ปัญหาสารพัด ทำให้เกิดความท้อแท้ได้

บันทึกนี้ เขียนด้วยอารมณ์หดหู่อย่างแท้จริง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ดิฉันได้เรียนรู้ ได้เพิ่มประสบการณ์ชีวิตหลายอย่าง ประสบการณ์ที่ว่า มีทั้งการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว (จุดสูงสุด-จุดต่ำสุด), จริยธรรมเสื่อมถอย, การยึดพวกพ้องมากกว่ายึดความถูกต้อง, การคล้อยตามกันโดยไม่มีเหตุผล ฯลฯ

ดิฉันยังจำวันเวลาที่เคยบอกเล่ากับเพื่อนต่างชาติอย่างภาคภูมิใจว่า I am so proud, born to be Thai. จนตอนนี้ รับตามตรงว่า พูดไม่ออกเสียแล้วค่ะ และชักจะเริ่มอายนิดหน่อยที่ว่า เราเกิดเป็นคนไทย 

ยกเว้นประการเดียวที่ยังโม้ได้อย่างภาคภูมิ ก็คือ เรายังมีพระมหากษัตริย์ที่มีจริยวัตรงดงาม ทรงให้ตลอดเวลาหลายสิบปีมานี้อย่างไม่ย่อท้อ แทบจะเรียกได้ว่า เป็นความภูมิใจสุดท้ายแล้วละมังคะ

ขอยกตัวอย่างง่ายๆ ที่ดิฉันขบคิดมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นั่นคือเรื่องของเรื่องการถ่ายเปลือย หรือคลิปทั้งหลายทั้งแหล่

ถามว่า

  • ผู้ชายชอบดูภาพโป๊ แปลกไหม ...  คำตอบของดิฉันคือ ไม่แปลก
  • ผู้หญิงล่ะ ดูภาพโป๊ไหม ... ก็ยังขอตอบว่า ดูสิ ยิ่งปิดบังยิ่งอยากดู แต่ขอกระมิดกระเมี้ยนดูให้พอสมกับที่อยากรู้อยากเห็นแล้วกัน ไม่ได้กระเหี้ยนกระหือจนออกนอกหน้าอย่างผู้ชายก็แล้วกัน
  • คำว่า "ภาพหลุด" "ภาพแอบถ่าย" ... ก็ยิ่งกระตุ้นให้อยากรู้มากขึ้นหน่อย ถ้าเทียบกับ ภาพเปลือยธรรมดา
  • ผู้ชาย แอบถ่าย "ภาพหลุด" ของผู้หญิง แล้วเอามาเผยแพร่ ผู้หญิงอย่างเราจะรู้สึกอย่างไร ... ทุกคนก็คงตอบได้ง่ายๆ รู้สึกสูญเสียความเป็นส่วนตัว ไม่มีความปลอดภัยในชีวิต ถูกล่วงละเมิดอย่างด้านๆ ฯลฯ แต่สรุปได้ว่า ไม่มีใครชอบแล้วกันที่ถูกแอบถ่าย (ภาพน่าเกลียดๆ ออกไป)
  • ผู้หญิงที่แก้ผ้าถ่ายรูปล่ะ ผิดไหม ... ดิฉันว่า ถ้าเป็นภาพศิลป์ ก็คงจะยอมรับได้ แต่ถ้าเขาอ้างว่า เขาต้องถ่าย เพราะต้องการเงินล่ะ แล้วคนอ่าน คนดู จะไปต่อว่าเขาหรือไม่อย่างไร

แต่สุดท้ายที่ดิฉันขบคิดไม่แตกจริงๆ ก็คือ  ทำไมเด็กสาว, ผู้หญิง (ทั้งสวยและไม่สวย, รวมถึงไม่สาว เหี่ยวจริงๆ แล้ว) ทำไมจึงยังกล้าถ่ายรูปเรท X และ ยังกล้าโชว์เองบนโลกไร้พรมแดนแห่งนี้ได้

ครั้นจะว่า ถ่ายไปให้คนดูปลง ก็คงจะไม่น่าใช่, หรือว่าจะถ่ายให้คนดูหลงใหล แล้วมันจะได้ประโยชน์อย่างไรกับตนเองหรือ? หรือสังคมได้ประโยชน์เช่นไรจากการกระทำอย่างนั้น?

และอย่างที่บอกคือ โลกไซเบอร์นั้น ไร้พรมแดน, ภาพหญิงตั้งใจเปลือยร่างเห็นทุกรูขุมขนนั้น ต่างชาติก็ได้ทัศนาทุกขุมขนเช่นเดียวกับ คนไทยที่ได้ดูภาพดังกล่าวเช่นกัน

แล้วเมื่อเป็นเช่นนั้น เราจะไปโกหกตัวเองกันทำไมว่า เมืองไทยไม่ใช่เมืองขาย sex ในเมื่อ เราสามารถ search ความโป๊ได้ทุกซอกซอยของประเทศ (ทั้ง online และ offline ด้วยสิ)

เดินออกจากบ้านไป มีม่านรูดเล็กๆ แฝงตัวในซอยเล็ก, ไปทำงานผ่านย่านอาบอบนวด สวยงามโอ่อ่า (ใหญ่กว่าอาคารสำนักงานหลายๆ แห่งด้วยซ้ำ), vcd ลามก ขายเกลื่อนเมือง, ถึงที่ทำงานจิบกาแฟ คลี่หนังสือพิมพ์อ่าน เพื่อให้ได้เจอข่าว ข่มขืน แอบถ่าย ฯลฯ และย้ำอีกทีในข่าวทีวีภาคค่ำ กับเรื่องข่มขืน แอบถ่าย, online ทำงาน ก็เจออีเมลลามกยัดเียียดถึงโต๊ะทำงาน และหนักกว่านั้นคือ ส่งมาพร้อมเสริฟในมือถือแล้ว  (อันนี้ไม่นับรวมไปถึงผีขนุนนะคะ)

เราชาชินกันไปจนไม่เห็นว่า ของพวกนี้ เป็นการขายอย่างครบวงจรของไทยไปแล้ว sex industry ของไทย

หลายๆ ที รู้สึกขำเซ็งๆ กับการเต้นไปตามเพลงของเจ้าหน้าที่ ด้วยการปิดเว็บ บล๊อกเว็บ จับซีดีโป๊ ฯลฯ เราเกาไม่ถูกที่คันกันเสียที จึงเป็นโรคคันถาวร หากี่หมอก็รักษาไม่ได้ คันตรงนี้ ก็เกาตรงนี้ คันตรงนั้น ก็เกาตรงนั้น ....

เดือนหน้าจะต้องเดินทาง ไม่อยากแสดง passport ไทยเลยนะเนี่ย !