เมื่อวานเข้าไปร่วมฟังการนำเสนอความก้าวหน้าของ  "โครงการวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการเพิ่มประสิทธิภาพขององค์กรทางการศึกษาด้วยการจัดการความรู้"   หรือเรียกสั้น  จำง่ายๆว่า  EdKM  (อ่านว่าเอ็ดเคเอ็ม)     มีการเล่าที่มาที่ไปภาพรวม  และยกกรณีที่น่าสนใจ  4 กรณีมาเล่าให้ฟังว่ามีการใช้ KM  และขยายผล (บางแห่งทำแล้ว)  อย่างไร

ฟังแล้วฉุกคิดอย่างหนึ่ง   คือ   วิธีการแพร่ขยายกระบวนการไปยังโรงเรียน  หรือ  เขตพื้นที่การศึกษา   จากที่ฟังกรณีตัวอย่างทั้ง 4   แล้วนั้น   มีการเล่า 2 แบบ

แบบแรก คือ  เล่า KM   ว่ามีการใช้กระบวนการ อย่างไร   และเกิดผลอะไร   ซึ่งทั้ง 4 กรณีเล่าแบบนี้เป็นส่วนใหญ่

แบบที่ 2 คือ  เล่าเรื่องความสำเร็จ  ความภาคภูมิใจ    จากกรณีทั้ง 4 พูดถึงแบบที่ 2  ว่ามีการทำในขั้นปฏิบัติกันทุกที่    แต่มีตัวอย่างจริงในเวทีนี้น้อย  อาจจะเป็นเพราะเวลาน้อย

เลยมาคิดเอาเองว่า

ถ้าเวทีนั้น  คนมีพื้นฐานการจัดการความรู้อยู่แล้วบ้าง   อาจจะใช้ได้ผล    แต่ถ้าค่อนข้างใหม่   แบบที่ 2  น่าจะสนใจกว่า

และถ้าต้องการแพร่เชื้อให้เร็วขึ้น    คณะทำงานอาจจะต้องใช้ทั้ง 2 แบบ    แต่คนทำงานใช้แบบที่ 2  ลุยไปเลยก็ยังได้    เพราะว่าแบบที่ 2มันมีเรื่องราวที่มีโอกาสโดนใจ  ซึ้งใจมากกว่า    จากปรากฏการณ์ที่เห็น  มีหลายแห่งเอาไปใช้โดยที่คนหน้างานไม่จำเป็นต้องรู้จัก  หรือเข้าใจ KM  ก็ได้    แต่เรื่องเล่าความสำเร็จนี่มันวิ่งปรู๊ดเข้าไปในใจคนได้ง่ายกว่า  

ผมพยายามทบทวนเหตการณ์ดีๆ  ที่เกิดจากน้ำมือของครูดีๆ   เรื่องเล่าพรรค์นี้มีเยอะ   แต่แปลก

ไม่ทราบว่า  ท่านอื่นเห็นต่างอย่างไรบ้างครับ