เรื่องความเชื่อ...เป็นเรื่องเหลือเชื่อ...ที่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...และคนที่มีความเชื่อ...จึงจะสามารถจัดการกับความเชื่อได้...

ด้วยไม่มีอนุสนธิใด ๆ...จากใครเลย...

นอกจากการยอมรับนับถือพระอาจารย์ชัยวุธของกระผม... และภาวะการติดตรึงกับเรื่องสมบัติบ้าในวัดซีรี่ย์...ทำให้ผมพบเห็นอะไรก็สะกิดใจอยู่เนือง ๆ...55555

 

เมื่อวานผมติดตามขบวนรัฐมนตรีช่วยไปราชการที่จังหวัดตาก ที่เขาจัดเตรียมงานให้รัฐมนตรีเยี่ยมเยียนประชาชน...ได้เห็นรูปแบบและกระบวนการที่สามารถเขียนเป็นองค์ความรู้ได้ชุดนึงทีเดียว...แต่สิ่งที่ผมอยากบันทึกไว้วันนี้...เป็นการเตรียมจัดงานทั้งหมดที่ยอดเยี่ยมของชาวจังหวัดตาก...

 

และบุคคลต้นเรื่อง นายประพจน์  ศรีเทศ ผู้อำนวยการศาลจังหวัดตาก

พี่เป้ของผม...ที่ใครเคยคุยด้วยก็มักจะถามผมด้วยความหมั่นใส้ว่า...หมอนี่ใครกัน(วะ)...555 แล้วทุกคนก็เปลี่ยนท่าทีเมื่อผมอธิบายที่มาที่ไปของพี่ชายจอมซ่าของผมคนนี้...อิอิ 

 

กลับมาถึงพิด"โลก ก่อนลงรถพี่เป้ก็แซวผมต่อหน้ารัฐมนตรีช่วยตลอดทาง...ผมเลยบอกว่า...พี่เป้น่าจะเป็นผู้อำนวยการศาลพระภูมิมากกว่านะ...เลยเป็นที่มาของเรื่องนี้ครับ....

 

ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาปากทางเข้าถนนดำริพัฒนา(บ้านผม) มีต้นโพธิ์อยู่ต้นหนึ่ง...นับวันก็สูงใหญ่ขึ้น พร้อม ๆ กับการตายของผู้คนที่เกิดอุบัติเหตุบริเวณโค้งวัดจันทร์และยูเทิร์นบริเวณนั้น...นับแล้วก็หลายสิบชีวิตที่ต้องสิงสถิตย์วิญญาณอยู่บริเวณนั้น...

 

เมื่อ 15 ปีที่แล้ว...ที่ผมย้ายมาอยู่แถวนี้...ถือได้ว่ายามค่ำคืนเดินผ่านต้นโพธิ์ต้นนี้แล้วชวนให้ขนลุกซู่จริง ๆ เลยครับ... จนกระทั่งให้หลังมาอีก 5 ปี...ก็เริ่มมีคนเอาศาลพระภูมิเก่ามาทิ้งใต้ต้นโพธิ์ต้นนี้...แล้วก็เอามาทิ้งตามกันจนขยะศาลพระภูมิกองโตลามเลยไปเข้าเขตถนน...

 

ความเกะกะขัดข้องรำคาญของคนที่นี่...กับความเชื่อที่ไม่มีใครกล้าลบหลู่(ผมเคยไปเก็บใบโพธิ์มาทดลองงานให้ลูกก็ยังรู้สึกกับบรรยากาศอยู่เลย)...ทำให้เหตุการณ์นั้นคาราคาซังมานาน...(จะโทษว่าเทศบาลของอาจารย์หมอสุธีของผมก็มิได้...เนื่องจากถนนเส้นนี้เป็นถนนกั้นระหว่างเขตเทศบาลกับ อบต.บ้านคลอง...และต้นโพธิ์กันดันไปอยู่ฝั่งอบต.บ้านคลองเสียด้วย...55555)

 

และแล้ววันหนึ่งผมก็เห็นภาพที่ศาลพระภูมิเก่านับร้อยที่หายไป เหลือเพียงศาลพระภูมิสภาพดี 2 หลังดังภาพ(บังต้นโพธิ์ 1 หลัง)...

 ต้นโพธิ์นอกวัด

เกิดอะไรขึ้นกับสมบัติบ้านอกวัดพวกนี้..ผมไม่เข้าใจ...และไม่ได้ติดตามว่าใครจัดการกับเรื่องนี้....

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมทึ่งกับคนที่จัดการเรื่องนี้ได้อย่างสงบราบคาบ...เรื่องความเชื่อ...เป็นเรื่องเหลือเชื่อ...ที่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...และคนที่มีความเชื่อ...จึงจะสามารถจัดการกับความเชื่อได้...

 

กลยุทธ์เกลือจิ้มเกลือ...ใช้ความเชื่อจัดการกับความเชื่อ...เป็นบทเรียน...เป็นข้อคิดที่ผมเล่าสรุปให้คนบนรถฟัง...

 

ผมขยายภาพป้ายที่ติดใต้ต้นโพธิ์ให้ชัดขึ้นดังนี้ครับ...

 gd]nv0bh,gd]nv

ขอชื่นชมนักกลยุทธ์ผู้นั้น...ที่ผมไม่ทราบว่าเป็นใครครับ...