อะไรที่บอกว่าเป็นบุญหรือเป็นบาป

ดิฉันมีโอกาสได้รู้จักและสัมผัสกับครอบครัวหนึ่งมานับสิบปี   ซึ่งครอบครัวนี้มีบุตรหลายคน และตลอดระยะเวลาของการรู้จักและได้พูดคุยกันคนเป็นแม่ของครอบครัวนี้ มักพูดเสมอๆ ว่า  เขาเป็นคนมีบุญ  โดยเขาบอกว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมา จนอายุเกือบเจ็ดสิบปีของเขา (เขาแต่งงานตั้งแต่อายุ 18 ปี)   สิ่งที่เขาปฏิบัติเสมอมาคือ

- ทำบุญใส่บาตรนับครั้งได้ (คาดว่าน่าจะประมาณไม่เกิน 15 ครั้งอย่างมาก) 

- ไม่เคยฟังธรรมเทศนา 

- ไม่เคยไปจำวัตรที่วัด  (ที่บ้านเราเรียกว่าจำศิลตามประสาผู้เฒ่าผู้แก่โบราณ)

-ไม่เคยอ่านหนังสือธรรมะ

-ไม่เคยไปสู่ขอลูกสาวของใคร

-เคยร่วมวงรับประทานอาหารร่วมกับคนอื่นที่มิใช่ลูกของตัวเอง หรือแม้แต่พี่น้องตัวเองนับครั้งได้

- เคยรับประทานอาหารร่วมกับแม่บังเกิดเกล้า หลังจากแต่งงานแล้ว ประมาณไม่ถึงสิบครั้ง

- ไม่เคยคบปะเพื่อนฝูงในรุ่นราวคราวเดียวกันเพื่อแลกเปลี่ยนทางความคิด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสามี  เรื่องลูก เรื่องหลาน อย่างที่คนรุ่นนี้  ทั่ว ๆ ไปเขาปฏิบัติกัน

- นับแต่วันลูกโต เรียนจบ มีงานทำ (บางคนซึ่งมีอีกหลายคนยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง) ทุกวันหยุดสัปดาห์ ลูกๆ จะต้องพาเขาไปเดินห้างสรรพสินค้าเพื่อจับจ่ายใช้สอยซื้อสินค้าตามที่เขาต้องการ และพาไปรับประทานตามร้านอาหารหรู ๆ (โดยไม่มีบังเกิดเกล้า หรือที่ลูก ๆ เขาเรียกว่า ยาย ไปด้วย)

- ไม่เคยหุงอาหารให้แม่บังเกิดเกล้า (ยาย) รับประทานอาหาร

และ อีก ฯลฯ

"ชีวิตส่วนใหญ่ตลอดเกือบ 20 ชั่วโมงในแต่ละวันของฉัน จะวนเวียนอยู่ภายในบ้าน บนเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่  หลังจากนั่งดูทีวีคนเดียว พร้อมมือขวาถือรีโมท เพื่อกดดูรายการตามใจที่ตนชอบ (แม้คนอื่นจะไม่ชอบ)  ช่วงบ่าย ๆ ของบางวัน ซึ่งไม่บ่อยนัก ถ้าไม่ร้อนเกินไป ก็จะไปนั่งคุยกับแม่ (ยาย) ซึ่งขณะนี้อายุ 88 ปี ที่อาศัยอยู่บ้านเพียงคนเดียว ที่อยู่ห่างกันประมาณ 30 เมตร  จะคุยกันประมาณ  5-10 นาที คุยนานกว่านั้นไม่ได้ เพราะต้องทะเลาะกันทุกที" 

"ฉันคิดว่า การที่ฉันอยู่บ้าน ไม่ออกไปพบปะหรือเสวนาใคร ถือว่าเป็นบุญของฉันนะ เพราะฉันนั่งอยู่กับที่ คอยให้คนมาไหว้ มานับถือ  ฉันไม่จำเป็นต้องออกไปไหว้ใครให้เมื่อยมือ"

นี่คือบางส่วน บางเรื่องราวของครอบครัวนี้ที่ดิฉันรับฟัง และสัมผัสมา

ณ วันนี้  ทำให้ดิฉันนึกไม่ออกว่า มีอะไรบ้างที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่คนจนอายุเกือบเจ็ดสิบปี อย่างคนคนนี้ เขาเสียสละ และทำเพื่อคนอื่น แม้แต่กับลูกหรือสามี  และเขาอ้างตัวว่า เขาเป็นคนมีบุญ

ดิฉันค่อนข้างเป็นคนหนึ่งที่ชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับเกร็ดชีวิต การต่อสู้ชีวิต การให้กำลังใจทั้งกับตนเองและผู้อื่น  รวมทั้งหนังสือธรรมะของพุทธศาสนา ที่มีคำสอนและเรื่องราวเกี่ยวกับบุญหรือบาปอยู่บ้างพอสมควร อีกอย่างดิฉันอ่านหนังสือเกี่ยวกับ มงคลชีวิต 38 ประการอยู่เสมอ ๆ ด้วย แล้ว อืมมม......พยายามหาข้อที่บ่งบอกว่าเขาเป็นคนมีบุญเกี่ยวกับคนคนนี้ และสิ่งที่เป็นมงคลชีวิตของเขา ก็ยังไม่ปรากฎในสาระของหนังสือเล่มใดเลย

 เลยมานึกสงสัยว่า คนมีบุญ คือต้องมีคุณลักษณะอย่างไร

รบกวนเข้ามาแสดงจข้อคิดเห็นเพื่อแนะนำหน่อยนะคะ  ว่าการประพฤติดังกล่าว เขาเรียกว่า เขาเป็นคนมีบุญหรือไม่ จะขอบคุณมากเลยค่ะ