ความเห็นเพิ่มเติมค่ะ 

1. การที่เขาไม่เคยไปขอลูกสาวใคร (สะใภ้) แสดงถึงการไม่ยอมเสียเปรียบใครคืหรือเปล่า เพราะประเพณีของไทย เมื่อมีการสู่ขอ ฝ่ายชายต้องพยายามหาสินสอดในการไปสู่ขอมิใช่หรือคะ อีกทั้งพ่อแม่ฝ่ายชายต้องไปบ้านเรือนของฝ่ายหญิงเพื่อให้เกียรติในการเกี่ยวดองกัน แต่คนคนนี้ไม่เคยทำ

2. การที่เขาไม่เคยอุปการะดูแลเลี้ยงดูอย่างที่บุตรควรพึงปฏิบัติต่อผู้บังเกิดเกล้านี่ละคะ  เพราะตามหลักการปฏิบัติหรือ มงคลชีวิต 38 ประการ กล่าวไว้ว่า การทำบุญกับพ่อแม่หรือที่เราเรียกว่าอรหันต์ที่บ้าน เป็นการทำบุญอันสูงสุดประการสำคัญมิใช่หรือคะ

ยังมีประเด็นน่าสนใจอีกมากนะคะเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะนี่คือวิถีชีวิตจริง ของคนคนนี้ ไม่มีการแต่งเรื่อง

ดิฉันเพียงอยากทราบความเป็นบุญหรือเป็นบาป และเพื่อคาดการณ์ถึงการจบชีวิตของคนคนนี้ ซึ่งเขาไม่มีวันเลี่ยงหนีไปได้แน่นอน แต่ดูเหมือนเขาจะใช้ชีวิตแบบไม่เดือดเนื้อร้อนใจจริง ๆ ค่ะ

แล้วถ้าเช่นนั้น  คนเราจะแสวงหาเรื่องบุญหรือเรื่องบาปกันไปทำไม เพราะหากใช้ชีวิตอย่างคนคนนี้จริงๆ บาปหรือบุญก็ไม่จำเป็นสำหรับเขา ใช่หรือไม่