่ผมกล่าวถึงก็ล้มหายตายจากไปหมด ลูกหลานก็ไม่ได้สืบทอด เหลือแต่คนยโสธรรุ่นใหม่ มาสานต่อ
ใครๆ ก็อยากกินลาบยโส
