ใช้ชีวิตอย่าประมาท พลาดแล้วจะแย แย่ แย้ แย๊ แย๋

         ความเดิมจากตอนที่มีลูกเป็นของตัวเอง ก็ตั้งใจกันไว้ว่า จะเลี้ยงลูกกันเอง  เพราะถือคติว่า"เงินทองยังไม่ฝากใคร แล้วทำไมลูกเราที่เป็นสุดๆของครอบครัวมีค่ากว่าเงินทอง เราจะไปฝากใคร" พูดเว่อร์ไปงั้นเองคะ แต่จริงๆเราอยากได้ลูกแบบที่เราต้องการ เราก็เลยกะจะเติมโปรแกรมที่เราต้องการใส่ให้ลูกไว้แต่เล็ก ..ตาม concept กว่าจะถึงอนุบาลก็สายเสียแล้ว   แล้วตอนนั้นเราอยู่ NICU ยังขึ้นเวรบ่ายดึกตามปกติ ส่วนคุณสามีก็อยู่เวรเช้าอย่างเดียว ก็อาศัยว่าโชคดีที่มีบ้านพักในโรงพยาบาล  เลยใช้ระบบเดียวกับการส่งเวร กะเตงลูกกันไป ก็เลี้ยงกันได้มาเรื่อย ก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร จากเคยนอนเต็มที่วันละไม่ต่ำกว่า 8 ชั่วโมง ก็กลายเป็นไม่เกิน 5 ชั่วโมง

     และแล้ววันนั้นก็เกิดเหตุจนได้ วันนั้นลงเวรดึกมาคะ กลับมาก็ให้นมลูก(ตอนนั้นลูกสาวประมาณ 4 เดือนกว่าๆได้) ก็จับลูกอาบน้ำในกะละมัง อยู่ๆลูกก็หลุดมือจมน้ำไปต่อหน้าต่อตา แล้วเราก็สะดุ้งรู้สึกว่า ตายแล้ว แล้วก็รีบอุ้มลูกขึ้นมา  โชคดีลูกไม่เป็นอะไรเลย เพียงแต่เขาเองก็ทำหน้าเหมือนงงๆว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา...ตั้งแต่นั้นเลยระวังมากขึ้นคะ วันไหนที่ไม่ไหวจะต้องนอนให้ร่างกายพร้อมก่อนที่จะทำอะไรที่อาจจะพลาดกับลูกได้อีก..

    แต่ยังไม่หมดแม่คนนี้มีเหตุการณ์ให้ลูกผจญภัยบ่อยมาก  พอลูกเดินได้ ก็เริ่มออกไปเล่นสนามเด็กเล่นไปเล่นลื่น แม่ก็เห่อถ่ายรูปทุกอริยบท ด้วยรู้สึกอยากเก็บทุกช่วงพัฒนาการลูกเก็บไว้ดูตอนโต ลูกสาวก็เห่อกล้องด้วย พอกันทั้งแม่ทั้งลูก...ลูกทำท่าก้าวขึ้นบันไดที่ลื่น ก็OK ถ่ายไว้ 1 ช๊อต ที่นี่ลูกกำลังจะเดินมาลงที่ลื่นแม่ก็เล็งดูมุมหามุมงามๆอยู่  อยู่ๆลูกร่วงปุ๊! จากบนที่พักเตรียมลื่นกลายเป็นร่วงลงมาบนพื้น..ที่โชคดีว่าเป็นสนามหญ้า  ร้องลั่นเลย...แต่ไม่เป็นอะไรเลยอีกตามเคยค่ะ   บอกก่อนว่าลูกเราเป็นเด็กธรรมดานะคะ  ไม่ได้มีเหล็กไหลใดๆ เดี๋ยวจะหาว่าลูกเราเป็นเด็กประหลาดซะอีก  เรื่องเด็ดๆที่แม่พาลูกผจญภัยมาก็มีด้วยประการฉะนี้

   เลยเล่าสู่กันฟัง..เพื่อเป็นอุทาหรณ์จ้ะ ไม่สนับสนุนให้ลอกเลียนแบบ  ..ก็ใครจากเพี้ยนเลียนแบบเล่าเนาะ