หลายวันก่อนได้พูดคุยกับ ผู้รู้และมากด้วยประสบการณ์ชีวิตหลานท่าน ได้พูดไว้คำหนึ่ง การรอคอย ซึ่งทำให้ผมอึ้นเมื่อได้ยินคำนี้ ก็ลองทบทวนย้อนคิด .... ว่าชีวิตคนเรานั้น ต้องมีคำว่ารอคอย... แต่ว่าต้องรออย่างมีสติและเหตุผล ไม่ใช่ว่ามัวแต่รอจนไม่ทำอะไร แต่จังหวะของชีวิต ....บางครั้งต้องรอคอย เพื่อที่จะมีโอกาสที่จะทำอะไรต่อไปได้ และ สามารถบรรลุผลความสำเร็จได้หากใจเย็น และรู้จังหวะในการรอ ....รอข้อมูลให้พร้อม ..... รอเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่ทำงานร่วมกัน ได้เข้าใจ และ เห็นเป้าหมายร่วมกัน เหมือนกับเราเห็นและหวังไว้ .... รอโอกาสที่จะเข้าแทรกให้เกิดการเรียนรู้ในวงสนทนา ... รอให้เห็นคนทำงานในพื้นที่ ก่อนที่จะสนับสนุนทรัพยากรลงไป ... รอให้เพื่อนพ้องพันธมิตร ( อปท. ......... )เข้าใจต่อกระบวนการพัฒนาที่ยั่งยืน ......... และ รอคอยกับความสำเร็จ
จึงมีคำหนึ่งที่ผู้ใหญ่เขาพูดกัน ใจเร็วด่วนได้ ซึ่งปัจจุบัน คนส่วนใหญ่ รวมทั้งผมด้วย ที่ทำอะไรเร็ว ๆ จนบางครั้งขาดสติ คิดไม่รอบคอบจนทำให้เสียงานเสียการไป แต่ก็มีอีกคำหนึ่ง คือ ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม ก็คิดว่าน่าจะใช้ได้อยู่
แต่ใช่ว่า มัวแต่รอจนไม่กล้าที่จะตัดสินใจทำอะไร ... แต่การรอในที่นี้ รอ.. เพื่อการตัดสินใจที่จะทำอะไรให้สำเร็จบรรลุเป้าหมาย รอคอยกับความสำเร็จอยู่ข้างหน้า .... อย่าท้อถอย
นาย ทวีวัตร เครือสาย
เข้ามาเยี่ยมคุณโยม...
การรอคอย ? ถ้ามัวแต่รอคอยก็อาจเข้าข่าย ปล่อยไปตามเวรตามกรรม ก็อาจเป็นได้...
เจริญพร
สาวคะ