ตามสัญญาจากบันทึก ว่าจะมาเล่าเรื่องราวของการทำงานสัปดาห์นี้ บอกตามตรงว่า เหนื่อยมาก ๆ  แม้เหนื่อยกายนั้นไม่เท่าไร แต่เหนื่อยใจเนี่ยน๊ะสิ และยังไม่รู้ว่าจะเหนื่อยอย่างนี้อีกนานไหม ??  แต่จะว่าไปเวลาที่มีปัญหา เราจะพบและเห็นค่าน้ำใจของกันและกันได้ดีที่สุดน๊ะ โดยเฉพาะน้ำใจของพวกเราทุก  ๆคนห้องเค็ม

สัปดาห์นี้ผู้เขียนทำงานในจุดตรวจวิเคราะห์ Hitachi 917 ก็เอาเป็นว่าการทดสอบส่วนใหญ่ที่ออกผลในวันนั้น ๆ ผู้เขียนจะต้องจัดการเข้าเครื่องวิเคราะห์ตัวนี้เป็นส่วนใหญ่ วันจันทร์ก็ผ่านไปได้ด้วยดี และแล้ววันอังคารที่ผ่านมา ก็เกิดวิกฤต ต้องขออภัยผู้มารับบริการที่เผอิญมาขอรับการตรวจวิเคราะห์ Lab. เคมีในวันนั้น จวบถึงวันนี้เข้าจริง ๆ  โดยปรกติเหตุการณ์หรือปัญหาต่างๆพวกเราชาวเค็มก็รับมือและแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว  แต่ครั้งนี้มันสาหัสมาก ขนาดที่เอาเป็นว่า....ตอนนี้พวกเราก็ยังไม่รู้เลยว่าเกิดขึ้นจากอะไร ??? ลองทำมันทุกอย่างเท่าที่คิดว่าจะเป็นไปได้ สงสัยโน่นนี่เต็มไปหมด และก็ทำการแก้ไขกันมาก็ตั้งแต่วันนั้นจวบจนตอนนี้ ขณะนี้ก็ยังมึน ตึ๊บ ตึ๊บ 

ใช่ว่าเรื่องร้าย ๆ ก็จะร้ายไปซะหมด อย่างน้อยก็ยังมีสิ่งดี ๆ แอบแฝงอยู่บ้างล่ะน่า โดยเฉพาะวันอังคาร พวกเราหลายคนแทบจะไม่กินข้าวเที่ยงกันเลย เรียกว่ากินข้าวบ่ายกันมากกว่า แม้จะตัดสินใจช้าไปบ้างในการเปิดใช้เครื่องวิเคราะห์ตัวใหม่  เพราะเหตุผลสำคัญนั่นคือ ระบบ Interface ของเครื่องยังไม่มี ดังนั้นหากใช้ตัวนี้พวกเราต้อง Key in กันเอาเอง โดยเฉพาะบทหนักสุด ๆ เห็นจะเป็นพี่โอ๋มากกว่าใครซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบการออกผล (โชคดีจริง ๆ)  ประมาณว่า 7 -800 ราย และในแต่ละรายก็เป็น 1 -20 tests ต้อง Check ทุกอย่างแล้วยังจะลงผลอีก   แต่เมื่อจำเป็นก็ต้องถือว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด 

แต่เราพบว่าการทำงานของเครื่องตัวใหม่นี้ช้ามาก...กก  พบว่าเวลาบ่ายกว่า ๆ แล้วเรายังมีอีกงานค้างอีกเป็นร้อย ๆ ราย  ยังไงก็ไม่ทันแน่ ๆ ดังนั้นบ่ายสอง ก็มีบางท่านระดม กันไปใช้เครื่องของห้องปฏิบัติการนอกเวลา  ขึ้นลงระหว่างชั้น 1 และชั้น 2 นำเลือดไปตรวจแล้วนำผลลงมาเป็นรอบ ๆ  ไม่มีใครว่าง เพราะบางส่วนก็ต้องนั่งจดผลลงใน ใบ Lab.  บางท่านก็ช่วยกัน Key ลงระบบคอม ฯ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดยังไม่พอ พบว่าประมาณบ่ายสามไฟดับซะนี่ โชคดีที่ยังมีแสงธรรมชาติช่วยได้บ้าง จนเวลาล่วงเลยไป มีบางรายที่เราต้องมาคอยซ่อมและแซม ก็งมกันทั้งมืด ๆ คนละไม้คนละมือ จนเสร็จก็ค่ำพอดี 

และสำหรับเครื่องเจ้ากรรม (H. 917) ซึ่งส่วนใหญ่ป้าดาจะเป็นแม่แรง คอยจัดการ ทั้งละเลง และลองแก้มันทุกทาง ทุกอย่าง สุดท้ายก็หมดแรง และได้แต่หวังว่าวันรุ่งขึ้นมันคงจะดีขึ้นเอง 

แม้เราทุกคนแทบจะ "เลือดตาแทบกระเด็น" แต่ก็ยังมีหวังว่า อย่างน้อยพรุ่งนี้ช่างจากบริษัทจะมาถึงในตอนบ่าย หรือไม่ก็พรุ่งนี้จู่ๆ  เครื่องมันก็็อาจจะหายเป็นปลิดทิ้งได้เอง--อิ อิ